αἰεὶ δʼ ἐν δαίτῃσι καὶ εἰλαπίνῃσι παρέσται.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·Νέστορ ἔμʼ ὀτρύνει κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρἀνδρῶν δυσμενέων δῦναι στρατὸν ἐγγὺς ἐόντωνΤρώων· ἀλλʼ εἴ τίς μοι ἀνὴρ ἅμʼ ἕποιτο καὶ ἄλλοςμᾶλλον θαλπωρὴ καὶ θαρσαλεώτερον ἔσται.σύν τε δύʼ ἐρχομένω καί τε πρὸ ὃ τοῦ ἐνόησενὅππως κέρδος ἔῃ· μοῦνος δʼ εἴ πέρ τε νοήσῃἀλλά τέ οἱ βράσσων τε νόος, λεπτὴ δέ τε μῆτις.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἔθελον Διομήδεϊ πολλοὶ ἕπεσθαι.ἠθελέτην Αἴαντε δύω θεράποντες Ἄρηος,ἤθελε Μηριόνης, μάλα δʼ ἤθελε Νέστορος υἱός,ἤθελε δʼ Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαος,ἤθελε δʼ ὁ τλήμων Ὀδυσεὺς καταδῦναι ὅμιλονΤρώων· αἰεὶ γάρ οἱ ἐνὶ φρεσὶ θυμὸς ἐτόλμα.