ἐκτελέει, ὅσα πού νυν ἐέλπεται· ἀλλά μιν οἴωκήδεσι μοχθήσειν καὶ πλείοσιν, εἴ κεν Ἀχιλλεὺςἐκ χόλου ἀργαλέοιο μεταστρέψῃ φίλον ἦτορ.σοὶ δὲ μάλʼ ἕψομʼ ἐγώ· ποτὶ δʼ αὖ καὶ ἐγείρομεν ἄλλουςἠμὲν Τυδεΐδην δουρὶ κλυτὸν ἠδʼ Ὀδυσῆαἠδʼ Αἴαντα ταχὺν καὶ Φυλέος ἄλκιμον υἱόν.ἀλλʼ εἴ τις καὶ τούσδε μετοιχόμενος καλέσειενἀντίθεόν τʼ Αἴαντα καὶ Ἰδομενῆα ἄνακτα·τῶν γὰρ νῆες ἔασιν ἑκαστάτω, οὐδὲ μάλʼ ἐγγύς.ἀλλὰ φίλον περ ἐόντα καὶ αἰδοῖον Μενέλαοννεικέσω, εἴ πέρ μοι νεμεσήσεαι, οὐδʼ ἐπικεύσωὡς εὕδει, σοὶ δʼ οἴῳ ἐπέτρεψεν πονέεσθαι.νῦν ὄφελεν κατὰ πάντας ἀριστῆας πονέεσθαιλισσόμενος· χρειὼ γὰρ ἱκάνεται οὐκέτʼ ἀνεκτός.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ὦ γέρον ἄλλοτε μέν σε καὶ αἰτιάασθαι ἄνωγα·πολλάκι γὰρ μεθιεῖ τε καὶ οὐκ ἐθέλει πονέεσθαιοὔτʼ ὄκνῳ εἴκων οὔτʼ ἀφραδίῃσι νόοιο,ἀλλʼ ἐμέ τʼ εἰσορόων καὶ ἐμὴν ποτιδέγμενος ὁρμήν.νῦν δʼ ἐμέο πρότερος μάλʼ ἐπέγρετο καί μοι ἐπέστη·τὸν μὲν ἐγὼ προέηκα καλήμεναι οὓς σὺ μεταλλᾷς.ἀλλʼ ἴομεν· κείνους δὲ κιχησόμεθα πρὸ πυλάωνἐν φυλάκεσσʼ, ἵνα γάρ σφιν ἐπέφραδον ἠγερέθεσθαι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·οὕτως οὔ τίς οἱ νεμεσήσεται οὐδʼ ἀπιθήσειἈργείων, ὅτε κέν τινʼ ἐποτρύνῃ καὶ ἀνώγῃ.ὣς εἰπὼν ἔνδυνε περὶ στήθεσσι χιτῶνα,ποσσὶ δʼ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,ἀμφὶ δʼ ἄρα χλαῖναν περονήσατο φοινικόεσσανδιπλῆν ἐκταδίην, οὔλη δʼ ἐπενήνοθε λάχνη.εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,βῆ δʼ ἰέναι κατὰ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.πρῶτον ἔπειτʼ Ὀδυσῆα Διὶ μῆτιν ἀτάλαντονἐξ ὕπνου ἀνέγειρε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρφθεγξάμενος· τὸν δʼ αἶψα περὶ φρένας ἤλυθʼ ἰωή,ἐκ δʼ ἦλθε κλισίης καί σφεας πρὸς μῦθον ἔειπε·τίφθʼ οὕτω κατὰ νῆας ἀνὰ στρατὸν οἶοι ἀλᾶσθε