ἕσσατο δʼ ἔκτοσθεν ῥινὸν πολιοῖο λύκοιο,κρατὶ δʼ ἐπὶ κτιδέην κυνέην, ἕλε δʼ ὀξὺν ἄκοντα,βῆ δʼ ἰέναι προτὶ νῆας ἀπὸ στρατοῦ· οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλενἐλθὼν ἐκ νηῶν ἂψ Ἕκτορι μῦθον ἀποίσειν.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν κάλλιφʼ ὅμιλον,βῆ ῥʼ ἀνʼ ὁδὸν μεμαώς· τὸν δὲ φράσατο προσιόνταδιογενὴς Ὀδυσεύς, Διομήδεα δὲ προσέειπεν·οὗτός τις Διόμηδες ἀπὸ στρατοῦ ἔρχεται ἀνήρ,οὐκ οἶδʼ ἢ νήεσσιν ἐπίσκοπος ἡμετέρῃσιν,ἦ τινα συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων.ἀλλʼ ἐῶμέν μιν πρῶτα παρεξελθεῖν πεδίοιοτυτθόν· ἔπειτα δέ κʼ αὐτὸν ἐπαΐξαντες ἕλοιμενκαρπαλίμως· εἰ δʼ ἄμμε παραφθαίησι πόδεσσιν,αἰεί μιν ἐπὶ νῆας ἀπὸ στρατόφι προτιειλεῖνἔγχει ἐπαΐσσων, μή πως προτὶ ἄστυ ἀλύξῃ.ὣς ἄρα φωνήσαντε παρὲξ ὁδοῦ ἐν νεκύεσσικλινθήτην· ὃ δʼ ἄρʼ ὦκα παρέδραμεν ἀφραδίῃσιν.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἀπέην ὅσσόν τʼ ἐπὶ οὖρα πέλονταιἡμιόνων· αἱ γάρ τε βοῶν προφερέστεραί εἰσινἑλκέμεναι νειοῖο βαθείης πηκτὸν ἄροτρον·τὼ μὲν ἐπεδραμέτην, ὃ δʼ ἄρʼ ἔστη δοῦπον ἀκούσας.ἔλπετο γὰρ κατὰ θυμὸν ἀποστρέψοντας ἑταίρουςἐκ Τρώων ἰέναι πάλιν Ἕκτορος ὀτρύναντος.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἄπεσαν δουρηνεκὲς ἢ καὶ ἔλασσον,γνῶ ῥʼ ἄνδρας δηΐους, λαιψηρὰ δὲ γούνατʼ ἐνώμαφευγέμεναι· τοὶ δʼ αἶψα διώκειν ὁρμήθησαν.ὡς δʼ ὅτε καρχαρόδοντε δύω κύνε εἰδότε θήρηςἢ κεμάδʼ ἠὲ λαγωὸν ἐπείγετον ἐμμενὲς αἰεὶχῶρον ἀνʼ ὑλήενθʼ, ὃ δέ τε προθέῃσι μεμηκώς,ὣς τὸν Τυδεΐδης ἠδʼ ὃ πτολίπορθος Ὀδυσσεὺςλαοῦ ἀποτμήξαντε διώκετον ἐμμενὲς αἰεί.ἀλλʼ ὅτε δὴ τάχʼ ἔμελλε μιγήσεσθαι φυλάκεσσιφεύγων ἐς νῆας, τότε δὴ μένος ἔμβαλʼ ἈθήνηΤυδεΐδῃ, ἵνα μή τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνφθαίη ἐπευξάμενος βαλέειν, ὃ δὲ δεύτερος ἔλθοι.δουρὶ δʼ ἐπαΐσσων προσέφη κρατερὸς Διομήδης·ἠὲ μένʼ ἠέ σε δουρὶ κιχήσομαι, οὐδέ σέ φημιδηρὸν ἐμῆς ἀπὸ χειρὸς ἀλύξειν αἰπὺν ὄλεθρον.