εἰ δέ κε μὴ δώωσιν ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαιἢ τεὸν ἢ Αἴαντος ἰὼν γέρας, ἢ Ὀδυσῆοςἄξω ἑλών· ὃ δέ κεν κεχολώσεται ὅν κεν ἵκωμαι.ἀλλʼ ἤτοι μὲν ταῦτα μεταφρασόμεσθα καὶ αὖτις,νῦν δʼ ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν,ἐν δʼ ἐρέτας ἐπιτηδὲς ἀγείρομεν, ἐς δʼ ἑκατόμβηνθείομεν, ἂν δʼ αὐτὴν Χρυσηΐδα καλλιπάρῃονβήσομεν· εἷς δέ τις ἀρχὸς ἀνὴρ βουληφόρος ἔστω,ἢ Αἴας ἢ Ἰδομενεὺς ἢ δῖος Ὀδυσσεὺςἠὲ σὺ Πηλεΐδη πάντων ἐκπαγλότατʼ ἀνδρῶν,ὄφρʼ ἥμιν ἑκάεργον ἱλάσσεαι ἱερὰ ῥέξας.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·ὤ μοι ἀναιδείην ἐπιειμένε κερδαλεόφρονπῶς τίς τοι πρόφρων ἔπεσιν πείθηται Ἀχαιῶνἢ ὁδὸν ἐλθέμεναι ἢ ἀνδράσιν ἶφι μάχεσθαι;οὐ γὰρ ἐγὼ Τρώων ἕνεκʼ ἤλυθον αἰχμητάωνδεῦρο μαχησόμενος, ἐπεὶ οὔ τί μοι αἴτιοί εἰσιν·οὐ γὰρ πώποτʼ ἐμὰς βοῦς ἤλασαν οὐδὲ μὲν ἵππους,οὐδέ ποτʼ ἐν Φθίῃ ἐριβώλακι βωτιανείρῃκαρπὸν ἐδηλήσαντʼ, ἐπεὶ ἦ μάλα πολλὰ μεταξὺοὔρεά τε σκιόεντα θάλασσά τε ἠχήεσσα·ἀλλὰ σοὶ ὦ μέγʼ ἀναιδὲς ἅμʼ ἑσπόμεθʼ ὄφρα σὺ χαίρῃς,τιμὴν ἀρνύμενοι Μενελάῳ σοί τε κυνῶπαπρὸς Τρώων· τῶν οὔ τι μετατρέπῃ οὐδʼ ἀλεγίζεις·καὶ δή μοι γέρας αὐτὸς ἀφαιρήσεσθαι ἀπειλεῖς,ᾧ ἔπι πολλὰ μόγησα, δόσαν δέ μοι υἷες Ἀχαιῶν.οὐ μὲν σοί ποτε ἶσον ἔχω γέρας ὁππότʼ ἈχαιοὶΤρώων ἐκπέρσωσʼ εὖ ναιόμενον πτολίεθρον·ἀλλὰ τὸ μὲν πλεῖον πολυάϊκος πολέμοιοχεῖρες ἐμαὶ διέπουσʼ· ἀτὰρ ἤν ποτε δασμὸς ἵκηται,σοὶ τὸ γέρας πολὺ μεῖζον, ἐγὼ δʼ ὀλίγον τε φίλον τεἔρχομʼ ἔχων ἐπὶ νῆας, ἐπεί κε κάμω πολεμίζων.νῦν δʼ εἶμι Φθίην δʼ, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερόν ἐστινοἴκαδʼ ἴμεν σὺν νηυσὶ κορωνίσιν, οὐδέ σʼ ὀΐωἐνθάδʼ ἄτιμος ἐὼν ἄφενος καὶ πλοῦτον ἀφύξειν.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·φεῦγε μάλʼ εἴ τοι θυμὸς ἐπέσσυται, οὐδέ σʼ ἔγωγελίσσομαι εἵνεκʼ ἐμεῖο μένειν· πάρʼ ἔμοιγε καὶ ἄλλοιοἵ κέ με τιμήσουσι, μάλιστα δὲ μητίετα Ζεύς.ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι διοτρεφέων βασιλήων·αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη πόλεμοί τε μάχαι τε·εἰ μάλα καρτερός ἐσσι, θεός που σοὶ τό γʼ ἔδωκεν·οἴκαδʼ ἰὼν σὺν νηυσί τε σῇς καὶ σοῖς ἑτάροισιΜυρμιδόνεσσιν ἄνασσε, σέθεν δʼ ἐγὼ οὐκ ἀλεγίζω,οὐδʼ ὄθομαι κοτέοντος· ἀπειλήσω δέ τοι ὧδε·ὡς ἔμʼ ἀφαιρεῖται Χρυσηΐδα Φοῖβος Ἀπόλλων,τὴν μὲν ἐγὼ σὺν νηΐ τʼ ἐμῇ καὶ ἐμοῖς ἑτάροισιπέμψω, ἐγὼ δέ κʼ ἄγω Βρισηΐδα καλλιπάρῃοναὐτὸς ἰὼν κλισίην δὲ τὸ σὸν γέρας ὄφρʼ ἐῢ εἰδῇςὅσσον φέρτερός εἰμι σέθεν, στυγέῃ δὲ καὶ ἄλλοςἶσον ἐμοὶ φάσθαι καὶ ὁμοιωθήμεναι ἄντην.ὣς φάτο· Πηλεΐωνι δʼ ἄχος γένετʼ, ἐν δέ οἱ ἦτορστήθεσσιν λασίοισι διάνδιχα μερμήριξεν,ἢ ὅ γε φάσγανον ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦτοὺς μὲν ἀναστήσειεν, ὃ δʼ Ἀτρεΐδην ἐναρίζοι,ἦε χόλον παύσειεν ἐρητύσειέ τε θυμόν.ἧος ὃ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,ἕλκετο δʼ ἐκ κολεοῖο μέγα ξίφος, ἦλθε δʼ Ἀθήνηοὐρανόθεν· πρὸ γὰρ ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρηἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε·στῆ δʼ ὄπιθεν, ξανθῆς δὲ κόμης ἕλε Πηλεΐωναοἴῳ φαινομένη· τῶν δʼ ἄλλων οὔ τις ὁρᾶτο·θάμβησεν δʼ Ἀχιλεύς, μετὰ δʼ ἐτράπετʼ, αὐτίκα δʼ ἔγνωΠαλλάδʼ Ἀθηναίην· δεινὼ δέ οἱ ὄσσε φάανθεν·καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·τίπτʼ αὖτʼ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος εἰλήλουθας;ἦ ἵνα ὕβριν ἴδῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο;ἀλλʼ ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τελέεσθαι ὀΐω·ᾗς ὑπεροπλίῃσι τάχʼ ἄν ποτε θυμὸν ὀλέσσῃ.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·ἦλθον ἐγὼ παύσουσα τὸ σὸν μένος, αἴ κε πίθηαι,οὐρανόθεν· πρὸ δέ μʼ ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρηἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε·ἀλλʼ ἄγε λῆγʼ ἔριδος, μηδὲ ξίφος ἕλκεο χειρί·ἀλλʼ ἤτοι ἔπεσιν μὲν ὀνείδισον ὡς ἔσεταί περ·ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·καί ποτέ τοι τρὶς τόσσα παρέσσεται ἀγλαὰ δῶραὕβριος εἵνεκα τῆσδε· σὺ δʼ ἴσχεο, πείθεο δʼ ἡμῖν.