μιμνάζειν παρὰ νηυσὶ γέρων περ ἐὼν πολεμιστής·ἀλλʼ οὔ πω τοίους ἵππους ἴδον οὐδὲ νόησα.ἀλλά τινʼ ὔμμʼ ὀΐω δόμεναι θεὸν ἀντιάσαντα·ἀμφοτέρω γὰρ σφῶϊ φιλεῖ νεφεληγερέτα Ζεὺςκούρη τʼ αἰγιόχοιο Διὸς γλαυκῶπις Ἀθήνη.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶνῥεῖα θεός γʼ ἐθέλων καὶ ἀμείνονας ἠέ περ οἵδεἵππους δωρήσαιτʼ, ἐπεὶ ἢ πολὺ φέρτεροί εἰσιν.ἵπποι δʼ οἵδε γεραιὲ νεήλυδες οὓς ἐρεείνειςΘρηΐκιοι· τὸν δέ σφιν ἄνακτʼ ἀγαθὸς Διομήδηςἔκτανε, πὰρ δʼ ἑτάρους δυοκαίδεκα πάντας ἀρίστους.τὸν τρισκαιδέκατον σκοπὸν εἵλομεν ἐγγύθι νηῶν,τόν ῥα διοπτῆρα στρατοῦ ἔμμεναι ἡμετέροιοἝκτωρ τε προέηκε καὶ ἄλλοι Τρῶες ἀγαυοί.ὣς εἰπὼν τάφροιο διήλασε μώνυχας ἵππουςκαγχαλόων· ἅμα δʼ ἄλλοι ἴσαν χαίροντες Ἀχαιοί.οἳ δʼ ὅτε Τυδεΐδεω κλισίην εὔτυκτον ἵκοντο,ἵππους μὲν κατέδησαν ἐϋτμήτοισιν ἱμᾶσιφάτνῃ ἐφʼ ἱππείῃ, ὅθι περ Διομήδεος ἵπποιἕστασαν ὠκύποδες μελιηδέα πυρὸν ἔδοντες·νηῒ δʼ ἐνὶ πρυμνῇ ἔναρα βροτόεντα Δόλωνοςθῆκʼ Ὀδυσεύς, ὄφρʼ ἱρὸν ἑτοιμασσαίατʼ Ἀθήνῃ.αὐτοὶ δʼ ἱδρῶ πολλὸν ἀπενίζοντο θαλάσσῃἐσβάντες κνήμας τε ἰδὲ λόφον ἀμφί τε μηρούς.αὐτὰρ ἐπεί σφιν κῦμα θαλάσσης ἱδρῶ πολλὸννίψεν ἀπὸ χρωτὸς καὶ ἀνέψυχθεν φίλον ἦτορ,ἔς ῥʼ ἀσαμίνθους βάντες ἐϋξέστας λούσαντο.τὼ δὲ λοεσσαμένω καὶ ἀλειψαμένω λίπʼ ἐλαίῳδείπνῳ ἐφιζανέτην, ἀπὸ δὲ κρητῆρος Ἀθήνῃπλείου ἀφυσσόμενοι λεῖβον μελιηδέα οἶνον.

Ἠὼς δʼ ἐκ λεχέων παρʼ ἀγαυοῦ Τιθωνοῖοὄρνυθʼ, ἵνʼ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδὲ βροτοῖσι·Ζεὺς δʼ Ἔριδα προΐαλλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνἀργαλέην, πολέμοιο τέρας μετὰ χερσὶν ἔχουσαν.στῆ δʼ ἐπʼ Ὀδυσσῆος μεγακήτεϊ νηῒ μελαίνῃ,ἥ ῥʼ ἐν μεσσάτῳ ἔσκε γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε,