νύκτα διʼ ὀρφναίην, ὅτε θʼ εὕδουσι βροτοὶ ἄλλοι;ἤ τινα συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων;ἦ σʼ Ἕκτωρ προέηκε διασκοπιᾶσθαι ἕκαστανῆας ἔπι γλαφυράς; ἦ σʼ αὐτὸν θυμὸς ἀνῆκε;τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Δόλων, ὑπὸ δʼ ἔτρεμε γυῖα·πολλῇσίν μʼ ἄτῃσι παρὲκ νόον ἤγαγεν Ἕκτωρ,ὅς μοι Πηλεΐωνος ἀγαυοῦ μώνυχας ἵππουςδωσέμεναι κατένευσε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ,ἠνώγει δέ μʼ ἰόντα θοὴν διὰ νύκτα μέλαινανἀνδρῶν δυσμενέων σχεδὸν ἐλθέμεν, ἔκ τε πυθέσθαιἠὲ φυλάσσονται νῆες θοαὶ ὡς τὸ πάρος περ,ἦ ἤδη χείρεσσιν ὑφʼ ἡμετέρῃσι δαμέντεςφύξιν βουλεύουσι μετὰ σφίσιν, οὐδʼ ἐθέλουσινύκτα φυλασσέμεναι, καμάτῳ ἀδηκότες αἰνῷ.τὸν δʼ ἐπιμειδήσας προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·ἦ ῥά νύ τοι μεγάλων δώρων ἐπεμαίετο θυμὸςἵππων Αἰακίδαο δαΐφρονος· οἳ δʼ ἀλεγεινοὶἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι ἠδʼ ὀχέεσθαιἄλλῳ γʼ ἢ Ἀχιλῆϊ, τὸν ἀθανάτη τέκε μήτηρ.ἀλλʼ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·ποῦ νῦν δεῦρο κιὼν λίπες Ἕκτορα ποιμένα λαῶν;ποῦ δέ οἱ ἔντεα κεῖται ἀρήϊα, ποῦ δέ οἱ ἵπποι;πῶς δαὶ τῶν ἄλλων Τρώων φυλακαί τε καὶ εὐναί;ἅσσά τε μητιόωσι μετὰ σφίσιν, ἢ μεμάασιναὖθι μένειν παρὰ νηυσὶν ἀπόπροθεν, ἦε πόλιν δὲἂψ ἀναχωρήσουσιν, ἐπεὶ δαμάσαντό γʼ Ἀχαιούς.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Δόλων Εὐμήδεος υἱός·τοὶ γὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλʼ ἀτρεκέως καταλέξω.Ἕκτωρ μὲν μετὰ τοῖσιν, ὅσοι βουληφόροι εἰσί,βουλὰς βουλεύει θείου παρὰ σήματι Ἴλουνόσφιν ἀπὸ φλοίσβου· φυλακὰς δʼ ἃς εἴρεαι ἥρωςοὔ τις κεκριμένη ῥύεται στρατὸν οὐδὲ φυλάσσει.ὅσσαι μὲν Τρώων πυρὸς ἐσχάραι, οἷσιν ἀνάγκηοἷ δʼ ἐγρηγόρθασι φυλασσέμεναί τε κέλονταιἀλλήλοις· ἀτὰρ αὖτε πολύκλητοι ἐπίκουροιεὕδουσι· Τρωσὶν γὰρ ἐπιτραπέουσι φυλάσσειν·οὐ γάρ σφιν παῖδες σχεδὸν εἵαται οὐδὲ γυναῖκες.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·πῶς γὰρ νῦν Τρώεσσι μεμιγμένοι ἱπποδάμοισινεὕδουσʼ ἦ ἀπάνευθε; δίειπέ μοι ὄφρα δαείω.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Δόλων Εὐμήδεος υἱός·τοὶ γὰρ ἐγὼ καὶ ταῦτα μάλʼ ἀτρεκέως καταλέξω.πρὸς μὲν ἁλὸς Κᾶρες καὶ Παίονες ἀγκυλότοξοικαὶ Λέλεγες καὶ Καύκωνες δῖοί τε Πελασγοί,πρὸς Θύμβρης δʼ ἔλαχον Λύκιοι Μυσοί τʼ ἀγέρωχοικαὶ Φρύγες ἱππόμαχοι καὶ Μῄονες ἱπποκορυσταί.ἀλλὰ τί ἢ ἐμὲ ταῦτα διεξερέεσθε ἕκαστα;εἰ γὰρ δὴ μέματον Τρώων καταδῦναι ὅμιλονΘρήϊκες οἷδʼ ἀπάνευθε νεήλυδες ἔσχατοι ἄλλων·ἐν δέ σφιν Ῥῆσος βασιλεὺς πάϊς Ἠϊονῆος.τοῦ δὴ καλλίστους ἵππους ἴδον ἠδὲ μεγίστους·λευκότεροι χιόνος, θείειν δʼ ἀνέμοισιν ὁμοῖοι·ἅρμα δέ οἱ χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ εὖ ἤσκηται·τεύχεα δὲ χρύσεια πελώρια θαῦμα ἰδέσθαιἤλυθʼ ἔχων· τὰ μὲν οὔ τι καταθνητοῖσιν ἔοικενἄνδρεσσιν φορέειν, ἀλλʼ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.ἀλλʼ ἐμὲ μὲν νῦν νηυσὶ πελάσσετον ὠκυπόροισιν,ἠέ με δήσαντες λίπετʼ αὐτόθι νηλέϊ δεσμῷ,ὄφρά κεν ἔλθητον καὶ πειρηθῆτον ἐμεῖοἠὲ κατʼ αἶσαν ἔειπον ἐν ὑμῖν, ἦε καὶ οὐκί.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·μὴ δή μοι φύξίν γε Δόλων ἐμβάλλεο θυμῷ·ἐσθλά περ ἀγγείλας, ἐπεὶ ἵκεο χεῖρας ἐς ἁμάς.εἰ μὲν γάρ κέ σε νῦν ἀπολύσομεν ἠὲ μεθῶμεν,ἦ τε καὶ ὕστερον εἶσθα θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνἠὲ διοπτεύσων ἢ ἐναντίβιον πολεμίξων·εἰ δέ κʼ ἐμῇς ὑπὸ χερσὶ δαμεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσῃς,οὐκέτʼ ἔπειτα σὺ πῆμά ποτʼ ἔσσεαι Ἀργείοισιν.ἦ, καὶ ὃ μέν μιν ἔμελλε γενείου χειρὶ παχείῃἁψάμενος λίσσεσθαι, ὃ δʼ αὐχένα μέσσον ἔλασσεφασγάνῳ ἀΐξας, ἀπὸ δʼ ἄμφω κέρσε τένοντε·φθεγγομένου δʼ ἄρα τοῦ γε κάρη κονίῃσιν ἐμίχθη.τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κτιδέην κυνέην κεφαλῆφιν ἕλοντοκαὶ λυκέην καὶ τόξα παλίντονα καὶ δόρυ μακρόν·καὶ τά γʼ Ἀθηναίῃ ληΐτιδι δῖος Ὀδυσσεὺςὑψόσʼ ἀνέσχεθε χειρὶ καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·χαῖρε θεὰ τοῖσδεσσι· σὲ γὰρ πρώτην ἐν Ὀλύμπῳπάντων ἀθανάτων ἐπιδωσόμεθʼ· ἀλλὰ καὶ αὖτιςπέμψον ἐπὶ Θρῃκῶν ἀνδρῶν ἵππους τε καὶ εὐνάς.ὣς ἄρʼ ἐφώνησεν, καὶ ἀπὸ ἕθεν ὑψόσʼ ἀείραςθῆκεν ἀνὰ μυρίκην· δέελον δʼ ἐπὶ σῆμά τʼ ἔθηκεσυμμάρψας δόνακας μυρίκης τʼ ἐριθηλέας ὄζους,μὴ λάθοι αὖτις ἰόντε θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν.τὼ δὲ βάτην προτέρω διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα,αἶψα δʼ ἐπὶ Θρῃκῶν ἀνδρῶν τέλος ἷξον ἰόντες.οἳ δʼ εὗδον καμάτῳ ἀδηκότες, ἔντεα δέ σφινκαλὰ παρʼ αὐτοῖσι χθονὶ κέκλιτο εὖ κατὰ κόσμοντριστοιχί· παρὰ δέ σφιν ἑκάστῳ δίζυγες ἵπποι.Ῥῆσος δʼ ἐν μέσῳ εὗδε, παρʼ αὐτῷ δʼ ὠκέες ἵπποιἐξ ἐπιδιφριάδος πυμάτης ἱμᾶσι δέδεντο.τὸν δʼ Ὀδυσεὺς προπάροιθεν ἰδὼν Διομήδεϊ δεῖξεν·οὗτός τοι Διόμηδες ἀνήρ, οὗτοι δέ τοι ἵπποι,οὓς νῶϊν πίφαυσκε Δόλων ὃν ἐπέφνομεν ἡμεῖς.ἀλλʼ ἄγε δὴ πρόφερε κρατερὸν μένος· οὐδέ τί σε χρὴἑστάμεναι μέλεον σὺν τεύχεσιν, ἀλλὰ λύʼ ἵππους·ἠὲ σύ γʼ ἄνδρας ἔναιρε, μελήσουσιν δʼ ἐμοὶ ἵπποι.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἔμπνευσε μένος γλαυκῶπις Ἀθήνη,κτεῖνε δʼ ἐπιστροφάδην· τῶν δὲ στόνος ὄρνυτʼ ἀεικὴςἄορι θεινομένων, ἐρυθαίνετο δʼ αἵματι γαῖα.ὡς δὲ λέων μήλοισιν ἀσημάντοισιν ἐπελθὼναἴγεσιν ἢ ὀΐεσσι κακὰ φρονέων ἐνορούσῃ,ὣς μὲν Θρήϊκας ἄνδρας ἐπῴχετο Τυδέος υἱὸςὄφρα δυώδεκʼ ἔπεφνεν· ἀτὰρ πολύμητις Ὀδυσσεὺςὅν τινα Τυδεΐδης ἄορι πλήξειε παραστὰςτὸν δʼ Ὀδυσεὺς μετόπισθε λαβὼν ποδὸς ἐξερύσασκε,τὰ φρονέων κατὰ θυμὸν ὅπως καλλίτριχες ἵπποιῥεῖα διέλθοιεν μηδὲ τρομεοίατο θυμῷνεκροῖς ἀμβαίνοντες· ἀήθεσσον γὰρ ἔτʼ αὐτῶν.ἀλλʼ ὅτε δὴ βασιλῆα κιχήσατο Τυδέος υἱός,τὸν τρισκαιδέκατον μελιηδέα θυμὸν ἀπηύραἀσθμαίνοντα· κακὸν γὰρ ὄναρ κεφαλῆφιν ἐπέστητὴν νύκτʼ Οἰνεΐδαο πάϊς διὰ μῆτιν Ἀθήνης.τόφρα δʼ ἄρʼ ὃ τλήμων Ὀδυσεὺς λύε μώνυχας ἵππους,σὺν δʼ ἤειρεν ἱμᾶσι καὶ ἐξήλαυνεν ὁμίλουτόξῳ ἐπιπλήσσων, ἐπεὶ οὐ μάστιγα φαεινὴνποικίλου ἐκ δίφροιο νοήσατο χερσὶν ἑλέσθαι·ῥοίζησεν δʼ ἄρα πιφαύσκων Διομήδεϊ δίῳ.αὐτὰρ ὃ μερμήριζε μένων ὅ τι κύντατον ἕρδοι,ἢ ὅ γε δίφρον ἑλών, ὅθι ποικίλα τεύχεʼ ἔκειτο,ῥυμοῦ ἐξερύοι ἢ ἐκφέροι ὑψόσʼ ἀείρας,ἦ ἔτι τῶν πλεόνων Θρῃκῶν ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.εἷος ὃ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα, τόφρα δʼ Ἀθήνηἐγγύθεν ἱσταμένη προσέφη Διομήδεα δῖον·νόστου δὴ μνῆσαι μεγαθύμου Τυδέος υἱὲνῆας ἔπι γλαφυράς, μὴ καὶ πεφοβημένος ἔλθῃς,μή πού τις καὶ Τρῶας ἐγείρῃσιν θεὸς ἄλλος.ὣς φάθʼ, ὃ δὲ ξυνέηκε θεᾶς ὄπα φωνησάσης,καρπαλίμως δʼ ἵππων ἐπεβήσετο· κόψε δʼ Ὀδυσσεὺςτόξῳ· τοὶ δʼ ἐπέτοντο θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχʼ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωνὡς ἴδʼ Ἀθηναίην μετὰ Τυδέος υἱὸν ἕπουσαν·τῇ κοτέων Τρώων κατεδύσετο πουλὺν ὅμιλον,ὦρσεν δὲ Θρῃκῶν βουληφόρον ἹπποκόωνταῬήσου ἀνεψιὸν ἐσθλόν· ὃ δʼ ἐξ ὕπνου ἀνορούσαςὡς ἴδε χῶρον ἐρῆμον, ὅθʼ ἕστασαν ὠκέες ἵπποι,ἄνδράς τʼ ἀσπαίροντας ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσιν,ᾤμωξέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα φίλον τʼ ὀνόμηνεν ἑταῖρον.Τρώων δὲ κλαγγή τε καὶ ἄσπετος ὦρτο κυδοιμὸςθυνόντων ἄμυδις· θηεῦντο δὲ μέρμερα ἔργαὅσσʼ ἄνδρες ῥέξαντες ἔβαν κοίλας ἐπὶ νῆας.οἳ δʼ ὅτε δή ῥʼ ἵκανον ὅθι σκοπὸν Ἕκτορος ἔκταν,ἔνθʼ Ὀδυσεὺς μὲν ἔρυξε Διῒ φίλος ὠκέας ἵππους,Τυδεΐδης δὲ χαμᾶζε θορὼν ἔναρα βροτόενταἐν χείρεσσʼ Ὀδυσῆϊ τίθει, ἐπεβήσετο δʼ ἵππων·μάστιξεν δʼ ἵππους, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθηννῆας ἔπι γλαφυράς· τῇ γὰρ φίλον ἔπλετο θυμῷ.Νέστωρ δὲ πρῶτος κτύπον ἄϊε φώνησέν τε·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςψεύσομαι, ἦ ἔτυμον ἐρέω; κέλεται δέ με θυμός.ἵππων μʼ ὠκυπόδων ἀμφὶ κτύπος οὔατα βάλλει.αἲ γὰρ δὴ Ὀδυσεύς τε καὶ ὃ κρατερὸς Διομήδηςὧδʼ ἄφαρ ἐκ Τρώων ἐλασαίατο μώνυχας ἵππους·ἀλλʼ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα μή τι πάθωσινἈργείων οἳ ἄριστοι ὑπὸ Τρώων ὀρυμαγδοῦ.οὔ πω πᾶν εἴρητο ἔπος ὅτʼ ἄρʼ ἤλυθον αὐτοί.καί ῥʼ οἳ μὲν κατέβησαν ἐπὶ χθόνα, τοὶ δὲ χαρέντεςδεξιῇ ἠσπάζοντο ἔπεσσί τε μειλιχίοισι·πρῶτος δʼ ἐξερέεινε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·εἴπʼ ἄγε μʼ ὦ πολύαινʼ Ὀδυσεῦ μέγα κῦδος Ἀχαιῶνὅππως τοῦσδʼ ἵππους λάβετον καταδύντες ὅμιλονΤρώων, ἦ τίς σφωε πόρεν θεὸς ἀντιβολήσας.αἰνῶς ἀκτίνεσσιν ἐοικότες ἠελίοιο.αἰεὶ μὲν Τρώεσσʼ ἐπιμίσγομαι, οὐδέ τί φημιμιμνάζειν παρὰ νηυσὶ γέρων περ ἐὼν πολεμιστής·ἀλλʼ οὔ πω τοίους ἵππους ἴδον οὐδὲ νόησα.ἀλλά τινʼ ὔμμʼ ὀΐω δόμεναι θεὸν ἀντιάσαντα·ἀμφοτέρω γὰρ σφῶϊ φιλεῖ νεφεληγερέτα Ζεὺςκούρη τʼ αἰγιόχοιο Διὸς γλαυκῶπις Ἀθήνη.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶνῥεῖα θεός γʼ ἐθέλων καὶ ἀμείνονας ἠέ περ οἵδεἵππους δωρήσαιτʼ, ἐπεὶ ἢ πολὺ φέρτεροί εἰσιν.ἵπποι δʼ οἵδε γεραιὲ νεήλυδες οὓς ἐρεείνειςΘρηΐκιοι· τὸν δέ σφιν ἄνακτʼ ἀγαθὸς Διομήδηςἔκτανε, πὰρ δʼ ἑτάρους δυοκαίδεκα πάντας ἀρίστους.τὸν τρισκαιδέκατον σκοπὸν εἵλομεν ἐγγύθι νηῶν,τόν ῥα διοπτῆρα στρατοῦ ἔμμεναι ἡμετέροιοἝκτωρ τε προέηκε καὶ ἄλλοι Τρῶες ἀγαυοί.ὣς εἰπὼν τάφροιο διήλασε μώνυχας ἵππουςκαγχαλόων· ἅμα δʼ ἄλλοι ἴσαν χαίροντες Ἀχαιοί.οἳ δʼ ὅτε Τυδεΐδεω κλισίην εὔτυκτον ἵκοντο,ἵππους μὲν κατέδησαν ἐϋτμήτοισιν ἱμᾶσιφάτνῃ ἐφʼ ἱππείῃ, ὅθι περ Διομήδεος ἵπποιἕστασαν ὠκύποδες μελιηδέα πυρὸν ἔδοντες·νηῒ δʼ ἐνὶ πρυμνῇ ἔναρα βροτόεντα Δόλωνοςθῆκʼ Ὀδυσεύς, ὄφρʼ ἱρὸν ἑτοιμασσαίατʼ Ἀθήνῃ.αὐτοὶ δʼ ἱδρῶ πολλὸν ἀπενίζοντο θαλάσσῃἐσβάντες κνήμας τε ἰδὲ λόφον ἀμφί τε μηρούς.αὐτὰρ ἐπεί σφιν κῦμα θαλάσσης ἱδρῶ πολλὸννίψεν ἀπὸ χρωτὸς καὶ ἀνέψυχθεν φίλον ἦτορ,ἔς ῥʼ ἀσαμίνθους βάντες ἐϋξέστας λούσαντο.τὼ δὲ λοεσσαμένω καὶ ἀλειψαμένω λίπʼ ἐλαίῳδείπνῳ ἐφιζανέτην, ἀπὸ δὲ κρητῆρος Ἀθήνῃπλείου ἀφυσσόμενοι λεῖβον μελιηδέα οἶνον.

Ἠὼς δʼ ἐκ λεχέων παρʼ ἀγαυοῦ Τιθωνοῖοὄρνυθʼ, ἵνʼ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδὲ βροτοῖσι·Ζεὺς δʼ Ἔριδα προΐαλλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνἀργαλέην, πολέμοιο τέρας μετὰ χερσὶν ἔχουσαν.στῆ δʼ ἐπʼ Ὀδυσσῆος μεγακήτεϊ νηῒ μελαίνῃ,ἥ ῥʼ ἐν μεσσάτῳ ἔσκε γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε,ἠμὲν ἐπʼ Αἴαντος κλισίας Τελαμωνιάδαοἠδʼ ἐπʼ Ἀχιλλῆος, τοί ῥʼ ἔσχατα νῆας ἐΐσαςεἴρυσαν ἠνορέῃ πίσυνοι καὶ κάρτεϊ χειρῶνἔνθα στᾶσʼ ἤϋσε θεὰ μέγα τε δεινόν τεὄρθιʼ, Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλʼ ἑκάστῳκαρδίῃ ἄληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.τοῖσι δʼ ἄφαρ πόλεμος γλυκίων γένετʼ ἠὲ νέεσθαιἐν νηυσὶ γλαφυρῇσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.Ἀτρεΐδης δʼ ἐβόησεν ἰδὲ ζώννυσθαι ἄνωγενἈργείους· ἐν δʼ αὐτὸς ἐδύσετο νώροπα χαλκόν.κνημῖδας μὲν πρῶτα περὶ κνήμῃσιν ἔθηκεκαλὰς ἀργυρέοισιν ἐπισφυρίοις ἀραρυίας·δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν ἔδυνε,τόν ποτέ οἱ Κινύρης δῶκε ξεινήϊον εἶναι.πεύθετο γὰρ Κύπρον δὲ μέγα κλέος οὕνεκʼ Ἀχαιοὶἐς Τροίην νήεσσιν ἀναπλεύσεσθαι ἔμελλον·τοὔνεκά οἱ τὸν δῶκε χαριζόμενος βασιλῆϊ.τοῦ δʼ ἤτοι δέκα οἶμοι ἔσαν μέλανος κυάνοιο,δώδεκα δὲ χρυσοῖο καὶ εἴκοσι κασσιτέροιο·κυάνεοι δὲ δράκοντες ὀρωρέχατο προτὶ δειρὴντρεῖς ἑκάτερθʼ ἴρισσιν ἐοικότες, ἅς τε Κρονίωνἐν νέφεϊ στήριξε, τέρας μερόπων ἀνθρώπων.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετο ξίφος· ἐν δέ οἱ ἧλοιχρύσειοι πάμφαινον, ἀτὰρ περὶ κουλεὸν ἦενἀργύρεον χρυσέοισιν ἀορτήρεσσιν ἀρηρός.ἂν δʼ ἕλετʼ ἀμφιβρότην πολυδαίδαλον ἀσπίδα θοῦρινκαλήν, ἣν πέρι μὲν κύκλοι δέκα χάλκεοι ἦσαν,ἐν δέ οἱ ὀμφαλοὶ ἦσαν ἐείκοσι κασσιτέροιολευκοί, ἐν δὲ μέσοισιν ἔην μέλανος κυάνοιο.τῇ δʼ ἐπὶ μὲν Γοργὼ βλοσυρῶπις ἐστεφάνωτοδεινὸν δερκομένη, περὶ δὲ Δεῖμός τε Φόβος τε.τῆς δʼ ἐξ ἀργύρεος τελαμὼν ἦν· αὐτὰρ ἐπʼ αὐτοῦκυάνεος ἐλέλικτο δράκων, κεφαλαὶ δέ οἱ ἦσαντρεῖς ἀμφιστρεφέες ἑνὸς αὐχένος ἐκπεφυυῖαι.κρατὶ δʼ ἐπʼ ἀμφίφαλον κυνέην θέτο τετραφάληρονἵππουριν· δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν.εἵλετο δʼ ἄλκιμα δοῦρε δύω κεκορυθμένα χαλκῷὀξέα· τῆλε δὲ χαλκὸς ἀπʼ αὐτόφιν οὐρανὸν εἴσωλάμπʼ· ἐπὶ δʼ ἐγδούπησαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρητιμῶσαι βασιλῆα πολυχρύσοιο Μυκήνης.ἡνιόχῳ μὲν ἔπειτα ἑῷ ἐπέτελλεν ἕκαστοςἵππους εὖ κατὰ κόσμον ἐρυκέμεν αὖθʼ ἐπὶ τάφρῳ,αὐτοὶ δὲ πρυλέες σὺν τεύχεσι θωρηχθέντεςῥώοντʼ· ἄσβεστος δὲ βοὴ γένετʼ ἠῶθι πρό.φθὰν δὲ μέγʼ ἱππήων ἐπὶ τάφρῳ κοσμηθέντες,ἱππῆες δʼ ὀλίγον μετεκίαθον· ἐν δὲ κυδοιμὸνὦρσε κακὸν Κρονίδης, κατὰ δʼ ὑψόθεν ἧκεν ἐέρσαςαἵματι μυδαλέας ἐξ αἰθέρος, οὕνεκʼ ἔμελλεπολλὰς ἰφθίμους κεφαλὰς Ἄϊδι προϊάψειν.Τρῶες δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιοἝκτορά τʼ ἀμφὶ μέγαν καὶ ἀμύμονα ΠουλυδάμανταΑἰνείαν θʼ, ὃς Τρωσὶ θεὸς ὣς τίετο δήμῳ,τρεῖς τʼ Ἀντηνορίδας Πόλυβον καὶ Ἀγήνορα δῖονἠΐθεόν τʼ Ἀκάμαντʼ ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν.Ἕκτωρ δʼ ἐν πρώτοισι φέρʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην,οἷος δʼ ἐκ νεφέων ἀναφαίνεται οὔλιος ἀστὴρπαμφαίνων, τοτὲ δʼ αὖτις ἔδυ νέφεα σκιόεντα,ὣς Ἕκτωρ ὁτὲ μέν τε μετὰ πρώτοισι φάνεσκεν,ἄλλοτε δʼ ἐν πυμάτοισι κελεύων· πᾶς δʼ ἄρα χαλκῷλάμφʼ ὥς τε στεροπὴ πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο.οἳ δʼ, ὥς τʼ ἀμητῆρες ἐναντίοι ἀλλήλοισινὄγμον ἐλαύνωσιν ἀνδρὸς μάκαρος κατʼ ἄρουρανπυρῶν ἢ κριθῶν· τὰ δὲ δράγματα ταρφέα πίπτει·ὣς Τρῶες καὶ Ἀχαιοὶ ἐπʼ ἀλλήλοισι θορόντεςδῄουν, οὐδʼ ἕτεροι μνώοντʼ ὀλοοῖο φόβοιο.ἴσας δʼ ὑσμίνη κεφαλὰς ἔχεν, οἳ δὲ λύκοι ὣςθῦνον· Ἔρις δʼ ἄρʼ ἔχαιρε πολύστονος εἰσορόωσα·οἴη γάρ ῥα θεῶν παρετύγχανε μαρναμένοισιν,οἳ δʼ ἄλλοι οὔ σφιν πάρεσαν θεοί, ἀλλὰ ἕκηλοισφοῖσιν ἐνὶ μεγάροισι καθήατο, ἧχι ἑκάστῳδώματα καλὰ τέτυκτο κατὰ πτύχας Οὐλύμποιο.πάντες δʼ ᾐτιόωντο κελαινεφέα Κρονίωναοὕνεκʼ ἄρα Τρώεσσιν ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι.τῶν μὲν ἄρʼ οὐκ ἀλέγιζε πατήρ· ὃ δὲ νόσφι λιασθεὶςτῶν ἄλλων ἀπάνευθε καθέζετο κύδεϊ γαίωνεἰσορόων Τρώων τε πόλιν καὶ νῆας Ἀχαιῶνχαλκοῦ τε στεροπήν, ὀλλύντάς τʼ ὀλλυμένους τε.ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ,τόφρα μάλʼ ἀμφοτέρων βέλεʼ ἥπτετο, πῖπτε δὲ λαός·ἦμος δὲ δρυτόμος περ ἀνὴρ ὁπλίσσατο δεῖπνονοὔρεος ἐν βήσσῃσιν, ἐπεί τʼ ἐκορέσσατο χεῖραςτάμνων δένδρεα μακρά, ἅδος τέ μιν ἵκετο θυμόν,σίτου τε γλυκεροῖο περὶ φρένας ἵμερος αἱρεῖ,τῆμος σφῇ ἀρετῇ Δαναοὶ ῥήξαντο φάλαγγαςκεκλόμενοι ἑτάροισι κατὰ στίχας· ἐν δʼ Ἀγαμέμνωνπρῶτος ὄρουσʼ, ἕλε δʼ ἄνδρα Βιάνορα ποιμένα λαῶναὐτόν, ἔπειτα δʼ ἑταῖρον Ὀϊλῆα πλήξιππον.ἤτοι ὅ γʼ ἐξ ἵππων κατεπάλμενος ἀντίος ἔστη·τὸν δʼ ἰθὺς μεμαῶτα μετώπιον ὀξέϊ δουρὶνύξʼ, οὐδὲ στεφάνη δόρυ οἱ σχέθε χαλκοβάρεια,ἀλλὰ διʼ αὐτῆς ἦλθε καὶ ὀστέου, ἐγκέφαλος δὲἔνδον ἅπας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεμαῶτα.καὶ τοὺς μὲν λίπεν αὖθι ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνστήθεσι παμφαίνοντας, ἐπεὶ περίδυσε χιτῶνας·αὐτὰρ ὃ βῆ Ἶσόν τε καὶ Ἄντιφον ἐξεναρίξωνυἷε δύω Πριάμοιο νόθον καὶ γνήσιον ἄμφωεἰν ἑνὶ δίφρῳ ἐόντας· ὃ μὲν νόθος ἡνιόχευεν,Ἄντιφος αὖ παρέβασκε περικλυτός· ὥ ποτʼ ἈχιλλεὺςἼδης ἐν κνημοῖσι δίδη μόσχοισι λύγοισι,ποιμαίνοντʼ ἐπʼ ὄεσσι λαβών, καὶ ἔλυσεν ἀποίνων.δὴ τότε γʼ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωντὸν μὲν ὑπὲρ μαζοῖο κατὰ στῆθος βάλε δουρί,Ἄντιφον αὖ παρὰ οὖς ἔλασε ξίφει, ἐκ δʼ ἔβαλʼ ἵππων.σπερχόμενος δʼ ἀπὸ τοῖιν ἐσύλα τεύχεα καλὰγιγνώσκων· καὶ γάρ σφε πάρος παρὰ νηυσὶ θοῇσινεἶδεν, ὅτʼ ἐξ Ἴδης ἄγαγεν πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς.ὡς δὲ λέων ἐλάφοιο ταχείης νήπια τέκναῥηϊδίως συνέαξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσινἐλθὼν εἰς εὐνήν, ἁπαλόν τέ σφʼ ἦτορ ἀπηύρα·ἣ δʼ εἴ πέρ τε τύχῃσι μάλα σχεδόν, οὐ δύναταί σφιχραισμεῖν· αὐτὴν γάρ μιν ὑπὸ τρόμος αἰνὸς ἱκάνει·καρπαλίμως δʼ ἤϊξε διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕληνσπεύδουσʼ ἱδρώουσα κραταιοῦ θηρὸς ὑφʼ ὁρμῆς·ὣς ἄρα τοῖς οὔ τις δύνατο χραισμῆσαι ὄλεθρονΤρώων, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ὑπʼ Ἀργείοισι φέβοντο.αὐτὰρ ὃ Πείσανδρόν τε καὶ Ἱππόλοχον μενεχάρμηνυἱέας Ἀντιμάχοιο δαΐφρονος, ὅς ῥα μάλισταχρυσὸν Ἀλεξάνδροιο δεδεγμένος ἀγλαὰ δῶραοὐκ εἴασχʼ Ἑλένην δόμεναι ξανθῷ Μενελάῳ,τοῦ περ δὴ δύο παῖδε λάβε κρείων Ἀγαμέμνωνεἰν ἑνὶ δίφρῳ ἐόντας, ὁμοῦ δʼ ἔχον ὠκέας ἵππους·ἐκ γάρ σφεας χειρῶν φύγον ἡνία σιγαλόεντα,τὼ δὲ κυκηθήτην· ὃ δʼ ἐναντίον ὦρτο λέων ὣςἈτρεΐδης· τὼ δʼ αὖτʼ ἐκ δίφρου γουναζέσθην·ζώγρει Ἀτρέος υἱέ, σὺ δʼ ἄξια δέξαι ἄποινα·πολλὰ δʼ ἐν Ἀντιμάχοιο δόμοις κειμήλια κεῖταιχαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,τῶν κέν τοι χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσιʼ ἄποινα,εἰ νῶϊ ζωοὺς πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην βασιλῆαμειλιχίοις ἐπέεσσιν· ἀμείλικτον δʼ ὄπʼ ἄκουσαν·εἰ μὲν δὴ Ἀντιμάχοιο δαΐφρονος υἱέες ἐστόν,ὅς ποτʼ ἐνὶ Τρώων ἀγορῇ Μενέλαον ἄνωγενἀγγελίην ἐλθόντα σὺν ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊαὖθι κατακτεῖναι μηδʼ ἐξέμεν ἂψ ἐς Ἀχαιούς,νῦν μὲν δὴ τοῦ πατρὸς ἀεικέα τίσετε λώβην.ἦ, καὶ Πείσανδρον μὲν ἀφʼ ἵππων ὦσε χαμᾶζεδουρὶ βαλὼν πρὸς στῆθος· ὃ δʼ ὕπτιος οὔδει ἐρείσθη.Ἱππόλοχος δʼ ἀπόρουσε, τὸν αὖ χαμαὶ ἐξενάριξεχεῖρας ἀπὸ ξίφεϊ τμήξας ἀπό τʼ αὐχένα κόψας,ὅλμον δʼ ὣς ἔσσευε κυλίνδεσθαι διʼ ὁμίλου.τοὺς μὲν ἔασʼ· ὃ δʼ ὅθι πλεῖσται κλονέοντο φάλαγγες,τῇ ῥʼ ἐνόρουσʼ, ἅμα δʼ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί.πεζοὶ μὲν πεζοὺς ὄλεκον φεύγοντας ἀνάγκῃ,ἱππεῖς δʼ ἱππῆας· ὑπὸ δέ σφισιν ὦρτο κονίηἐκ πεδίου, τὴν ὦρσαν ἐρίγδουποι πόδες ἵππωνχαλκῷ δηϊόωντες· ἀτὰρ κρείων Ἀγαμέμνωναἰὲν ἀποκτείνων ἕπετʼ Ἀργείοισι κελεύων.ὡς δʼ ὅτε πῦρ ἀΐδηλον ἐν ἀξύλῳ ἐμπέσῃ ὕλῃ,πάντῃ τʼ εἰλυφόων ἄνεμος φέρει, οἳ δέ τε θάμνοιπρόρριζοι πίπτουσιν ἐπειγόμενοι πυρὸς ὁρμῇ·ὣς ἄρʼ ὑπʼ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι πῖπτε κάρηναΤρώων φευγόντων, πολλοὶ δʼ ἐριαύχενες ἵπποικείνʼ ὄχεα κροτάλιζον ἀνὰ πτολέμοιο γεφύραςἡνιόχους ποθέοντες ἀμύμονας· οἳ δʼ ἐπὶ γαίῃκείατο, γύπεσσιν πολὺ φίλτεροι ἢ ἀλόχοισιν.Ἕκτορα δʼ ἐκ βελέων ὕπαγε Ζεὺς ἔκ τε κονίηςἔκ τʼ ἀνδροκτασίης ἔκ θʼ αἵματος ἔκ τε κυδοιμοῦ·Ἀτρεΐδης δʼ ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων.οἳ δὲ παρʼ Ἴλου σῆμα παλαιοῦ Δαρδανίδαομέσσον κὰπ πεδίον παρʼ ἐρινεὸν ἐσσεύοντοἱέμενοι πόλιος· ὃ δὲ κεκλήγων ἕπετʼ αἰεὶἈτρεΐδης, λύθρῳ δὲ παλάσσετο χεῖρας ἀάπτους.ἀλλʼ ὅτε δὴ Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκοντο,ἔνθʼ ἄρα δὴ ἵσταντο καὶ ἀλλήλους ἀνέμιμνον.οἳ δʼ ἔτι κὰμ μέσσον πεδίον φοβέοντο βόες ὥς,ἅς τε λέων ἐφόβησε μολὼν ἐν νυκτὸς ἀμολγῷπάσας· τῇ δέ τʼ ἰῇ ἀναφαίνεται αἰπὺς ὄλεθρος·τῆς δʼ ἐξ αὐχένʼ ἔαξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσιπρῶτον, ἔπειτα δέ θʼ αἷμα καὶ ἔγκατα πάντα λαφύσσει·ὣς τοὺς Ἀτρεΐδης ἔφεπε κρείων Ἀγαμέμνωναἰὲν ἀποκτείνων τὸν ὀπίστατον· οἳ δʼ ἐφέβοντο.πολλοὶ δὲ πρηνεῖς τε καὶ ὕπτιοι ἔκπεσον ἵππωνἈτρεΐδεω ὑπὸ χερσί· περὶ πρὸ γὰρ ἔγχεϊ θῦεν.