νηῶν ὠκυπόρων σχεδὸν ἐλθέμεν, ἔκ τε πυθέσθαιἠέ φυλάσσονται νῆες θοαὶ ὡς τὸ πάρος περ,ἦ ἤδη χείρεσσιν ὑφʼ ἡμετέρῃσι δαμέντεςφύξιν βουλεύουσι μετὰ σφίσιν, οὐδʼ ἐθέλουσινύκτα φυλασσέμεναι, καμάτῳ ἀδηκότες αἰνῷ.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.ἦν δέ τις ἐν Τρώεσσι Δόλων Εὐμήδεος υἱὸςκήρυκος θείοιο πολύχρυσος πολύχαλκος,ὃς δή τοι εἶδος μὲν ἔην κακός, ἀλλὰ ποδώκης·αὐτὰρ ὃ μοῦνος ἔην μετὰ πέντε κασιγνήτῃσιν.ὅς ῥα τότε Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι μῦθον ἔειπεν·Ἕκτορ ἔμʼ ὀτρύνει κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρνηῶν ὠκυπόρων σχεδὸν ἐλθέμεν ἔκ τε πυθέσθαι.ἀλλʼ ἄγε μοι τὸ σκῆπτρον ἀνάσχεο, καί μοι ὄμοσσονἦ μὲν τοὺς ἵππους τε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷδωσέμεν, οἳ φορέουσιν ἀμύμονα Πηλεΐωνα,σοὶ δʼ ἐγὼ οὐχ ἅλιος σκοπὸς ἔσσομαι οὐδʼ ἀπὸ δόξης·τόφρα γὰρ ἐς στρατὸν εἶμι διαμπερὲς ὄφρʼ ἂν ἵκωμαινῆʼ Ἀγαμεμνονέην, ὅθι που μέλλουσιν ἄριστοιβουλὰς βουλεύειν ἢ φευγέμεν ἠὲ μάχεσθαι.ὣς φάθʼ, ὃ δʼ ἐν χερσὶ σκῆπτρον λάβε καί οἱ ὄμοσσεν·ἴστω νῦν Ζεὺς αὐτὸς ἐρίγδουπος πόσις Ἥρηςμὴ μὲν τοῖς ἵπποισιν ἀνὴρ ἐποχήσεται ἄλλοςΤρώων, ἀλλά σέ φημι διαμπερὲς ἀγλαϊεῖσθαι.ὣς φάτο καί ῥʼ ἐπίορκον ἐπώμοσε, τὸν δʼ ὀρόθυνεν·αὐτίκα δʼ ἀμφʼ ὤμοισιν ἐβάλλετο καμπύλα τόξα,ἕσσατο δʼ ἔκτοσθεν ῥινὸν πολιοῖο λύκοιο,κρατὶ δʼ ἐπὶ κτιδέην κυνέην, ἕλε δʼ ὀξὺν ἄκοντα,βῆ δʼ ἰέναι προτὶ νῆας ἀπὸ στρατοῦ· οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλενἐλθὼν ἐκ νηῶν ἂψ Ἕκτορι μῦθον ἀποίσειν.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν κάλλιφʼ ὅμιλον,βῆ ῥʼ ἀνʼ ὁδὸν μεμαώς· τὸν δὲ φράσατο προσιόνταδιογενὴς Ὀδυσεύς, Διομήδεα δὲ προσέειπεν·οὗτός τις Διόμηδες ἀπὸ στρατοῦ ἔρχεται ἀνήρ,οὐκ οἶδʼ ἢ νήεσσιν ἐπίσκοπος ἡμετέρῃσιν,ἦ τινα συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων.ἀλλʼ ἐῶμέν μιν πρῶτα παρεξελθεῖν πεδίοιο