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·χρὴ μὲν σφωΐτερόν γε θεὰ ἔπος εἰρύσσασθαικαὶ μάλα περ θυμῷ κεχολωμένον· ὧς γὰρ ἄμεινον·ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται μάλα τʼ ἔκλυον αὐτοῦ.ἦ καὶ ἐπʼ ἀργυρέῃ κώπῃ σχέθε χεῖρα βαρεῖαν,ἂψ δʼ ἐς κουλεὸν ὦσε μέγα ξίφος, οὐδʼ ἀπίθησεμύθῳ Ἀθηναίης· ἣ δʼ Οὔλυμπον δὲ βεβήκειδώματʼ ἐς αἰγιόχοιο Διὸς μετὰ δαίμονας ἄλλους.Πηλεΐδης δʼ ἐξαῦτις ἀταρτηροῖς ἐπέεσσινἈτρεΐδην προσέειπε, καὶ οὔ πω λῆγε χόλοιο·οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματʼ ἔχων, κραδίην δʼ ἐλάφοιο,οὔτέ ποτʼ ἐς πόλεμον ἅμα λαῷ θωρηχθῆναιοὔτε λόχον δʼ ἰέναι σὺν ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶντέτληκας θυμῷ· τὸ δέ τοι κὴρ εἴδεται εἶναι.ἦ πολὺ λώϊόν ἐστι κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶνδῶρʼ ἀποαιρεῖσθαι ὅς τις σέθεν ἀντίον εἴπῃ·δημοβόρος βασιλεὺς ἐπεὶ οὐτιδανοῖσιν ἀνάσσεις·ἦ γὰρ ἂν Ἀτρεΐδη νῦν ὕστατα λωβήσαιο.ἀλλʼ ἔκ τοι ἐρέω καὶ ἐπὶ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαι·ναὶ μὰ τόδε σκῆπτρον, τὸ μὲν οὔ ποτε φύλλα καὶ ὄζουςφύσει, ἐπεὶ δὴ πρῶτα τομὴν ἐν ὄρεσσι λέλοιπεν,οὐδʼ ἀναθηλήσει· περὶ γάρ ῥά ἑ χαλκὸς ἔλεψεφύλλά τε καὶ φλοιόν· νῦν αὖτέ μιν υἷες Ἀχαιῶνἐν παλάμῃς φορέουσι δικασπόλοι, οἵ τε θέμισταςπρὸς Διὸς εἰρύαται· ὃ δέ τοι μέγας ἔσσεται ὅρκος·ἦ ποτʼ Ἀχιλλῆος ποθὴ ἵξεται υἷας Ἀχαιῶνσύμπαντας· τότε δʼ οὔ τι δυνήσεαι ἀχνύμενός περχραισμεῖν, εὖτʼ ἂν πολλοὶ ὑφʼ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιοθνήσκοντες πίπτωσι· σὺ δʼ ἔνδοθι θυμὸν ἀμύξειςχωόμενος ὅ τʼ ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισας.ὣς φάτο Πηλεΐδης, ποτὶ δὲ σκῆπτρον βάλε γαίῃχρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον, ἕζετο δʼ αὐτός·Ἀτρεΐδης δʼ ἑτέρωθεν ἐμήνιε· τοῖσι δὲ Νέστωρἡδυεπὴς ἀνόρουσε λιγὺς Πυλίων ἀγορητής,τοῦ καὶ ἀπὸ γλώσσης μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή·τῷ δʼ ἤδη δύο μὲν γενεαὶ μερόπων ἀνθρώπωνἐφθίαθʼ, οἵ οἱ πρόσθεν ἅμα τράφεν ἠδʼ ἐγένοντοἐν Πύλῳ ἠγαθέῃ, μετὰ δὲ τριτάτοισιν