ἀλλʼ ὅτε δὴ τάχʼ ἔμελλεν ὑπὸ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχοςἵξεσθαι, τότε δή ῥα πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τεἼδης ἐν κορυφῇσι καθέζετο πιδηέσσηςοὐρανόθεν καταβάς· ἔχε δʼ ἀστεροπὴν μετὰ χερσίν.Ἶριν δʼ ὄτρυνε χρυσόπτερον ἀγγελέουσαν·βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα, τὸν Ἕκτορι μῦθον ἐνίσπες·ὄφρʼ ἂν μέν κεν ὁρᾷ Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶνθύνοντʼ ἐν προμάχοισιν ἐναίροντα στίχας ἀνδρῶν,τόφρʼ ἀναχωρείτω, τὸν δʼ ἄλλον λαὸν ἀνώχθωμάρνασθαι δηΐοισι κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην.αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἢ δουρὶ τυπεὶς ἢ βλήμενος ἰῷεἰς ἵππους ἅλεται, τότε οἱ κράτος ἐγγυαλίξωκτείνειν εἰς ὅ κε νῆας ἐϋσσέλμους ἀφίκηταιδύῃ τʼ ἠέλιος καὶ ἐπὶ κνέφας ἱερὸν ἔλθῃ.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις,βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων εἰς Ἴλιον ἱρήν.εὗρʼ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος Ἕκτορα δῖονἑσταότʼ ἔν θʼ ἵπποισι καὶ ἅρμασι κολλητοῖσιν·ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη προσέφη πόδας ὠκέα Ἶρις·Ἕκτορ υἱὲ Πριάμοιο Διὶ μῆτιν ἀτάλαντεΖεύς με πατὴρ προέηκε τεῒν τάδε μυθήσασθαι.ὄφρʼ ἂν μέν κεν ὁρᾷς Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶνθύνοντʼ ἐν προμάχοισιν, ἐναίροντα στίχας ἀνδρῶν,τόφρʼ ὑπόεικε μάχης, τὸν δʼ ἄλλον λαὸν ἄνωχθιμάρνασθαι δηΐοισι κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην.αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἢ δουρὶ τυπεὶς ἢ βλήμενος ἰῷεἰς ἵππους ἅλεται, τότε τοι κράτος ἐγγυαλίξεικτείνειν, εἰς ὅ κε νῆας ἐϋσσέλμους ἀφίκηαιδύῃ τʼ ἠέλιος καὶ ἐπὶ κνέφας ἱερὸν ἔλθῃ.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσʼ ἀπέβη πόδας ὠκέα Ἶρις,Ἕκτωρ δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,πάλλων δʼ ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν ᾤχετο πάντῃὀτρύνων μαχέσασθαι, ἔγειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.οἳ δʼ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν,Ἀργεῖοι δʼ ἑτέρωθεν ἐκαρτύναντο φάλαγγας.ἀρτύνθη δὲ μάχη, στὰν δʼ ἀντίοι· ἐν δʼ Ἀγαμέμνωνπρῶτος ὄρουσʼ, ἔθελεν δὲ πολὺ προμάχεσθαι ἁπάντων.ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαιὅς τις δὴ πρῶτος Ἀγαμέμνονος ἀντίον ἦλθενἢ αὐτῶν Τρώων ἠὲ κλειτῶν ἐπικούρων.Ἰφιδάμας Ἀντηνορίδης ἠΰς τε μέγας τεὃς τράφη ἐν Θρῄκῃ ἐριβώλακι μητέρι μήλων·Κισσῆς τόν γʼ ἔθρεψε δόμοις ἔνι τυτθὸν ἐόνταμητροπάτωρ, ὃς τίκτε Θεανὼ καλλιπάρῃον·αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἥβης ἐρικυδέος ἵκετο μέτρον,αὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δʼ ὅ γε θυγατέρα ἥν·γήμας δʼ ἐκ θαλάμοιο μετὰ κλέος ἵκετʼ Ἀχαιῶνσὺν δυοκαίδεκα νηυσὶ κορωνίσιν, αἵ οἱ ἕποντο.τὰς μὲν ἔπειτʼ ἐν Περκώτῃ λίπε νῆας ἐΐσας,αὐτὰρ ὃ πεζὸς ἐὼν ἐς Ἴλιον εἰληλούθει·ὅς ῥα τότʼ Ἀτρεΐδεω Ἀγαμέμνονος ἀντίον ἦλθεν.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,Ἀτρεΐδης μὲν ἅμαρτε, παραὶ δέ οἱ ἐτράπετʼ ἔγχος,Ἰφιδάμας δὲ κατὰ ζώνην θώρηκος ἔνερθενύξʼ, ἐπὶ δʼ αὐτὸς ἔρεισε βαρείῃ χειρὶ πιθήσας·οὐδʼ ἔτορε ζωστῆρα παναίολον, ἀλλὰ πολὺ πρὶνἀργύρῳ ἀντομένη μόλιβος ὣς ἐτράπετʼ αἰχμή.καὶ τό γε χειρὶ λαβὼν εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωνἕλκʼ ἐπὶ οἷ μεμαὼς ὥς τε λίς, ἐκ δʼ ἄρα χειρὸςσπάσσατο· τὸν δʼ ἄορι πλῆξʼ αὐχένα, λῦσε δὲ γυῖα.ὣς ὃ μὲν αὖθι πεσὼν κοιμήσατο χάλκεον ὕπνονοἰκτρὸς ἀπὸ μνηστῆς ἀλόχου, ἀστοῖσιν ἀρήγων,κουριδίης, ἧς οὔ τι χάριν ἴδε, πολλὰ δʼ ἔδωκε·πρῶθʼ ἑκατὸν βοῦς δῶκεν, ἔπειτα δὲ χίλιʼ ὑπέστηαἶγας ὁμοῦ καὶ ὄϊς, τά οἱ ἄσπετα ποιμαίνοντο.δὴ τότε γʼ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων ἐξενάριξε,βῆ δὲ φέρων ἀνʼ ὅμιλον Ἀχαιῶν τεύχεα καλά.τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησε Κόων ἀριδείκετος ἀνδρῶνπρεσβυγενὴς Ἀντηνορίδης, κρατερόν ῥά ἑ πένθοςὀφθαλμοὺς ἐκάλυψε κασιγνήτοιο πεσόντος.στῆ δʼ εὐρὰξ σὺν δουρὶ λαθὼν Ἀγαμέμνονα δῖον,νύξε δέ μιν κατὰ χεῖρα μέσην ἀγκῶνος ἔνερθε,ἀντικρὺ δὲ διέσχε φαεινοῦ δουρὸς ἀκωκή.ῥίγησέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ἀλλʼ οὐδʼ ὧς ἀπέληγε μάχης ἠδὲ πτολέμοιο,ἀλλʼ ἐπόρουσε Κόωνι ἔχων ἀνεμοτρεφὲς ἔγχος.ἤτοι ὃ Ἰφιδάμαντα κασίγνητον καὶ ὄπατρονἕλκε ποδὸς μεμαώς, καὶ ἀΰτει πάντας ἀρίστους·τὸν δʼ ἕλκοντʼ ἀνʼ ὅμιλον ὑπʼ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσηςοὔτησε ξυστῷ χαλκήρεϊ, λῦσε δὲ γυῖα·τοῖο δʼ ἐπʼ Ἰφιδάμαντι κάρη ἀπέκοψε παραστάς.ἔνθʼ Ἀντήνορος υἷες ὑπʼ Ἀτρεΐδῃ βασιλῆϊπότμον ἀναπλήσαντες ἔδυν δόμον Ἄϊδος εἴσω.αὐτὰρ ὃ τῶν ἄλλων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶνἔγχεΐ τʼ ἄορί τε μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν,ὄφρά οἱ αἷμʼ ἔτι θερμὸν ἀνήνοθεν ἐξ ὠτειλῆς.αὐτὰρ ἐπεὶ τὸ μὲν ἕλκος ἐτέρσετο, παύσατο δʼ αἷμα,ὀξεῖαι δʼ ὀδύναι δῦνον μένος Ἀτρεΐδαο.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ὠδίνουσαν ἔχῃ βέλος ὀξὺ γυναῖκαδριμύ, τό τε προϊεῖσι μογοστόκοι ΕἰλείθυιαιἭρης θυγατέρες πικρὰς ὠδῖνας ἔχουσαι,ὣς ὀξεῖʼ ὀδύναι δῦνον μένος Ἀτρεΐδαο.ἐς δίφρον δʼ ἀνόρουσε, καὶ ἡνιόχῳ ἐπέτελλενηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν· ἤχθετο γὰρ κῆρ.ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςὑμεῖς μὲν νῦν νηυσὶν ἀμύνετε ποντοπόροισιφύλοπιν ἀργαλέην, ἐπεὶ οὐκ ἐμὲ μητίετα Ζεὺςεἴασε Τρώεσσι πανημέριον πολεμίζειν.ὣς ἔφαθʼ, ἡνίοχος δʼ ἵμασεν καλλίτριχας ἵππουςνῆας ἔπι γλαφυράς· τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην·ἄφρεον δὲ στήθεα, ῥαίνοντο δὲ νέρθε κονίῃτειρόμενον βασιλῆα μάχης ἀπάνευθε φέροντες.Ἕκτωρ δʼ ὡς ἐνόησʼ Ἀγαμέμνονα νόσφι κιόνταΤρωσί τε καὶ Λυκίοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς.οἴχετʼ ἀνὴρ ὤριστος, ἐμοὶ δὲ μέγʼ εὖχος ἔδωκεΖεὺς Κρονίδης· ἀλλʼ ἰθὺς ἐλαύνετε μώνυχας ἵππουςἰφθίμων Δαναῶν, ἵνʼ ὑπέρτερον εὖχος ἄρησθε.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.ὡς δʼ ὅτε πού τις θηρητὴρ κύνας ἀργιόδονταςσεύῃ ἐπʼ ἀγροτέρῳ συῒ καπρίῳ ἠὲ λέοντι,ὣς ἐπʼ Ἀχαιοῖσιν σεῦε Τρῶας μεγαθύμουςἝκτωρ Πριαμίδης βροτολοιγῷ ἶσος Ἄρηϊ.αὐτὸς δʼ ἐν πρώτοισι μέγα φρονέων ἐβεβήκει,ἐν δʼ ἔπεσʼ ὑσμίνῃ ὑπεραέϊ ἶσος ἀέλλῃ,ἥ τε καθαλλομένη ἰοειδέα πόντον ὀρίνει.ἔνθα τίνα πρῶτον, τίνα δʼ ὕστατον ἐξενάριξενἝκτωρ Πριαμίδης, ὅτε οἱ Ζεὺς κῦδος ἔδωκεν;Ἀσαῖον μὲν πρῶτα καὶ Αὐτόνοον καὶ Ὀπίτηνκαὶ Δόλοπα Κλυτίδην καὶ Ὀφέλτιον ἠδʼ ἈγέλαονΑἴσυμνόν τʼ Ὦρόν τε καὶ Ἱππόνοον μενεχάρμην.