ἦ ῥα καὶ ἔγχος ἀφῆκεν, ἑκὼν δʼ ἡμάρτανε φωτός·δεξιτερὸν δʼ ὑπὲρ ὦμον ἐΰξου δουρὸς ἀκωκὴἐν γαίῃ ἐπάγη· ὃ δʼ ἄρʼ ἔστη τάρβησέν τεβαμβαίνων· ἄραβος δὲ διὰ στόμα γίγνετʼ ὀδόντων·χλωρὸς ὑπαὶ δείους· τὼ δʼ ἀσθμαίνοντε κιχήτην,χειρῶν δʼ ἁψάσθην· ὃ δὲ δακρύσας ἔπος ηὔδα·ζωγρεῖτʼ, αὐτὰρ ἐγὼν ἐμὲ λύσομαι· ἔστι γὰρ ἔνδονχαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,τῶν κʼ ὔμμιν χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσιʼ ἄποιναεἴ κεν ἐμὲ ζωὸν πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·θάρσει, μηδέ τί τοι θάνατος καταθύμιος ἔστω.ἀλλʼ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·πῇ δὴ οὕτως ἐπὶ νῆας ἀπὸ στρατοῦ ἔρχεαι οἶοςνύκτα διʼ ὀρφναίην, ὅτε θʼ εὕδουσι βροτοὶ ἄλλοι;ἤ τινα συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων;ἦ σʼ Ἕκτωρ προέηκε διασκοπιᾶσθαι ἕκαστανῆας ἔπι γλαφυράς; ἦ σʼ αὐτὸν θυμὸς ἀνῆκε;τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Δόλων, ὑπὸ δʼ ἔτρεμε γυῖα·πολλῇσίν μʼ ἄτῃσι παρὲκ νόον ἤγαγεν Ἕκτωρ,ὅς μοι Πηλεΐωνος ἀγαυοῦ μώνυχας ἵππουςδωσέμεναι κατένευσε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ,ἠνώγει δέ μʼ ἰόντα θοὴν διὰ νύκτα μέλαινανἀνδρῶν δυσμενέων σχεδὸν ἐλθέμεν, ἔκ τε πυθέσθαιἠὲ φυλάσσονται νῆες θοαὶ ὡς τὸ πάρος περ,ἦ ἤδη χείρεσσιν ὑφʼ ἡμετέρῃσι δαμέντεςφύξιν βουλεύουσι μετὰ σφίσιν, οὐδʼ ἐθέλουσινύκτα φυλασσέμεναι, καμάτῳ ἀδηκότες αἰνῷ.τὸν δʼ ἐπιμειδήσας προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·ἦ ῥά νύ τοι μεγάλων δώρων ἐπεμαίετο θυμὸςἵππων Αἰακίδαο δαΐφρονος· οἳ δʼ ἀλεγεινοὶἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι ἠδʼ ὀχέεσθαιἄλλῳ γʼ ἢ Ἀχιλῆϊ, τὸν ἀθανάτη τέκε μήτηρ.ἀλλʼ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·ποῦ νῦν δεῦρο κιὼν λίπες Ἕκτορα ποιμένα λαῶν;ποῦ δέ οἱ ἔντεα κεῖται ἀρήϊα, ποῦ δέ οἱ ἵπποι;πῶς δαὶ τῶν ἄλλων Τρώων φυλακαί τε καὶ εὐναί;ἅσσά τε μητιόωσι μετὰ σφίσιν, ἢ μεμάασιναὖθι μένειν παρὰ νηυσὶν ἀπόπροθεν, ἦε πόλιν δὲἂψ ἀναχωρήσουσιν, ἐπεὶ δαμάσαντό γʼ Ἀχαιούς.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Δόλων Εὐμήδεος υἱός·τοὶ γὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλʼ ἀτρεκέως καταλέξω.Ἕκτωρ μὲν μετὰ τοῖσιν, ὅσοι βουληφόροι εἰσί,βουλὰς βουλεύει θείου παρὰ σήματι Ἴλουνόσφιν ἀπὸ φλοίσβου· φυλακὰς δʼ ἃς εἴρεαι ἥρωςοὔ τις κεκριμένη ῥύεται στρατὸν οὐδὲ φυλάσσει.ὅσσαι μὲν Τρώων πυρὸς ἐσχάραι, οἷσιν ἀνάγκηοἷ δʼ ἐγρηγόρθασι φυλασσέμεναί τε κέλονταιἀλλήλοις· ἀτὰρ αὖτε πολύκλητοι ἐπίκουροιεὕδουσι· Τρωσὶν γὰρ ἐπιτραπέουσι φυλάσσειν·οὐ γάρ σφιν παῖδες σχεδὸν εἵαται οὐδὲ γυναῖκες.