εἰ νῶϊ ζωοὺς πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην βασιλῆαμειλιχίοις ἐπέεσσιν· ἀμείλικτον δʼ ὄπʼ ἄκουσαν·εἰ μὲν δὴ Ἀντιμάχοιο δαΐφρονος υἱέες ἐστόν,ὅς ποτʼ ἐνὶ Τρώων ἀγορῇ Μενέλαον ἄνωγενἀγγελίην ἐλθόντα σὺν ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊαὖθι κατακτεῖναι μηδʼ ἐξέμεν ἂψ ἐς Ἀχαιούς,νῦν μὲν δὴ τοῦ πατρὸς ἀεικέα τίσετε λώβην.ἦ, καὶ Πείσανδρον μὲν ἀφʼ ἵππων ὦσε χαμᾶζεδουρὶ βαλὼν πρὸς στῆθος· ὃ δʼ ὕπτιος οὔδει ἐρείσθη.Ἱππόλοχος δʼ ἀπόρουσε, τὸν αὖ χαμαὶ ἐξενάριξεχεῖρας ἀπὸ ξίφεϊ τμήξας ἀπό τʼ αὐχένα κόψας,ὅλμον δʼ ὣς ἔσσευε κυλίνδεσθαι διʼ ὁμίλου.τοὺς μὲν ἔασʼ· ὃ δʼ ὅθι πλεῖσται κλονέοντο φάλαγγες,τῇ ῥʼ ἐνόρουσʼ, ἅμα δʼ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί.πεζοὶ μὲν πεζοὺς ὄλεκον φεύγοντας ἀνάγκῃ,ἱππεῖς δʼ ἱππῆας· ὑπὸ δέ σφισιν ὦρτο κονίηἐκ πεδίου, τὴν ὦρσαν ἐρίγδουποι πόδες ἵππωνχαλκῷ δηϊόωντες· ἀτὰρ κρείων Ἀγαμέμνωναἰὲν ἀποκτείνων ἕπετʼ Ἀργείοισι κελεύων.ὡς δʼ ὅτε πῦρ ἀΐδηλον ἐν ἀξύλῳ ἐμπέσῃ ὕλῃ,πάντῃ τʼ εἰλυφόων ἄνεμος φέρει, οἳ δέ τε θάμνοιπρόρριζοι πίπτουσιν ἐπειγόμενοι πυρὸς ὁρμῇ·ὣς ἄρʼ ὑπʼ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι πῖπτε κάρηναΤρώων φευγόντων, πολλοὶ δʼ ἐριαύχενες ἵπποικείνʼ ὄχεα κροτάλιζον ἀνὰ πτολέμοιο γεφύραςἡνιόχους ποθέοντες ἀμύμονας· οἳ δʼ ἐπὶ γαίῃκείατο, γύπεσσιν πολὺ φίλτεροι ἢ ἀλόχοισιν.Ἕκτορα δʼ ἐκ βελέων ὕπαγε Ζεὺς ἔκ τε κονίηςἔκ τʼ ἀνδροκτασίης ἔκ θʼ αἵματος ἔκ τε κυδοιμοῦ·Ἀτρεΐδης δʼ ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων.οἳ δὲ παρʼ Ἴλου σῆμα παλαιοῦ Δαρδανίδαομέσσον κὰπ πεδίον παρʼ ἐρινεὸν ἐσσεύοντοἱέμενοι πόλιος· ὃ δὲ κεκλήγων ἕπετʼ αἰεὶἈτρεΐδης, λύθρῳ δὲ παλάσσετο χεῖρας ἀάπτους.ἀλλʼ ὅτε δὴ Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκοντο,ἔνθʼ ἄρα δὴ ἵσταντο καὶ ἀλλήλους ἀνέμιμνον.οἳ δʼ ἔτι κὰμ μέσσον πεδίον φοβέοντο βόες ὥς,