ἄνασσεν·ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·ὦ πόποι ἦ μέγα πένθος Ἀχαιΐδα γαῖαν ἱκάνει·ἦ κεν γηθήσαι Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδεςἄλλοι τε Τρῶες μέγα κεν κεχαροίατο θυμῷεἰ σφῶϊν τάδε πάντα πυθοίατο μαρναμένοιϊν,οἳ περὶ μὲν βουλὴν Δαναῶν, περὶ δʼ ἐστὲ μάχεσθαι.ἀλλὰ πίθεσθʼ· ἄμφω δὲ νεωτέρω ἐστὸν ἐμεῖο·ἤδη γάρ ποτʼ ἐγὼ καὶ ἀρείοσιν ἠέ περ ὑμῖνἀνδράσιν ὡμίλησα, καὶ οὔ ποτέ μʼ οἵ γʼ ἀθέριζον.οὐ γάρ πω τοίους ἴδον ἀνέρας οὐδὲ ἴδωμαι,οἷον Πειρίθοόν τε Δρύαντά τε ποιμένα λαῶνΚαινέα τʼ Ἐξάδιόν τε καὶ ἀντίθεον ΠολύφημονΘησέα τʼ Αἰγεΐδην, ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν·κάρτιστοι δὴ κεῖνοι ἐπιχθονίων τράφεν ἀνδρῶν·κάρτιστοι μὲν ἔσαν καὶ καρτίστοις ἐμάχοντοφηρσὶν ὀρεσκῴοισι καὶ ἐκπάγλως ἀπόλεσσαν.καὶ μὲν τοῖσιν ἐγὼ μεθομίλεον ἐκ Πύλου ἐλθὼντηλόθεν ἐξ ἀπίης γαίης· καλέσαντο γὰρ αὐτοί·καὶ μαχόμην κατʼ ἔμʼ αὐτὸν ἐγώ· κείνοισι δʼ ἂν οὔ τιςτῶν οἳ νῦν βροτοί εἰσιν ἐπιχθόνιοι μαχέοιτο·καὶ μέν μευ βουλέων ξύνιεν πείθοντό τε μύθῳ·ἀλλὰ πίθεσθε καὶ ὔμμες, ἐπεὶ πείθεσθαι ἄμεινον·μήτε σὺ τόνδʼ ἀγαθός περ ἐὼν ἀποαίρεο κούρην,ἀλλʼ ἔα ὥς οἱ πρῶτα δόσαν γέρας υἷες Ἀχαιῶν·μήτε σὺ Πηλείδη ἔθελʼ ἐριζέμεναι βασιλῆϊἀντιβίην, ἐπεὶ οὔ ποθʼ ὁμοίης ἔμμορε τιμῆςσκηπτοῦχος βασιλεύς, ᾧ τε Ζεὺς κῦδος ἔδωκεν.εἰ δὲ σὺ καρτερός ἐσσι θεὰ δέ σε γείνατο μήτηρ,ἀλλʼ ὅ γε φέρτερός ἐστιν ἐπεὶ πλεόνεσσιν ἀνάσσει.Ἀτρεΐδη σὺ δὲ παῦε τεὸν μένος· αὐτὰρ ἔγωγελίσσομʼ Ἀχιλλῆϊ μεθέμεν χόλον, ὃς μέγα πᾶσινἕρκος Ἀχαιοῖσιν πέλεται πολέμοιο κακοῖο.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα γέρον κατὰ μοῖραν ἔειπες·ἀλλʼ ὅδʼ ἀνὴρ ἐθέλει περὶ πάντων ἔμμεναι ἄλλων,πάντων μὲν κρατέειν ἐθέλει, πάντεσσι δʼ ἀνάσσειν,πᾶσι δὲ σημαίνειν, ἅ τινʼ οὐ πείσεσθαι ὀΐω·εἰ δέ μιν αἰχμητὴν ἔθεσαν θεοὶ αἰὲν ἐόντεςτοὔνεκά οἱ προθέουσιν ὀνείδεα μυθήσασθαι;τὸν δʼ ἄρʼ ὑποβλήδην ἠμείβετο δῖος Ἀχιλλεύς·ἦ γάρ κεν δειλός τε καὶ οὐτιδανὸς καλεοίμηνεἰ δὴ σοὶ πᾶν ἔργον ὑπείξομαι ὅττί κεν εἴπῃς·ἄλλοισιν δὴ ταῦτʼ ἐπιτέλλεο, μὴ γὰρ ἔμοιγεσήμαινʼ· οὐ γὰρ ἔγωγʼ ἔτι σοὶ πείσεσθαι ὀΐω.