τοὺς ἄρʼ ὅ γʼ ἡγεμόνας Δαναῶν ἕλεν, αὐτὰρ ἔπειταπληθύν, ὡς ὁπότε νέφεα Ζέφυρος στυφελίξῃἀργεστᾶο Νότοιο βαθείῃ λαίλαπι τύπτων·πολλὸν δὲ τρόφι κῦμα κυλίνδεται, ὑψόσε δʼ ἄχνησκίδναται ἐξ ἀνέμοιο πολυπλάγκτοιο ἰωῆς·ὣς ἄρα πυκνὰ καρήαθʼ ὑφʼ Ἕκτορι δάμνατο λαῶν.ἔνθά κε λοιγὸς ἔην καὶ ἀμήχανα ἔργα γένοντο,καί νύ κεν ἐν νήεσσι πέσον φεύγοντες Ἀχαιοί,εἰ μὴ Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ κέκλετʼ Ὀδυσσεύς·Τυδεΐδη τί παθόντε λελάσμεθα θούριδος ἀλκῆς;ἀλλʼ ἄγε δεῦρο πέπον, παρʼ ἔμʼ ἵσταο· δὴ γὰρ ἔλεγχοςἔσσεται εἴ κεν νῆας ἕλῃ κορυθαίολος Ἕκτωρ.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης·ἤτοι ἐγὼ μενέω καὶ τλήσομαι· ἀλλὰ μίνυνθαἡμέων ἔσσεται ἦδος, ἐπεὶ νεφεληγερέτα ΖεὺςΤρωσὶν δὴ βόλεται δοῦναι κράτος ἠέ περ ἡμῖν.ἦ καὶ Θυμβραῖον μὲν ἀφʼ ἵππων ὦσε χαμᾶζεδουρὶ βαλὼν κατὰ μαζὸν ἀριστερόν· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺςἀντίθεον θεράποντα Μολίονα τοῖο ἄνακτος.τοὺς μὲν ἔπειτʼ εἴασαν, ἐπεὶ πολέμου ἀπέπαυσαν·τὼ δʼ ἀνʼ ὅμιλον ἰόντε κυδοίμεον, ὡς ὅτε κάπρωἐν κυσὶ θηρευτῇσι μέγα φρονέοντε πέσητον·ὣς ὄλεκον Τρῶας πάλιν ὀρμένω· αὐτὰρ Ἀχαιοὶἀσπασίως φεύγοντες ἀνέπνεον Ἕκτορα δῖον.ἔνθʼ ἑλέτην δίφρόν τε καὶ ἀνέρε δήμου ἀρίστωυἷε δύω Μέροπος Περκωσίου, ὃς περὶ πάντωνᾔδεε μαντοσύνας, οὐδὲ οὓς παῖδας ἔασκεστείχειν ἐς πόλεμον φθισήνορα· τὼ δέ οἱ οὔ τιπειθέσθην· κῆρες γὰρ ἄγον μέλανος θανάτοιο.τοὺς μὲν Τυδεΐδης δουρικλειτὸς Διομήδηςθυμοῦ καὶ ψυχῆς κεκαδὼν κλυτὰ τεύχεʼ ἀπηύρα·Ἱππόδαμον δʼ Ὀδυσεὺς καὶ Ὑπείροχον ἐξενάριξεν.ἔνθά σφιν κατὰ ἶσα μάχην ἐτάνυσσε Κρονίωνἐξ Ἴδης καθορῶν· τοὶ δʼ ἀλλήλους ἐνάριζον.ἤτοι Τυδέος υἱὸς Ἀγάστροφον οὔτασε δουρὶΠαιονίδην ἥρωα κατʼ ἰσχίον· οὐ δέ οἱ ἵπποιἐγγὺς ἔσαν προφυγεῖν, ἀάσατο δὲ μέγα θυμῷ.τοὺς μὲν γὰρ θεράπων ἀπάνευθʼ ἔχεν, αὐτὰρ ὃ πεζὸςθῦνε διὰ προμάχων, εἷος φίλον ὤλεσε θυμόν.Ἕκτωρ δʼ ὀξὺ νόησε κατὰ στίχας, ὦρτο δʼ ἐπʼ αὐτοὺςκεκλήγων· ἅμα δὲ Τρώων εἵποντο φάλαγγες.τὸν δὲ ἰδὼν ῥίγησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,αἶψα δʼ Ὀδυσσῆα προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·νῶϊν δὴ τόδε πῆμα κυλίνδεται ὄβριμος Ἕκτωρ·ἀλλʼ ἄγε δὴ στέωμεν καὶ ἀλεξώμεσθα μένοντες.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχοςκαὶ βάλεν, οὐδʼ ἀφάμαρτε τιτυσκόμενος κεφαλῆφιν,ἄκρην κὰκ κόρυθα· πλάγχθη δʼ ἀπὸ χαλκόφι χαλκός,οὐδʼ ἵκετο χρόα καλόν· ἐρύκακε γὰρ τρυφάλειατρίπτυχος αὐλῶπις, τήν οἱ πόρε Φοῖβος Ἀπόλλων.Ἕκτωρ δʼ ὦκʼ ἀπέλεθρον ἀνέδραμε, μίκτο δʼ ὁμίλῳ,στῆ δὲ γνὺξ ἐριπὼν καὶ ἐρείσατο χειρὶ παχείῃγαίης· ἀμφὶ δὲ ὄσσε κελαινὴ νὺξ ἐκάλυψεν.ὄφρα δὲ Τυδεΐδης μετὰ δούρατος ᾤχετʼ ἐρωὴντῆλε διὰ προμάχων, ὅθι οἱ καταείσατο γαίηςτόφρʼ Ἕκτωρ ἔμπνυτο, καὶ ἂψ ἐς δίφρον ὀρούσαςἐξέλασʼ ἐς πληθύν, καὶ ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν.δουρὶ δʼ ἐπαΐσσων προσέφη κρατερὸς Διομήδης·ἐξ αὖ νῦν ἔφυγες θάνατον κύον· ἦ τέ τοι ἄγχιἦλθε κακόν· νῦν αὖτέ σʼ ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλωνᾧ μέλλεις εὔχεσθαι ἰὼν ἐς δοῦπον ἀκόντων.ἦ θήν σʼ ἐξανύω γε καὶ ὕστερον ἀντιβολήσας,εἴ πού τις καὶ ἔμοιγε θεῶν ἐπιτάρροθός ἐστι.νῦν αὖ τοὺς ἄλλους ἐπιείσομαι, ὅν κε κιχείω.ἦ, καὶ Παιονίδην δουρὶ κλυτὸν ἐξενάριζεν.αὐτὰρ Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιοΤυδεΐδῃ ἔπι τόξα τιταίνετο ποιμένι λαῶν,στήλῃ κεκλιμένος ἀνδροκμήτῳ ἐπὶ τύμβῳἼλου Δαρδανίδαο, παλαιοῦ δημογέροντος.ἤτοι ὃ μὲν θώρηκα Ἀγαστρόφου ἰφθίμοιοαἴνυτʼ ἀπὸ στήθεσφι παναίολον ἀσπίδα τʼ ὤμωνκαὶ κόρυθα βριαρήν· ὃ δὲ τόξου πῆχυν ἄνελκεκαὶ βάλεν, οὐδʼ ἄρα μιν ἅλιον βέλος ἔκφυγε χειρός,ταρσὸν δεξιτεροῖο ποδός· διὰ δʼ ἀμπερὲς ἰὸςἐν γαίῃ κατέπηκτο· ὃ δὲ μάλα ἡδὺ γελάσσαςἐκ λόχου ἀμπήδησε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·βέβληαι οὐδʼ ἅλιον βέλος ἔκφυγεν· ὡς ὄφελόν τοινείατον ἐς κενεῶνα βαλὼν ἐκ θυμὸν ἑλέσθαι.οὕτω κεν καὶ Τρῶες ἀνέπνευσαν κακότητος,οἵ τέ σε πεφρίκασι λέονθʼ ὡς μηκάδες αἶγες.τὸν δʼ οὐ ταρβήσας προσέφη κρατερὸς Διομήδης·τοξότα λωβητὴρ κέρᾳ ἀγλαὲ παρθενοπῖπαεἰ μὲν δὴ ἀντίβιον σὺν τεύχεσι πειρηθείης,οὐκ ἄν τοι χραίσμῃσι βιὸς καὶ ταρφέες ἰοί·νῦν δέ μʼ ἐπιγράψας ταρσὸν ποδὸς εὔχεαι αὔτως.οὐκ ἀλέγω, ὡς εἴ με γυνὴ βάλοι ἢ πάϊς ἄφρων·κωφὸν γὰρ βέλος ἀνδρὸς ἀνάλκιδος οὐτιδανοῖο.ἦ τʼ ἄλλως ὑπʼ ἐμεῖο, καὶ εἴ κʼ ὀλίγον περ ἐπαύρῃ,ὀξὺ βέλος πέλεται, καὶ ἀκήριον αἶψα τίθησι.τοῦ δὲ γυναικὸς μέν τʼ ἀμφίδρυφοί εἰσι παρειαί,παῖδες δʼ ὀρφανικοί· ὃ δέ θʼ αἵματι γαῖαν ἐρεύθωνπύθεται, οἰωνοὶ δὲ περὶ πλέες ἠὲ γυναῖκες.ὣς φάτο, τοῦ δʼ Ὀδυσεὺς δουρικλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼνἔστη πρόσθʼ· ὃ δʼ ὄπισθε καθεζόμενος βέλος ὠκὺἐκ ποδὸς ἕλκʼ, ὀδύνη δὲ διὰ χροὸς ἦλθʼ ἀλεγεινή.ἐς δίφρον δʼ ἀνόρουσε, καὶ ἡνιόχῳ ἐπέτελλενηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν· ἤχθετο γὰρ κῆρ.οἰώθη δʼ Ὀδυσεὺς δουρὶ κλυτός, οὐδέ τις αὐτῷἈργείων παρέμεινεν, ἐπεὶ φόβος ἔλλαβε πάντας·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγὼ τί πάθω; μέγα μὲν κακὸν αἴ κε φέβωμαιπληθὺν ταρβήσας· τὸ δὲ ῥίγιον αἴ κεν ἁλώωμοῦνος· τοὺς δʼ ἄλλους Δαναοὺς ἐφόβησε Κρονίων.ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;οἶδα γὰρ ὅττι κακοὶ μὲν ἀποίχονται πολέμοιο,ὃς δέ κʼ ἀριστεύῃσι μάχῃ ἔνι τὸν δὲ μάλα χρεὼἑστάμεναι κρατερῶς, ἤ τʼ ἔβλητʼ ἤ τʼ ἔβαλʼ ἄλλον.εἷος ὃ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,τόφρα δʼ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον ἀσπιστάων,ἔλσαν δʼ ἐν μέσσοισι, μετὰ σφίσι πῆμα τιθέντες.ὡς δʼ ὅτε κάπριον ἀμφὶ κύνες θαλεροί τʼ αἰζηοὶσεύωνται, ὃ δέ τʼ εἶσι βαθείης ἐκ ξυλόχοιοθήγων λευκὸν ὀδόντα μετὰ γναμπτῇσι γένυσσιν,ἀμφὶ δέ τʼ ἀΐσσονται, ὑπαὶ δέ τε κόμπος ὀδόντωνγίγνεται, οἳ δὲ μένουσιν ἄφαρ δεινόν περ ἐόντα,ὥς ῥα τότʼ ἀμφʼ Ὀδυσῆα Διῒ φίλον ἐσσεύοντοΤρῶες· ὃ δὲ πρῶτον μὲν ἀμύμονα Δηϊοπίτηνοὔτασεν ὦμον ὕπερθεν ἐπάλμενος ὀξέϊ δουρί,αὐτὰρ ἔπειτα Θόωνα καὶ Ἔννομον ἐξενάριξε.Χερσιδάμαντα δʼ ἔπειτα καθʼ ἵππων ἀΐξανταδουρὶ κατὰ πρότμησιν ὑπʼ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσηςνύξεν· ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.τοὺς μὲν ἔασʼ, ὃ δʼ ἄρʼ Ἱππασίδην Χάροπʼ οὔτασε δουρὶαὐτοκασίγνητον εὐηφενέος Σώκοιο.