τόξῳ· τοὶ δʼ ἐπέτοντο θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχʼ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωνὡς ἴδʼ Ἀθηναίην μετὰ Τυδέος υἱὸν ἕπουσαν·τῇ κοτέων Τρώων κατεδύσετο πουλὺν ὅμιλον,ὦρσεν δὲ Θρῃκῶν βουληφόρον ἹπποκόωνταῬήσου ἀνεψιὸν ἐσθλόν· ὃ δʼ ἐξ ὕπνου ἀνορούσαςὡς ἴδε χῶρον ἐρῆμον, ὅθʼ ἕστασαν ὠκέες ἵπποι,ἄνδράς τʼ ἀσπαίροντας ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσιν,ᾤμωξέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα φίλον τʼ ὀνόμηνεν ἑταῖρον.Τρώων δὲ κλαγγή τε καὶ ἄσπετος ὦρτο κυδοιμὸςθυνόντων ἄμυδις· θηεῦντο δὲ μέρμερα ἔργαὅσσʼ ἄνδρες ῥέξαντες ἔβαν κοίλας ἐπὶ νῆας.οἳ δʼ ὅτε δή ῥʼ ἵκανον ὅθι σκοπὸν Ἕκτορος ἔκταν,ἔνθʼ Ὀδυσεὺς μὲν ἔρυξε Διῒ φίλος ὠκέας ἵππους,Τυδεΐδης δὲ χαμᾶζε θορὼν ἔναρα βροτόενταἐν χείρεσσʼ Ὀδυσῆϊ τίθει, ἐπεβήσετο δʼ ἵππων·μάστιξεν δʼ ἵππους, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθηννῆας ἔπι γλαφυράς· τῇ γὰρ φίλον ἔπλετο θυμῷ.Νέστωρ δὲ πρῶτος κτύπον ἄϊε φώνησέν τε·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςψεύσομαι, ἦ ἔτυμον ἐρέω; κέλεται δέ με θυμός.ἵππων μʼ ὠκυπόδων ἀμφὶ κτύπος οὔατα βάλλει.αἲ γὰρ δὴ Ὀδυσεύς τε καὶ ὃ κρατερὸς Διομήδηςὧδʼ ἄφαρ ἐκ Τρώων ἐλασαίατο μώνυχας ἵππους·ἀλλʼ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα μή τι πάθωσινἈργείων οἳ ἄριστοι ὑπὸ Τρώων ὀρυμαγδοῦ.οὔ πω πᾶν εἴρητο ἔπος ὅτʼ ἄρʼ ἤλυθον αὐτοί.καί ῥʼ οἳ μὲν κατέβησαν ἐπὶ χθόνα, τοὶ δὲ χαρέντεςδεξιῇ ἠσπάζοντο ἔπεσσί τε μειλιχίοισι·πρῶτος δʼ ἐξερέεινε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·εἴπʼ ἄγε μʼ ὦ πολύαινʼ Ὀδυσεῦ μέγα κῦδος Ἀχαιῶνὅππως τοῦσδʼ ἵππους λάβετον καταδύντες ὅμιλονΤρώων, ἦ τίς σφωε πόρεν θεὸς ἀντιβολήσας.αἰνῶς ἀκτίνεσσιν ἐοικότες ἠελίοιο.αἰεὶ μὲν Τρώεσσʼ ἐπιμίσγομαι, οὐδέ τί φημιμιμνάζειν παρὰ νηυσὶ γέρων περ ἐὼν πολεμιστής·ἀλλʼ οὔ πω τοίους ἵππους ἴδον οὐδὲ νόησα.ἀλλά τινʼ ὔμμʼ ὀΐω δόμεναι θεὸν ἀντιάσαντα·ἀμφοτέρω γὰρ σφῶϊ φιλεῖ νεφεληγερέτα Ζεὺςκούρη τʼ αἰγιόχοιο Διὸς γλαυκῶπις Ἀθήνη.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶνῥεῖα θεός γʼ ἐθέλων καὶ ἀμείνονας ἠέ περ οἵδεἵππους δωρήσαιτʼ, ἐπεὶ ἢ πολὺ φέρτεροί εἰσιν.ἵπποι δʼ οἵδε γεραιὲ νεήλυδες οὓς ἐρεείνειςΘρηΐκιοι· τὸν δέ σφιν ἄνακτʼ ἀγαθὸς Διομήδηςἔκτανε, πὰρ δʼ ἑτάρους δυοκαίδεκα πάντας ἀρίστους.