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι·χερσὶ μὲν οὔ τοι ἔγωγε μαχήσομαι εἵνεκα κούρηςοὔτε σοὶ οὔτέ τῳ ἄλλῳ, ἐπεί μʼ ἀφέλεσθέ γε δόντες·τῶν δʼ ἄλλων ἅ μοί ἐστι θοῇ παρὰ νηῒ μελαίνῃτῶν οὐκ ἄν τι φέροις ἀνελὼν ἀέκοντος ἐμεῖο·εἰ δʼ ἄγε μὴν πείρησαι ἵνα γνώωσι καὶ οἵδε·αἶψά τοι αἷμα κελαινὸν ἐρωήσει περὶ δουρί.ὣς τώ γʼ ἀντιβίοισι μαχεσσαμένω ἐπέεσσινἀνστήτην, λῦσαν δʼ ἀγορὴν παρὰ νηυσὶν Ἀχαιῶν·Πηλεΐδης μὲν ἐπὶ κλισίας καὶ νῆας ἐΐσαςἤϊε σύν τε Μενοιτιάδῃ καὶ οἷς ἑτάροισιν·Ἀτρεΐδης δʼ ἄρα νῆα θοὴν ἅλα δὲ προέρυσσεν,ἐν δʼ ἐρέτας ἔκρινεν ἐείκοσιν, ἐς δʼ ἑκατόμβηνβῆσε θεῷ, ἀνὰ δὲ Χρυσηΐδα καλλιπάρῃονεἷσεν ἄγων· ἐν δʼ ἀρχὸς ἔβη πολύμητις Ὀδυσσεύς.οἳ μὲν ἔπειτʼ ἀναβάντες ἐπέπλεον ὑγρὰ κέλευθα,λαοὺς δʼ Ἀτρεΐδης ἀπολυμαίνεσθαι ἄνωγεν·οἳ δʼ ἀπελυμαίνοντο καὶ εἰς ἅλα λύματα βάλλον,ἕρδον δʼ Ἀπόλλωνι τεληέσσας ἑκατόμβαςταύρων ἠδʼ αἰγῶν παρὰ θῖνʼ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο·κνίση δʼ οὐρανὸν ἷκεν ἑλισσομένη περὶ καπνῷ.ὣς οἳ μὲν τὰ πένοντο κατὰ στρατόν· οὐδʼ Ἀγαμέμνωνλῆγʼ ἔριδος τὴν πρῶτον ἐπηπείλησʼ Ἀχιλῆϊ,ἀλλʼ ὅ γε Ταλθύβιόν τε καὶ Εὐρυβάτην προσέειπε,τώ οἱ ἔσαν κήρυκε καὶ ὀτρηρὼ θεράποντε·ἔρχεσθον κλισίην Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος·χειρὸς ἑλόντʼ ἀγέμεν Βρισηΐδα καλλιπάρῃον·εἰ δέ κε μὴ δώῃσιν ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαιἐλθὼν σὺν πλεόνεσσι· τό οἱ καὶ ῥίγιον ἔσται.ὣς εἰπὼν προΐει, κρατερὸν δʼ ἐπὶ μῦθον ἔτελλε·τὼ δʼ ἀέκοντε βάτην παρὰ θῖνʼ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο,Μυρμιδόνων δʼ ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθην,τὸν δʼ εὗρον παρά τε κλισίῃ καὶ νηῒ μελαίνῃἥμενον· οὐδʼ ἄρα τώ γε ἰδὼν γήθησεν Ἀχιλλεύς.τὼ μὲν ταρβήσαντε καὶ αἰδομένω βασιλῆαστήτην, οὐδέ τί μιν προσεφώνεον οὐδʼ ἐρέοντο·αὐτὰρ ὃ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε·χαίρετε κήρυκες Διὸς ἄγγελοι ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,ἆσσον ἴτʼ· οὔ τί μοι ὔμμες ἐπαίτιοι ἀλλʼ Ἀγαμέμνων,ὃ σφῶϊ προΐει Βρισηΐδος εἵνεκα κούρης.