τῷ δʼ ἐπαλεξήσων Σῶκος κίεν ἰσόθεος φώς,στῆ δὲ μάλʼ ἐγγὺς ἰὼν καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπενὦ Ὀδυσεῦ πολύαινε δόλων ἆτʼ ἠδὲ πόνοιοσήμερον ἢ δοιοῖσιν ἐπεύξεαι Ἱππασίδῃσιτοιώδʼ ἄνδρε κατακτείνας καὶ τεύχεʼ ἀπούρας,ἤ κεν ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσῃς.ὣς εἰπὼν οὔτησε κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην.διὰ μὲν ἀσπίδος ἦλθε φαεινῆς ὄβριμον ἔγχος,καὶ διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστο,πάντα δʼ ἀπὸ πλευρῶν χρόα ἔργαθεν, οὐδʼ ἔτʼ ἔασεΠαλλὰς Ἀθηναίη μιχθήμεναι ἔγκασι φωτός.γνῶ δʼ Ὀδυσεὺς ὅ οἱ οὔ τι τέλος κατακαίριον ἦλθεν,ἂψ δʼ ἀναχωρήσας Σῶκον πρὸς μῦθον ἔειπεν·ἆ δείλʼ ἦ μάλα δή σε κιχάνεται αἰπὺς ὄλεθρος.ἤτοι μέν ῥʼ ἔμʼ ἔπαυσας ἐπὶ Τρώεσσι μάχεσθαι·σοὶ δʼ ἐγὼ ἐνθάδε φημὶ φόνον καὶ κῆρα μέλαινανἤματι τῷδʼ ἔσσεσθαι, ἐμῷ δʼ ὑπὸ δουρὶ δαμένταεὖχος ἐμοὶ δώσειν, ψυχὴν δʼ Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.ἦ, καὶ ὃ μὲν φύγαδʼ αὖτις ὑποστρέψας ἐβεβήκει,τῷ δὲ μεταστρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξενὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήθεσφιν ἔλασσε,δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δʼ ἐπεύξατο δῖος Ὀδυσσεύς·ὦ Σῶχʼ Ἱππάσου υἱὲ δαΐφρονος ἱπποδάμοιοφθῆ σε τέλος θανάτοιο κιχήμενον, οὐδʼ ὑπάλυξας.ἆ δείλʼ οὐ μὲν σοί γε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρὄσσε καθαιρήσουσι θανόντι περ, ἀλλʼ οἰωνοὶὠμησταὶ ἐρύουσι, περὶ πτερὰ πυκνὰ βαλόντες.αὐτὰρ ἔμʼ, εἴ κε θάνω, κτεριοῦσί γε δῖοι Ἀχαιοί.ὣς εἰπὼν Σώκοιο δαΐφρονος ὄβριμον ἔγχοςἔξω τε χροὸς ἕλκε καὶ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης·αἷμα δέ οἱ σπασθέντος ἀνέσσυτο, κῆδε δὲ θυμόν.Τρῶες δὲ μεγάθυμοι ὅπως ἴδον αἷμʼ Ὀδυσῆοςκεκλόμενοι καθʼ ὅμιλον ἐπʼ αὐτῷ πάντες ἔβησαν.αὐτὰρ ὅ γʼ ἐξοπίσω ἀνεχάζετο, αὖε δʼ ἑταίρους.τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἤϋσεν ὅσον κεφαλὴ χάδε φωτός,τρὶς δʼ ἄϊεν ἰάχοντος ἄρηι φίλος Μενέλαος.αἶψα δʼ ἄρʼ Αἴαντα προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε κοίρανε λαῶνἀμφί μʼ Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἵκετʼ ἀϋτὴτῷ ἰκέλη ὡς εἴ ἑ βιῴατο μοῦνον ἐόνταΤρῶες ἀποτμήξαντες ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ.ἀλλʼ ἴομεν καθʼ ὅμιλον· ἀλεξέμεναι γὰρ ἄμεινον.δείδω μή τι πάθῃσιν ἐνὶ Τρώεσσι μονωθεὶςἐσθλὸς ἐών, μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι γένηται.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν ἦρχʼ, ὃ δʼ ἅμʼ ἕσπετο ἰσόθεος φώς.εὗρον ἔπειτʼ Ὀδυσῆα Διῒ φίλον· ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτὸνΤρῶες ἕπονθʼ ὡς εἴ τε δαφοινοὶ θῶες ὄρεσφινἀμφʼ ἔλαφον κεραὸν βεβλημένον, ὅν τʼ ἔβαλʼ ἀνὴρἰῷ ἀπὸ νευρῆς· τὸν μέν τʼ ἤλυξε πόδεσσιφεύγων, ὄφρʼ αἷμα λιαρὸν καὶ γούνατʼ ὀρώρῃ·αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τόν γε δαμάσσεται ὠκὺς ὀϊστός,ὠμοφάγοι μιν θῶες ἐν οὔρεσι δαρδάπτουσινἐν νέμεϊ σκιερῷ· ἐπί τε λῖν ἤγαγε δαίμωνσίντην· θῶες μέν τε διέτρεσαν, αὐτὰρ ὃ δάπτει·ὥς ῥα τότʼ ἀμφʼ Ὀδυσῆα δαΐφρονα ποικιλομήτηνΤρῶες ἕπον πολλοί τε καὶ ἄλκιμοι, αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςἀΐσσων ᾧ ἔγχει ἀμύνετο νηλεὲς ἦμαρ.Αἴας δʼ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργον,στῆ δὲ παρέξ· Τρῶες δὲ διέτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.ἤτοι τὸν Μενέλαος ἀρήϊος ἔξαγʼ ὁμίλουχειρὸς ἔχων, εἷος θεράπων σχεδὸν ἤλασεν ἵππους.Αἴας δὲ Τρώεσσιν ἐπάλμενος εἷλε ΔόρυκλονΠριαμίδην νόθον υἱόν, ἔπειτα δὲ Πάνδοκον οὖτα,οὖτα δὲ Λύσανδρον καὶ Πύρασον ἠδὲ Πυλάρτην.ὡς δʼ ὁπότε πλήθων ποταμὸς πεδίον δὲ κάτεισιχειμάρρους κατʼ ὄρεσφιν ὀπαζόμενος Διὸς ὄμβρῳ,πολλὰς δὲ δρῦς ἀζαλέας, πολλὰς δέ τε πεύκαςἐσφέρεται, πολλὸν δέ τʼ ἀφυσγετὸν εἰς ἅλα βάλλει,ὣς ἔφεπε κλονέων πεδίον τότε φαίδιμος Αἴας,δαΐζων ἵππους τε καὶ ἀνέρας· οὐδέ πω Ἕκτωρπεύθετʼ, ἐπεί ῥα μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ μάρνατο πάσηςὄχθας πὰρ ποταμοῖο Σκαμάνδρου, τῇ ῥα μάλισταἀνδρῶν πῖπτε κάρηνα, βοὴ δʼ ἄσβεστος ὀρώρειΝέστορά τʼ ἀμφὶ μέγαν καὶ ἀρήϊον Ἰδομενῆα.Ἕκτωρ μὲν μετὰ τοῖσιν ὁμίλει μέρμερα ῥέζωνἔγχεΐ θʼ ἱπποσύνῃ τε, νέων δʼ ἀλάπαζε φάλαγγας·οὐδʼ ἄν πω χάζοντο κελεύθου δῖοι Ἀχαιοὶεἰ μὴ Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιοπαῦσεν ἀριστεύοντα Μαχάονα ποιμένα λαῶν,ἰῷ τριγλώχινι βαλὼν κατὰ δεξιὸν ὦμον.τῷ ῥα περίδεισαν μένεα πνείοντες Ἀχαιοὶμή πώς μιν πολέμοιο μετακλινθέντος ἕλοιεν.αὐτίκα δʼ Ἰδομενεὺς προσεφώνεε Νέστορα δῖον·ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶνἄγρει σῶν ὀχέων ἐπιβήσεο, πὰρ δὲ Μαχάωνβαινέτω, ἐς νῆας δὲ τάχιστʼ ἔχε μώνυχας ἵππους·ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλωνἰούς τʼ ἐκτάμνειν ἐπί τʼ ἤπια φάρμακα πάσσειν.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ.αὐτίκα δʼ ὧν ὀχέων ἐπεβήσετο, πὰρ δὲ Μαχάωνβαῖνʼ Ἀσκληπιοῦ υἱὸς ἀμύμονος ἰητῆρος·μάστιξεν δʼ ἵππους, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθηννῆας ἔπι γλαφυράς· τῇ γὰρ φίλον ἔπλετο θυμῷ.Κεβριόνης δὲ Τρῶας ὀρινομένους ἐνόησενἝκτορι παρβεβαώς, καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν·Ἕκτορ νῶϊ μὲν ἐνθάδʼ ὁμιλέομεν Δαναοῖσινἐσχατιῇ πολέμοιο δυσηχέος· οἳ δὲ δὴ ἄλλοιΤρῶες ὀρίνονται ἐπιμὶξ ἵπποι τε καὶ αὐτοί.Αἴας δὲ κλονέει Τελαμώνιος· εὖ δέ μιν ἔγνων·εὐρὺ γὰρ ἀμφʼ ὤμοισιν ἔχει σάκος· ἀλλὰ καὶ ἡμεῖςκεῖσʼ ἵππους τε καὶ ἅρμʼ ἰθύνομεν, ἔνθα μάλισταἱππῆες πεζοί τε κακὴν ἔριδα προβαλόντεςἀλλήλους ὀλέκουσι, βοὴ δʼ ἄσβεστος ὄρωρεν.ὣς ἄρα φωνήσας ἵμασεν καλλίτριχας ἵππουςμάστιγι λιγυρῇ· τοὶ δὲ πληγῆς ἀΐοντεςῥίμφʼ ἔφερον θοὸν ἅρμα μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιοὺςστείβοντες νέκυάς τε καὶ ἀσπίδας· αἵματι δʼ ἄξωννέρθεν ἅπας πεπάλακτο καὶ ἄντυγες αἳ περὶ δίφρον,ἃς ἄρʼ ἀφʼ ἱππείων ὁπλέων ῥαθάμιγγες ἔβαλλοναἵ τʼ ἀπʼ ἐπισσώτρων. ὃ δὲ ἵετο δῦναι ὅμιλονἀνδρόμεον ῥῆξαί τε μετάλμενος· ἐν δὲ κυδοιμὸνἧκε κακὸν Δαναοῖσι, μίνυνθα δὲ χάζετο δουρός.αὐτὰρ ὃ τῶν ἄλλων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶνἔγχεΐ τʼ ἄορί τε μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν,Αἴαντος δʼ ἀλέεινε μάχην Τελαμωνιάδαο.Ζεὺς δὲ πατὴρ Αἴανθʼ ὑψίζυγος ἐν φόβον ὦρσε·στῆ δὲ ταφών, ὄπιθεν δὲ σάκος βάλεν ἑπταβόειον,τρέσσε δὲ παπτήνας ἐφʼ ὁμίλου θηρὶ ἐοικὼςἐντροπαλιζόμενος ὀλίγον γόνυ γουνὸς ἀμείβων.