οὐ μὲν φόρμιγγος περικαλλέος ἣν ἔχʼ Ἀπόλλων,Μουσάων θʼ αἳ ἄειδον ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇ.αὐτὰρ ἐπεὶ κατέδυ λαμπρὸν φάος ἠελίοιο,οἳ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος,ἧχι ἑκάστῳ δῶμα περικλυτὸς ἀμφιγυήειςἭφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσι·Ζεὺς δὲ πρὸς ὃν λέχος ἤϊʼ Ὀλύμπιος ἀστεροπητής,ἔνθα πάρος κοιμᾶθʼ ὅτε μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι·ἔνθα καθεῦδʼ ἀναβάς, παρὰ δὲ χρυσόθρονος Ἥρη.

ἄλλοι μέν ῥα θεοί τε καὶ ἀνέρες ἱπποκορυσταὶεὗδον παννύχιοι, Δία δʼ οὐκ ἔχε νήδυμος ὕπνος,ἀλλʼ ὅ γε μερμήριζε κατὰ φρένα ὡς Ἀχιλῆατιμήσῃ, ὀλέσῃ δὲ πολέας ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή,πέμψαι ἐπʼ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι οὖλον ὄνειρον·καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·βάσκʼ ἴθι οὖλε ὄνειρε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν·ἐλθὼν ἐς κλισίην Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαοπάντα μάλʼ ἀτρεκέως ἀγορευέμεν ὡς ἐπιτέλλω·θωρῆξαί ἑ κέλευε κάρη κομόωντας Ἀχαιοὺςπανσυδίῃ· νῦν γάρ κεν ἕλοι πόλιν εὐρυάγυιαν