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·πῶς γὰρ νῦν Τρώεσσι μεμιγμένοι ἱπποδάμοισινεὕδουσʼ ἦ ἀπάνευθε; δίειπέ μοι ὄφρα δαείω.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Δόλων Εὐμήδεος υἱός·τοὶ γὰρ ἐγὼ καὶ ταῦτα μάλʼ ἀτρεκέως καταλέξω.πρὸς μὲν ἁλὸς Κᾶρες καὶ Παίονες ἀγκυλότοξοικαὶ Λέλεγες καὶ Καύκωνες δῖοί τε Πελασγοί,πρὸς Θύμβρης δʼ ἔλαχον Λύκιοι Μυσοί τʼ ἀγέρωχοικαὶ Φρύγες ἱππόμαχοι καὶ Μῄονες ἱπποκορυσταί.ἀλλὰ τί ἢ ἐμὲ ταῦτα διεξερέεσθε ἕκαστα;εἰ γὰρ δὴ μέματον Τρώων καταδῦναι ὅμιλονΘρήϊκες οἷδʼ ἀπάνευθε νεήλυδες ἔσχατοι ἄλλων·ἐν δέ σφιν Ῥῆσος βασιλεὺς πάϊς Ἠϊονῆος.τοῦ δὴ καλλίστους ἵππους ἴδον ἠδὲ μεγίστους·λευκότεροι χιόνος, θείειν δʼ ἀνέμοισιν ὁμοῖοι·ἅρμα δέ οἱ χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ εὖ ἤσκηται·τεύχεα δὲ χρύσεια πελώρια θαῦμα ἰδέσθαιἤλυθʼ ἔχων· τὰ μὲν οὔ τι καταθνητοῖσιν ἔοικενἄνδρεσσιν φορέειν, ἀλλʼ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.ἀλλʼ ἐμὲ μὲν νῦν νηυσὶ πελάσσετον ὠκυπόροισιν,ἠέ με δήσαντες λίπετʼ αὐτόθι νηλέϊ δεσμῷ,ὄφρά κεν ἔλθητον καὶ πειρηθῆτον ἐμεῖοἠὲ κατʼ αἶσαν ἔειπον ἐν ὑμῖν, ἦε καὶ οὐκί.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·μὴ δή μοι φύξίν γε Δόλων ἐμβάλλεο θυμῷ·ἐσθλά περ ἀγγείλας, ἐπεὶ ἵκεο χεῖρας ἐς ἁμάς.εἰ μὲν γάρ κέ σε νῦν ἀπολύσομεν ἠὲ μεθῶμεν,ἦ τε καὶ ὕστερον εἶσθα θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνἠὲ διοπτεύσων ἢ ἐναντίβιον πολεμίξων·εἰ δέ κʼ ἐμῇς ὑπὸ χερσὶ δαμεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσῃς,οὐκέτʼ ἔπειτα σὺ πῆμά ποτʼ ἔσσεαι Ἀργείοισιν.ἦ, καὶ ὃ μέν μιν ἔμελλε γενείου χειρὶ παχείῃἁψάμενος λίσσεσθαι, ὃ δʼ αὐχένα μέσσον ἔλασσεφασγάνῳ ἀΐξας, ἀπὸ δʼ ἄμφω κέρσε τένοντε·φθεγγομένου δʼ ἄρα τοῦ γε κάρη κονίῃσιν ἐμίχθη.τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κτιδέην κυνέην κεφαλῆφιν ἕλοντοκαὶ λυκέην καὶ τόξα παλίντονα καὶ δόρυ μακρόν·καὶ τά γʼ Ἀθηναίῃ ληΐτιδι δῖος Ὀδυσσεὺςὑψόσʼ ἀνέσχεθε χειρὶ καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·χαῖρε θεὰ τοῖσδεσσι· σὲ γὰρ πρώτην ἐν Ὀλύμπῳπάντων ἀθανάτων ἐπιδωσόμεθʼ· ἀλλὰ καὶ αὖτιςπέμψον ἐπὶ Θρῃκῶν ἀνδρῶν ἵππους τε καὶ εὐνάς.