ὡς δʼ αἴθωνα λέοντα βοῶν ἀπὸ μεσσαύλοιοἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται,οἵ τέ μιν οὐκ εἰῶσι βοῶν ἐκ πῖαρ ἑλέσθαιπάννυχοι ἐγρήσσοντες· ὃ δὲ κρειῶν ἐρατίζωνἰθύει, ἀλλʼ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ ἄκοντεςἀντίον ἀΐσσουσι θρασειάων ἀπὸ χειρῶνκαιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ·ἠῶθεν δʼ ἀπὸ νόσφιν ἔβη τετιηότι θυμῷ·ὣς Αἴας τότʼ ἀπὸ Τρώων τετιημένος ἦτορἤϊε πόλλʼ ἀέκων· περὶ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὡς δʼ ὅτʼ ὄνος παρʼ ἄρουραν ἰὼν ἐβιήσατο παῖδαςνωθής, ᾧ δὴ πολλὰ περὶ ῥόπαλʼ ἀμφὶς ἐάγῃ,κείρει τʼ εἰσελθὼν βαθὺ λήϊον· οἳ δέ τε παῖδεςτύπτουσιν ῥοπάλοισι· βίη δέ τε νηπίη αὐτῶν·σπουδῇ τʼ ἐξήλασσαν, ἐπεί τʼ ἐκορέσσατο φορβῆς·ὣς τότʼ ἔπειτʼ Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱὸνΤρῶες ὑπέρθυμοι πολυηγερέες τʼ ἐπίκουροινύσσοντες ξυστοῖσι μέσον σάκος αἰὲν ἕποντο.Αἴας δʼ ἄλλοτε μὲν μνησάσκετο θούριδος ἀλκῆςαὖτις ὑποστρεφθείς, καὶ ἐρητύσασκε φάλαγγαςΤρώων ἱπποδάμων· ὁτὲ δὲ τρωπάσκετο φεύγειν.πάντας δὲ προέεργε θοὰς ἐπὶ νῆας ὁδεύειν,αὐτὸς δὲ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν θῦνε μεσηγὺἱστάμενος· τὰ δὲ δοῦρα θρασειάων ἀπὸ χειρῶνἄλλα μὲν ἐν σάκεϊ μεγάλῳ πάγεν ὄρμενα πρόσσω,πολλὰ δὲ καὶ μεσσηγύ, πάρος χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖν,ἐν γαίῃ ἵσταντο λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι.τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησʼ Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱὸςΕὐρύπυλος πυκινοῖσι βιαζόμενον βελέεσσι,στῆ ῥα παρʼ αὐτὸν ἰών, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ,καὶ βάλε Φαυσιάδην Ἀπισάονα ποιμένα λαῶνἧπαρ ὑπὸ πραπίδων, εἶθαρ δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἔλυσεν·Εὐρύπυλος δʼ ἐπόρουσε καὶ αἴνυτο τεύχεʼ ἀπʼ ὤμων.τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησεν Ἀλέξανδρος θεοειδὴςτεύχεʼ ἀπαινύμενον Ἀπισάονος, αὐτίκα τόξονἕλκετʼ ἐπʼ Εὐρυπύλῳ, καί μιν βάλε μηρὸν ὀϊστῷδεξιόν· ἐκλάσθη δὲ δόναξ, ἐβάρυνε δὲ μηρόν.ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων,ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςστῆτʼ ἐλελιχθέντες καὶ ἀμύνετε νηλεὲς ἦμαρΑἴανθʼ, ὃς βελέεσσι βιάζεται, οὐδέ ἕ φημιφεύξεσθʼ ἐκ πολέμοιο δυσηχέος· ἀλλὰ μάλʼ ἄντηνἵστασθʼ ἀμφʼ Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν.ὣς ἔφατʼ Εὐρύπυλος βεβλημένος· οἳ δὲ παρʼ αὐτὸνπλησίοι ἔστησαν σάκεʼ ὤμοισι κλίναντεςδούρατʼ ἀνασχόμενοι· τῶν δʼ ἀντίος ἤλυθεν Αἴας.στῆ δὲ μεταστρεφθείς, ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρων.ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο·Νέστορα δʼ ἐκ πολέμοιο φέρον Νηλήϊαι ἵπποιἱδρῶσαι, ἦγον δὲ Μαχάονα ποιμένα λαῶν.τὸν δὲ ἰδὼν ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·ἑστήκει γὰρ ἐπὶ πρυμνῇ μεγακήτεϊ νηῒεἰσορόων πόνον αἰπὺν ἰῶκά τε δακρυόεσσαν.αἶψα δʼ ἑταῖρον ἑὸν Πατροκλῆα προσέειπεφθεγξάμενος παρὰ νηός· ὃ δὲ κλισίηθεν ἀκούσαςἔκμολεν ἶσος Ἄρηϊ, κακοῦ δʼ ἄρα οἱ πέλεν ἀρχή.τὸν πρότερος προσέειπε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός·τίπτέ με κικλήσκεις Ἀχιλεῦ; τί δέ σε χρεὼ ἐμεῖο;τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·δῖε Μενοιτιάδη τῷ ἐμῷ κεχαρισμένε θυμῷνῦν ὀΐω περὶ γούνατʼ ἐμὰ στήσεσθαι Ἀχαιοὺςλισσομένους· χρειὼ γὰρ ἱκάνεται οὐκέτʼ ἀνεκτός.ἀλλʼ ἴθι νῦν Πάτροκλε Διῒ φίλε Νέστορʼ ἔρειοὅν τινα τοῦτον ἄγει βεβλημένον ἐκ πολέμοιο·ἤτοι μὲν τά γʼ ὄπισθε Μαχάονι πάντα ἔοικετῷ Ἀσκληπιάδῃ, ἀτὰρ οὐκ ἴδον ὄμματα φωτός·ἵπποι γάρ με παρήϊξαν πρόσσω μεμαυῖαι.ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθʼ ἑταίρῳ,βῆ δὲ θέειν παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν.οἳ δʼ ὅτε δὴ κλισίην Νηληϊάδεω ἀφίκοντο,αὐτοὶ μέν ῥʼ ἀπέβησαν ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν,ἵππους δʼ Εὐρυμέδων θεράπων λύε τοῖο γέροντοςἐξ ὀχέων· τοὶ δʼ ἱδρῶ ἀπεψύχοντο χιτώνωνστάντε ποτὶ πνοιὴν παρὰ θῖνʼ ἁλός· αὐτὰρ ἔπειταἐς κλισίην ἐλθόντες ἐπὶ κλισμοῖσι κάθιζον.τοῖσι δὲ τεῦχε κυκειῶ ἐϋπλόκαμος Ἑκαμήδη,τὴν ἄρετʼ ἐκ Τενέδοιο γέρων, ὅτε πέρσεν Ἀχιλλεύς,θυγατέρʼ Ἀρσινόου μεγαλήτορος, ἥν οἱ Ἀχαιοὶἔξελον οὕνεκα βουλῇ ἀριστεύεσκεν ἁπάντων.ἥ σφωϊν πρῶτον μὲν ἐπιπροΐηλε τράπεζανκαλὴν κυανόπεζαν ἐΰξοον, αὐτὰρ ἐπʼ αὐτῆςχάλκειον κάνεον, ἐπὶ δὲ κρόμυον ποτῷ ὄψον,ἠδὲ μέλι χλωρόν, παρὰ δʼ ἀλφίτου ἱεροῦ ἀκτήν,πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγʼ ὁ γεραιός,χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον· οὔατα δʼ αὐτοῦτέσσαρʼ ἔσαν, δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστονχρύσειαι νεμέθοντο, δύω δʼ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν.ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζηςπλεῖον ἐόν, Νέστωρ δʼ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν.ἐν τῷ ῥά σφι κύκησε γυνὴ ἐϊκυῖα θεῇσινοἴνῳ Πραμνείῳ, ἐπὶ δʼ αἴγειον κνῆ τυρὸνκνήστι χαλκείῃ, ἐπὶ δʼ ἄλφιτα λευκὰ πάλυνε,πινέμεναι δʼ ἐκέλευσεν, ἐπεί ῥʼ ὥπλισσε κυκειῶ.τὼ δʼ ἐπεὶ οὖν πίνοντʼ ἀφέτην πολυκαγκέα δίψανμύθοισιν τέρποντο πρὸς ἀλλήλους ἐνέποντες,Πάτροκλος δὲ θύρῃσιν ἐφίστατο ἰσόθεος φώς.τὸν δὲ ἰδὼν ὁ γεραιὸς ἀπὸ θρόνου ὦρτο φαεινοῦ,ἐς δʼ ἄγε χειρὸς ἑλών, κατὰ δʼ ἑδριάασθαι ἄνωγε.Πάτροκλος δʼ ἑτέρωθεν ἀναίνετο εἶπέ τε μῦθον·οὐχ ἕδος ἐστὶ γεραιὲ διοτρεφές, οὐδέ με πείσεις.αἰδοῖος νεμεσητὸς ὅ με προέηκε πυθέσθαιὅν τινα τοῦτον ἄγεις βεβλημένον· ἀλλὰ καὶ αὐτὸςγιγνώσκω, ὁρόω δὲ Μαχάονα ποιμένα λαῶν.νῦν δὲ ἔπος ἐρέων πάλιν ἄγγελος εἶμʼ Ἀχιλῆϊ.εὖ δὲ σὺ οἶσθα γεραιὲ διοτρεφές, οἷος ἐκεῖνοςδεινὸς ἀνήρ· τάχα κεν καὶ ἀναίτιον αἰτιόῳτο.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·τίπτε τὰρ ὧδʼ Ἀχιλεὺς ὀλοφύρεται υἷας Ἀχαιῶν,ὅσσοι δὴ βέλεσιν βεβλήαται; οὐδέ τι οἶδεπένθεος, ὅσσον ὄρωρε κατὰ στρατόν· οἳ γὰρ ἄριστοιἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.βέβληται μὲν ὃ Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδης,οὔτασται δʼ Ὀδυσεὺς δουρὶ κλυτὸς ἠδʼ Ἀγαμέμνων·βέβληται δὲ καὶ Εὐρύπυλος κατὰ μηρὸν ὀϊστῷ·τοῦτον δʼ ἄλλον ἐγὼ νέον ἤγαγον ἐκ πολέμοιοἰῷ ἀπὸ νευρῆς βεβλημένον. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςἐσθλὸς ἐὼν Δαναῶν οὐ κήδεται οὐδʼ ἐλεαίρει.