τὸν τρισκαιδέκατον σκοπὸν εἵλομεν ἐγγύθι νηῶν,τόν ῥα διοπτῆρα στρατοῦ ἔμμεναι ἡμετέροιοἝκτωρ τε προέηκε καὶ ἄλλοι Τρῶες ἀγαυοί.ὣς εἰπὼν τάφροιο διήλασε μώνυχας ἵππουςκαγχαλόων· ἅμα δʼ ἄλλοι ἴσαν χαίροντες Ἀχαιοί.οἳ δʼ ὅτε Τυδεΐδεω κλισίην εὔτυκτον ἵκοντο,ἵππους μὲν κατέδησαν ἐϋτμήτοισιν ἱμᾶσιφάτνῃ ἐφʼ ἱππείῃ, ὅθι περ Διομήδεος ἵπποιἕστασαν ὠκύποδες μελιηδέα πυρὸν ἔδοντες·νηῒ δʼ ἐνὶ πρυμνῇ ἔναρα βροτόεντα Δόλωνοςθῆκʼ Ὀδυσεύς, ὄφρʼ ἱρὸν ἑτοιμασσαίατʼ Ἀθήνῃ.αὐτοὶ δʼ ἱδρῶ πολλὸν ἀπενίζοντο θαλάσσῃἐσβάντες κνήμας τε ἰδὲ λόφον ἀμφί τε μηρούς.αὐτὰρ ἐπεί σφιν κῦμα θαλάσσης ἱδρῶ πολλὸννίψεν ἀπὸ χρωτὸς καὶ ἀνέψυχθεν φίλον ἦτορ,ἔς ῥʼ ἀσαμίνθους βάντες ἐϋξέστας λούσαντο.τὼ δὲ λοεσσαμένω καὶ ἀλειψαμένω λίπʼ ἐλαίῳδείπνῳ ἐφιζανέτην, ἀπὸ δὲ κρητῆρος Ἀθήνῃπλείου ἀφυσσόμενοι λεῖβον μελιηδέα οἶνον.

Ἠὼς δʼ ἐκ λεχέων παρʼ ἀγαυοῦ Τιθωνοῖοὄρνυθʼ, ἵνʼ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδὲ βροτοῖσι·Ζεὺς δʼ Ἔριδα προΐαλλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνἀργαλέην, πολέμοιο τέρας μετὰ χερσὶν ἔχουσαν.στῆ δʼ ἐπʼ Ὀδυσσῆος μεγακήτεϊ νηῒ μελαίνῃ,ἥ ῥʼ ἐν μεσσάτῳ ἔσκε γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε,ἠμὲν ἐπʼ Αἴαντος κλισίας Τελαμωνιάδαοἠδʼ ἐπʼ Ἀχιλλῆος, τοί ῥʼ ἔσχατα νῆας ἐΐσαςεἴρυσαν ἠνορέῃ πίσυνοι καὶ κάρτεϊ χειρῶνἔνθα στᾶσʼ ἤϋσε θεὰ μέγα τε δεινόν τεὄρθιʼ, Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλʼ ἑκάστῳκαρδίῃ ἄληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.τοῖσι δʼ ἄφαρ πόλεμος γλυκίων γένετʼ ἠὲ νέεσθαιἐν νηυσὶ γλαφυρῇσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.Ἀτρεΐδης δʼ ἐβόησεν ἰδὲ ζώννυσθαι ἄνωγενἈργείους· ἐν δʼ αὐτὸς ἐδύσετο νώροπα χαλκόν.κνημῖδας μὲν πρῶτα περὶ κνήμῃσιν ἔθηκεκαλὰς ἀργυρέοισιν ἐπισφυρίοις ἀραρυίας·δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν ἔδυνε,τόν ποτέ οἱ Κινύρης δῶκε ξεινήϊον εἶναι.πεύθετο γὰρ Κύπρον δὲ μέγα κλέος οὕνεκʼ Ἀχαιοὶἐς Τροίην νήεσσιν ἀναπλεύσεσθαι ἔμελλον·τοὔνεκά οἱ τὸν δῶκε χαριζόμενος βασιλῆϊ.τοῦ δʼ ἤτοι δέκα οἶμοι ἔσαν μέλανος κυάνοιο,δώδεκα δὲ χρυσοῖο καὶ εἴκοσι κασσιτέροιο·κυάνεοι δὲ δράκοντες ὀρωρέχατο προτὶ δειρὴντρεῖς ἑκάτερθʼ ἴρισσιν ἐοικότες, ἅς τε Κρονίωνἐν νέφεϊ στήριξε, τέρας μερόπων ἀνθρώπων.