ὣς ἄρʼ ἐφώνησεν, καὶ ἀπὸ ἕθεν ὑψόσʼ ἀείραςθῆκεν ἀνὰ μυρίκην· δέελον δʼ ἐπὶ σῆμά τʼ ἔθηκεσυμμάρψας δόνακας μυρίκης τʼ ἐριθηλέας ὄζους,μὴ λάθοι αὖτις ἰόντε θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν.τὼ δὲ βάτην προτέρω διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα,αἶψα δʼ ἐπὶ Θρῃκῶν ἀνδρῶν τέλος ἷξον ἰόντες.οἳ δʼ εὗδον καμάτῳ ἀδηκότες, ἔντεα δέ σφινκαλὰ παρʼ αὐτοῖσι χθονὶ κέκλιτο εὖ κατὰ κόσμοντριστοιχί· παρὰ δέ σφιν ἑκάστῳ δίζυγες ἵπποι.Ῥῆσος δʼ ἐν μέσῳ εὗδε, παρʼ αὐτῷ δʼ ὠκέες ἵπποιἐξ ἐπιδιφριάδος πυμάτης ἱμᾶσι δέδεντο.τὸν δʼ Ὀδυσεὺς προπάροιθεν ἰδὼν Διομήδεϊ δεῖξεν·οὗτός τοι Διόμηδες ἀνήρ, οὗτοι δέ τοι ἵπποι,οὓς νῶϊν πίφαυσκε Δόλων ὃν ἐπέφνομεν ἡμεῖς.ἀλλʼ ἄγε δὴ πρόφερε κρατερὸν μένος· οὐδέ τί σε χρὴἑστάμεναι μέλεον σὺν τεύχεσιν, ἀλλὰ λύʼ ἵππους·ἠὲ σύ γʼ ἄνδρας ἔναιρε, μελήσουσιν δʼ ἐμοὶ ἵπποι.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἔμπνευσε μένος γλαυκῶπις Ἀθήνη,κτεῖνε δʼ ἐπιστροφάδην· τῶν δὲ στόνος ὄρνυτʼ ἀεικὴςἄορι θεινομένων, ἐρυθαίνετο δʼ αἵματι γαῖα.ὡς δὲ λέων μήλοισιν ἀσημάντοισιν ἐπελθὼναἴγεσιν ἢ ὀΐεσσι κακὰ φρονέων ἐνορούσῃ,ὣς μὲν Θρήϊκας ἄνδρας ἐπῴχετο Τυδέος υἱὸςὄφρα δυώδεκʼ ἔπεφνεν· ἀτὰρ πολύμητις Ὀδυσσεὺςὅν τινα Τυδεΐδης ἄορι πλήξειε παραστὰςτὸν δʼ Ὀδυσεὺς μετόπισθε λαβὼν ποδὸς ἐξερύσασκε,τὰ φρονέων κατὰ θυμὸν ὅπως καλλίτριχες ἵπποιῥεῖα διέλθοιεν μηδὲ τρομεοίατο θυμῷνεκροῖς ἀμβαίνοντες· ἀήθεσσον γὰρ ἔτʼ αὐτῶν.ἀλλʼ ὅτε δὴ βασιλῆα κιχήσατο Τυδέος υἱός,τὸν τρισκαιδέκατον μελιηδέα θυμὸν ἀπηύραἀσθμαίνοντα· κακὸν γὰρ ὄναρ κεφαλῆφιν ἐπέστητὴν νύκτʼ Οἰνεΐδαο πάϊς διὰ μῆτιν Ἀθήνης.τόφρα δʼ ἄρʼ ὃ τλήμων Ὀδυσεὺς λύε μώνυχας ἵππους,σὺν δʼ ἤειρεν ἱμᾶσι καὶ ἐξήλαυνεν ὁμίλουτόξῳ ἐπιπλήσσων, ἐπεὶ οὐ μάστιγα φαεινὴνποικίλου ἐκ δίφροιο νοήσατο χερσὶν ἑλέσθαι·ῥοίζησεν δʼ ἄρα πιφαύσκων Διομήδεϊ δίῳ.αὐτὰρ ὃ μερμήριζε μένων ὅ τι κύντατον ἕρδοι,ἢ ὅ γε δίφρον ἑλών, ὅθι ποικίλα τεύχεʼ ἔκειτο,ῥυμοῦ ἐξερύοι ἢ ἐκφέροι ὑψόσʼ ἀείρας,ἦ ἔτι τῶν πλεόνων Θρῃκῶν ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.εἷος ὃ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα, τόφρα δʼ Ἀθήνηἐγγύθεν ἱσταμένη προσέφη Διομήδεα δῖον·