ἦ μένει εἰς ὅ κε δὴ νῆες θοαὶ ἄγχι θαλάσσηςἈργείων ἀέκητι πυρὸς δηΐοιο θέρωνται,αὐτοί τε κτεινώμεθʼ ἐπισχερώ; οὐ γὰρ ἐμὴ ἲςἔσθʼ οἵη πάρος ἔσκεν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσιν.εἴθʼ ὣς ἡβώοιμι βίη δέ μοι ἔμπεδος εἴηὡς ὁπότʼ Ἠλείοισι καὶ ἡμῖν νεῖκος ἐτύχθηἀμφὶ βοηλασίῃ, ὅτʼ ἐγὼ κτάνον Ἰτυμονῆαἐσθλὸν Ὑπειροχίδην, ὃς ἐν Ἤλιδι ναιετάασκε,ῥύσιʼ ἐλαυνόμενος· ὃ δʼ ἀμύνων ᾗσι βόεσσινἔβλητʼ ἐν πρώτοισιν ἐμῆς ἀπὸ χειρὸς ἄκοντι,κὰδ δʼ ἔπεσεν, λαοὶ δὲ περίτρεσαν ἀγροιῶται.ληΐδα δʼ ἐκ πεδίου συνελάσσαμεν ἤλιθα πολλὴνπεντήκοντα βοῶν ἀγέλας, τόσα πώεα οἰῶν,τόσσα συῶν συβόσια, τόσʼ αἰπόλια πλατέʼ αἰγῶν,ἵππους δὲ ξανθὰς ἑκατὸν καὶ πεντήκονταπάσας θηλείας, πολλῇσι δὲ πῶλοι ὑπῆσαν.καὶ τὰ μὲν ἠλασάμεσθα Πύλον Νηλήϊον εἴσωἐννύχιοι προτὶ ἄστυ· γεγήθει δὲ φρένα Νηλεύς,οὕνεκά μοι τύχε πολλὰ νέῳ πόλεμον δὲ κιόντι.κήρυκες δʼ ἐλίγαινον ἅμʼ ἠοῖ φαινομένηφιτοὺς ἴμεν οἷσι χρεῖος ὀφείλετʼ ἐν Ἤλιδι δίῃ·οἳ δὲ συναγρόμενοι Πυλίων ἡγήτορες ἄνδρεςδαίτρευον· πολέσιν γὰρ Ἐπειοὶ χρεῖος ὄφειλον,ὡς ἡμεῖς παῦροι κεκακωμένοι ἐν Πύλῳ ἦμεν·ἐλθὼν γάρ ῥʼ ἐκάκωσε βίη Ἡρακληείητῶν προτέρων ἐτέων, κατὰ δʼ ἔκταθεν ὅσσοι ἄριστοι·δώδεκα γὰρ Νηλῆος ἀμύμονος υἱέες ἦμεν·τῶν οἶος λιπόμην, οἳ δʼ ἄλλοι πάντες ὄλοντο.ταῦθʼ ὑπερηφανέοντες Ἐπειοὶ χαλκοχίτωνεςἡμέας ὑβρίζοντες ἀτάσθαλα μηχανόωντο.ἐκ δʼ ὃ γέρων ἀγέλην τε βοῶν καὶ πῶϋ μέγʼ οἰῶνεἵλετο κρινάμενος τριηκόσιʼ ἠδὲ νομῆας.καὶ γὰρ τῷ χρεῖος μέγʼ ὀφείλετʼ ἐν Ἤλιδι δίῃτέσσαρες ἀθλοφόροι ἵπποι αὐτοῖσιν ὄχεσφινἐλθόντες μετʼ ἄεθλα· περὶ τρίποδος γὰρ ἔμελλονθεύσεσθαι· τοὺς δʼ αὖθι ἄναξ ἀνδρῶν Αὐγείαςκάσχεθε, τὸν δʼ ἐλατῆρʼ ἀφίει ἀκαχήμενον ἵππων.τῶν ὃ γέρων ἐπέων κεχολωμένος ἠδὲ καὶ ἔργωνἐξέλετʼ ἄσπετα πολλά· τὰ δʼ ἄλλʼ ἐς δῆμον ἔδωκεδαιτρεύειν, μή τίς οἱ ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης.ἡμεῖς μὲν τὰ ἕκαστα διείπομεν, ἀμφί τε ἄστυἕρδομεν ἱρὰ θεοῖς· οἳ δὲ τρίτῳ ἤματι πάντεςἦλθον ὁμῶς αὐτοί τε πολεῖς καὶ μώνυχες ἵπποιπανσυδίῃ· μετὰ δέ σφι Μολίονε θωρήσσοντοπαῖδʼ ἔτʼ ἐόντʼ, οὔ πω μάλα εἰδότε θούριδος ἀλκῆς.ἔστι δέ τις Θρυόεσσα πόλις αἰπεῖα κολώνητηλοῦ ἐπʼ Ἀλφειῷ, νεάτη Πύλου ἠμαθόεντος·τὴν ἀμφεστρατόωντο διαρραῖσαι μεμαῶτες.ἀλλʼ ὅτε πᾶν πεδίον μετεκίαθον, ἄμμι δʼ Ἀθήνηἄγγελος ἦλθε θέουσʼ ἀπʼ Ὀλύμπου θωρήσσεσθαιἔννυχος, οὐδʼ ἀέκοντα Πύλον κάτα λαὸν ἄγειρενἀλλὰ μάλʼ ἐσσυμένους πολεμίζειν. οὐδέ με Νηλεὺςεἴα θωρήσσεσθαι, ἀπέκρυψεν δέ μοι ἵππους·οὐ γάρ πώ τί μʼ ἔφη ἴδμεν πολεμήϊα ἔργα.ἀλλὰ καὶ ὧς ἱππεῦσι μετέπρεπον ἡμετέροισικαὶ πεζός περ ἐών, ἐπεὶ ὧς ἄγε νεῖκος Ἀθήνη.ἔστι δέ τις ποταμὸς Μινυήϊος εἰς ἅλα βάλλωνἐγγύθεν Ἀρήνης, ὅθι μείναμεν Ἠῶ δῖανἱππῆες Πυλίων, τὰ δʼ ἐπέρρεον ἔθνεα πεζῶν.ἔνθεν πανσυδίῃ σὺν τεύχεσι θωρηχθέντεςἔνδιοι ἱκόμεσθʼ ἱερὸν ῥόον Ἀλφειοῖο.ἔνθα Διὶ ῥέξαντες ὑπερμενεῖ ἱερὰ καλά,ταῦρον δʼ Ἀλφειῷ, ταῦρον δὲ Ποσειδάωνι,αὐτὰρ Ἀθηναίη γλαυκώπιδι βοῦν ἀγελαίην,δόρπον ἔπειθʼ ἑλόμεσθα κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσι,καὶ κατεκοιμήθημεν ἐν ἔντεσιν οἷσιν ἕκαστοςἀμφὶ ῥοὰς ποταμοῖο. ἀτὰρ μεγάθυμοι Ἐπειοὶἀμφέσταν δὴ ἄστυ διαρραῖσαι μεμαῶτες·ἀλλά σφι προπάροιθε φάνη μέγα ἔργον Ἄρηος·εὖτε γὰρ ἠέλιος φαέθων ὑπερέσχεθε γαίης,συμφερόμεσθα μάχῃ Διί τʼ εὐχόμενοι καὶ Ἀθήνῃ.ἀλλʼ ὅτε δὴ Πυλίων καὶ Ἐπειῶν ἔπλετο νεῖκος,πρῶτος ἐγὼν ἕλον ἄνδρα, κόμισσα δὲ μώνυχας ἵππους,Μούλιον αἰχμητήν· γαμβρὸς δʼ ἦν Αὐγείαο,πρεσβυτάτην δὲ θύγατρʼ εἶχε ξανθὴν Ἀγαμήδην,ἣ τόσα φάρμακα ᾔδη ὅσα τρέφει εὐρεῖα χθών.τὸν μὲν ἐγὼ προσιόντα βάλον χαλκήρεϊ δουρί,ἤριπε δʼ ἐν κονίῃσιν· ἐγὼ δʼ ἐς δίφρον ὀρούσαςστῆν ῥα μετὰ προμάχοισιν· ἀτὰρ μεγάθυμοι Ἐπειοὶἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος, ἐπεὶ ἴδον ἄνδρα πεσόνταἡγεμόνʼ ἱππήων, ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι.αὐτὰρ ἐγὼν ἐπόρουσα κελαινῇ λαίλαπι ἶσος,πεντήκοντα δʼ ἕλον δίφρους, δύο δʼ ἀμφὶς ἕκαστονφῶτες ὀδὰξ ἕλον οὖδας ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ δαμέντες.καί νύ κεν Ἀκτορίωνε Μολίονε παῖδʼ ἀλάπαξα,εἰ μή σφωε πατὴρ εὐρὺ κρείων ἐνοσίχθωνἐκ πολέμου ἐσάωσε καλύψας ἠέρι πολλῇ.ἔνθα Ζεὺς Πυλίοισι μέγα κράτος ἐγγυάλιξε·τόφρα γὰρ οὖν ἑπόμεσθα διὰ σπιδέος πεδίοιοκτείνοντές τʼ αὐτοὺς ἀνά τʼ ἔντεα καλὰ λέγοντες,ὄφρʼ ἐπὶ Βουπρασίου πολυπύρου βήσαμεν ἵππουςπέτρης τʼ Ὠλενίης, καὶ Ἀλησίου ἔνθα κολώνηκέκληται· ὅθεν αὖτις ἀπέτραπε λαὸν Ἀθήνη.ἔνθʼ ἄνδρα κτείνας πύματον λίπον· αὐτὰρ Ἀχαιοὶἂψ ἀπὸ Βουπρασίοιο Πύλονδʼ ἔχον ὠκέας ἵππους,πάντες δʼ εὐχετόωντο θεῶν Διὶ Νέστορί τʼ ἀνδρῶν.ὣς ἔον, εἴ ποτʼ ἔον γε, μετʼ ἀνδράσιν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςοἶος τῆς ἀρετῆς ἀπονήσεται· ἦ τέ μιν οἴωπολλὰ μετακλαύσεσθαι ἐπεί κʼ ἀπὸ λαὸς ὄληται.ὦ πέπον ἦ μὲν σοί γε Μενοίτιος ὧδʼ ἐπέτελλενἤματι τῷ ὅτε σʼ ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπε,νῶϊ δέ τʼ ἔνδον ἐόντες ἐγὼ καὶ δῖος Ὀδυσσεὺςπάντα μάλʼ ἐν μεγάροις ἠκούομεν ὡς ἐπέτελλε.Πηλῆος δʼ ἱκόμεσθα δόμους εὖ ναιετάονταςλαὸν ἀγείροντες κατʼ Ἀχαιΐδα πουλυβότειραν.ἔνθα δʼ ἔπειθʼ ἥρωα Μενοίτιον εὕρομεν ἔνδονἠδὲ σέ, πὰρ δʼ Ἀχιλῆα· γέρων δʼ ἱππηλάτα Πηλεὺςπίονα μηρία καῖε βοὸς Διὶ τερπικεραύνῳαὐλῆς ἐν χόρτῳ· ἔχε δὲ χρύσειον ἄλεισονσπένδων αἴθοπα οἶνον ἐπʼ αἰθομένοις ἱεροῖσι.σφῶϊ μὲν ἀμφὶ βοὸς ἕπετον κρέα, νῶϊ δʼ ἔπειταστῆμεν ἐνὶ προθύροισι· ταφὼν δʼ ἀνόρουσεν Ἀχιλλεύς,ἐς δʼ ἄγε χειρὸς ἑλών, κατὰ δʼ ἑδριάασθαι ἄνωγε,ξείνιά τʼ εὖ παρέθηκεν, ἅ τε ξείνοις θέμις ἐστίν.αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπημεν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος,ἦρχον ἐγὼ μύθοιο κελεύων ὔμμʼ ἅμʼ ἕπεσθαι·σφὼ δὲ μάλʼ ἠθέλετον, τὼ δʼ ἄμφω πόλλʼ ἐπέτελλον.Πηλεὺς μὲν ᾧ παιδὶ γέρων ἐπέτελλʼ Ἀχιλῆϊαἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων·σοὶ δʼ αὖθʼ ὧδʼ ἐπέτελλε Μενοίτιος Ἄκτορος υἱός·τέκνον ἐμὸν γενεῇ μὲν ὑπέρτερός ἐστιν Ἀχιλλεύς,πρεσβύτερος δὲ σύ ἐσσι· βίῃ δʼ ὅ γε πολλὸν ἀμείνων.ἀλλʼ εὖ οἱ φάσθαι πυκινὸν ἔπος ἠδʼ ὑποθέσθαικαί οἱ σημαίνειν· ὃ δὲ πείσεται εἰς ἀγαθόν περ.ὣς ἐπέτελλʼ ὃ γέρων, σὺ δὲ λήθεαι· ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦνταῦτʼ εἴποις Ἀχιλῆϊ δαΐφρονι αἴ κε πίθηται.τίς δʼ οἶδʼ εἴ κέν οἱ σὺν δαίμονι θυμὸν ὀρίναιςπαρειπών; ἀγαθὴ δὲ παραίφασίς ἐστιν ἑταίρου.εἰ δέ τινα φρεσὶν ᾗσι θεοπροπίην ἀλεείνεικαί τινά οἱ πὰρ Ζηνὸς ἐπέφραδε πότνια μήτηρ,ἀλλὰ σέ περ προέτω, ἅμα δʼ ἄλλος λαὸς ἑπέσθωΜυρμιδόνων, αἴ κέν τι φόως Δαναοῖσι γένηαι·