Παλλὰς Ἀθηναίη· τοὶ δʼ οὐκ ἴδον ὀφθαλμοῖσινύκτα διʼ ὀρφναίην, ἀλλὰ κλάγξαντος ἄκουσαν.χαῖρε δὲ τῷ ὄρνιθʼ Ὀδυσεύς, ἠρᾶτο δʼ Ἀθήνῃ·κλῦθί μευ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, ἥ τέ μοι αἰεὶἐν πάντεσσι πόνοισι παρίστασαι, οὐδέ σε λήθωκινύμενος· νῦν αὖτε μάλιστά με φῖλαι Ἀθήνη,δὸς δὲ πάλιν ἐπὶ νῆας ἐϋκλεῖας ἀφικέσθαιῥέξαντας μέγα ἔργον, ὅ κε Τρώεσσι μελήσῃ.δεύτερος αὖτʼ ἠρᾶτο βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·κέκλυθι νῦν καὶ ἐμεῖο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνη·σπεῖό μοι ὡς ὅτε πατρὶ ἅμʼ ἕσπεο Τυδέϊ δίῳἐς Θήβας, ὅτε τε πρὸ Ἀχαιῶν ἄγγελος ᾔει.τοὺς δʼ ἄρʼ ἐπʼ Ἀσωπῷ λίπε χαλκοχίτωνας Ἀχαιούς,αὐτὰρ ὃ μειλίχιον μῦθον φέρε Καδμείοισικεῖσʼ· ἀτὰρ ἂψ ἀπιὼν μάλα μέρμερα μήσατο ἔργασὺν σοὶ δῖα θεά, ὅτε οἱ πρόφρασσα παρέστης.