ἀλλʼ ἄγε διογενὲς Πατρόκλεες ἔξαγε κούρηνκαί σφωϊν δὸς ἄγειν· τὼ δʼ αὐτὼ μάρτυροι ἔστωνπρός τε θεῶν μακάρων πρός τε θνητῶν ἀνθρώπωνκαὶ πρὸς τοῦ βασιλῆος ἀπηνέος εἴ ποτε δʼ αὖτεχρειὼ ἐμεῖο γένηται ἀεικέα λοιγὸν ἀμῦναιτοῖς ἄλλοις· ἦ γὰρ ὅ γʼ ὀλοιῇσι φρεσὶ θύει,οὐδέ τι οἶδε νοῆσαι ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω,ὅππως οἱ παρὰ νηυσὶ σόοι μαχέοιντο Ἀχαιοί.ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθʼ ἑταίρῳ,ἐκ δʼ ἄγαγε κλισίης Βρισηΐδα καλλιπάρῃον,δῶκε δʼ ἄγειν· τὼ δʼ αὖτις ἴτην παρὰ νῆας Ἀχαιῶν·ἣ δʼ ἀέκουσʼ ἅμα τοῖσι γυνὴ κίεν· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςδακρύσας ἑτάρων ἄφαρ ἕζετο νόσφι λιασθείς,θῖνʼ ἔφʼ ἁλὸς πολιῆς, ὁρόων ἐπʼ ἀπείρονα πόντον·πολλὰ δὲ μητρὶ φίλῃ ἠρήσατο χεῖρας ὀρεγνύς·μῆτερ ἐπεί μʼ ἔτεκές γε μινυνθάδιόν περ ἐόντα,τιμήν πέρ μοι ὄφελλεν Ὀλύμπιος ἐγγυαλίξαιΖεὺς ὑψιβρεμέτης· νῦν δʼ οὐδέ με τυτθὸν ἔτισεν·ἦ γάρ μʼ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωνἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας.ὣς φάτο δάκρυ χέων, τοῦ δʼ ἔκλυε πότνια μήτηρἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλὸς παρὰ πατρὶ γέροντι·καρπαλίμως δʼ ἀνέδυ πολιῆς ἁλὸς ἠΰτʼ ὀμίχλη,καί ῥα πάροιθʼ αὐτοῖο καθέζετο δάκρυ χέοντος,χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·τέκνον τί κλαίεις; τί δέ σε φρένας ἵκετο πένθος;ἐξαύδα, μὴ κεῦθε νόῳ, ἵνα εἴδομεν ἄμφω.τὴν δὲ βαρὺ στενάχων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·οἶσθα· τί ἤ τοι ταῦτα ἰδυίῃ πάντʼ ἀγορεύω;ᾠχόμεθʼ ἐς Θήβην ἱερὴν πόλιν Ἠετίωνος,τὴν δὲ διεπράθομέν τε καὶ ἤγομεν ἐνθάδε πάντα·καὶ τὰ μὲν εὖ δάσσαντο μετὰ σφίσιν υἷες Ἀχαιῶν,ἐκ δʼ ἕλον Ἀτρεΐδῃ Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον.Χρύσης δʼ αὖθʼ ἱερεὺς ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνοςἦλθε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνλυσόμενός τε θύγατρα φέρων τʼ ἀπερείσιʼ ἄποινα,στέμματʼ ἔχων ἐν χερσὶν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνοςχρυσέῳ ἀνὰ σκήπτρῳ, καὶ λίσσετο πάντας Ἀχαιούς,Ἀτρεΐδα δὲ μάλιστα δύω κοσμήτορε λαῶν.ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες ἐπευφήμησαν Ἀχαιοὶαἰδεῖσθαί θʼ ἱερῆα καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα·ἀλλʼ οὐκ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ,ἀλλὰ κακῶς ἀφίει, κρατερὸν δʼ ἐπὶ μῦθον ἔτελλε·χωόμενος δʼ ὁ γέρων πάλιν ᾤχετο· τοῖο δʼ Ἀπόλλωνεὐξαμένου ἤκουσεν, ἐπεὶ μάλα οἱ φίλος ἦεν,ἧκε δʼ ἐπʼ Ἀργείοισι κακὸν βέλος· οἳ δέ νυ λαοὶθνῇσκον ἐπασσύτεροι, τὰ δʼ ἐπῴχετο κῆλα θεοῖοπάντῃ ἀνὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν· ἄμμι δὲ μάντιςεὖ εἰδὼς ἀγόρευε θεοπροπίας ἑκάτοιο.αὐτίκʼ ἐγὼ πρῶτος κελόμην θεὸν ἱλάσκεσθαι·Ἀτρεΐωνα δʼ ἔπειτα χόλος λάβεν, αἶψα δʼ ἀναστὰςἠπείλησεν μῦθον ὃ δὴ τετελεσμένος ἐστί·τὴν μὲν γὰρ σὺν νηῒ θοῇ ἑλίκωπες Ἀχαιοὶἐς Χρύσην πέμπουσιν, ἄγουσι δὲ δῶρα ἄνακτι·τὴν δὲ νέον κλισίηθεν ἔβαν κήρυκες ἄγοντεςκούρην Βρισῆος τήν μοι δόσαν υἷες Ἀχαιῶν.ἀλλὰ σὺ εἰ δύνασαί γε περίσχεο παιδὸς ἑῆος·ἐλθοῦσʼ Οὔλυμπον δὲ Δία λίσαι, εἴ ποτε δή τιἢ ἔπει ὤνησας κραδίην Διὸς ἠὲ καὶ ἔργῳ.πολλάκι γάρ σεο πατρὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἄκουσαεὐχομένης ὅτʼ ἔφησθα κελαινεφέϊ Κρονίωνιοἴη ἐν ἀθανάτοισιν ἀεικέα λοιγὸν ἀμῦναι,ὁππότε μιν ξυνδῆσαι Ὀλύμπιοι ἤθελον ἄλλοιἭρη τʼ ἠδὲ Ποσειδάων καὶ Παλλὰς Ἀθήνη·ἀλλὰ σὺ τόν γʼ ἐλθοῦσα θεὰ ὑπελύσαο δεσμῶν,ὦχʼ ἑκατόγχειρον καλέσασʼ ἐς μακρὸν Ὄλυμπον,ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί, ἄνδρες δέ τε πάντεςΑἰγαίωνʼ, ὃ γὰρ αὖτε βίην οὗ πατρὸς ἀμείνων·ὅς ῥα παρὰ Κρονίωνι καθέζετο κύδεϊ γαίων·τὸν καὶ ὑπέδεισαν μάκαρες θεοὶ οὐδʼ ἔτʼ ἔδησαν.τῶν νῦν μιν μνήσασα παρέζεο καὶ λαβὲ γούνωναἴ κέν πως ἐθέλῃσιν ἐπὶ Τρώεσσιν ἀρῆξαι,τοὺς δὲ κατὰ πρύμνας τε καὶ ἀμφʼ ἅλα ἔλσαι Ἀχαιοὺςκτεινομένους, ἵνα πάντες ἐπαύρωνται βασιλῆος,γνῷ δὲ καὶ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωνἣν ἄτην ὅ τʼ ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισεν.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Θέτις κατὰ δάκρυ χέουσα·ὤ μοι τέκνον ἐμόν, τί νύ σʼ ἔτρεφον αἰνὰ τεκοῦσα;αἴθʼ ὄφελες παρὰ νηυσὶν ἀδάκρυτος καὶ ἀπήμωνἧσθαι, ἐπεί νύ τοι αἶσα μίνυνθά περ οὔ τι μάλα δήν·νῦν δʼ ἅμα τʼ ὠκύμορος καὶ ὀϊζυρὸς περὶ πάντωνἔπλεο· τώ σε κακῇ αἴσῃ τέκον ἐν μεγάροισι.τοῦτο δέ τοι ἐρέουσα ἔπος Διὶ τερπικεραύνῳεἶμʼ αὐτὴ πρὸς Ὄλυμπον ἀγάννιφον αἴ κε πίθηται.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν νηυσὶ παρήμενος ὠκυπόροισιμήνιʼ Ἀχαιοῖσιν, πολέμου δʼ ἀποπαύεο πάμπαν·Ζεὺς γὰρ ἐς Ὠκεανὸν μετʼ ἀμύμονας Αἰθιοπῆαςχθιζὸς ἔβη κατὰ δαῖτα, θεοὶ δʼ ἅμα πάντες ἕποντο·δωδεκάτῃ δέ τοι αὖτις ἐλεύσεται Οὔλυμπον δέ,καὶ τότʼ ἔπειτά τοι εἶμι Διὸς ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ,καί μιν γουνάσομαι καί μιν πείσεσθαι ὀΐω.ὣς ἄρα φωνήσασʼ ἀπεβήσετο, τὸν δὲ λίπʼ αὐτοῦχωόμενον κατὰ θυμὸν ἐϋζώνοιο γυναικὸςτήν ῥα βίῃ ἀέκοντος ἀπηύρων· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺςἐς Χρύσην ἵκανεν ἄγων ἱερὴν ἑκατόμβην.οἳ δʼ ὅτε δὴ λιμένος πολυβενθέος ἐντὸς ἵκοντοἱστία μὲν στείλαντο, θέσαν δʼ ἐν νηῒ μελαίνῃ,ἱστὸν δʼ ἱστοδόκῃ πέλασαν προτόνοισιν ὑφέντεςκαρπαλίμως, τὴν δʼ εἰς ὅρμον προέρεσσαν ἐρετμοῖς.ἐκ δʼ εὐνὰς ἔβαλον, κατὰ δὲ πρυμνήσιʼ ἔδησαν·ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βαῖνον ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης,ἐκ δʼ ἑκατόμβην βῆσαν ἑκηβόλῳ Ἀπόλλωνι·ἐκ δὲ Χρυσηῒς νηὸς βῆ ποντοπόροιο.τὴν μὲν ἔπειτʼ ἐπὶ βωμὸν ἄγων πολύμητις Ὀδυσσεὺςπατρὶ φίλῳ ἐν χερσὶ τίθει καί μιν προσέειπεν·ὦ Χρύση, πρό μʼ ἔπεμψεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνπαῖδά τε σοὶ ἀγέμεν, Φοίβῳ θʼ ἱερὴν ἑκατόμβηνῥέξαι ὑπὲρ Δαναῶν ὄφρʼ ἱλασόμεσθα ἄνακτα,ὃς νῦν Ἀργείοισι πολύστονα κήδεʼ ἐφῆκεν.ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ τίθει, ὃ δὲ δέξατο χαίρωνπαῖδα φίλην· τοὶ δʼ ὦκα θεῷ ἱερὴν ἑκατόμβηνἑξείης ἔστησαν ἐΰδμητον περὶ βωμόν,χερνίψαντο δʼ ἔπειτα καὶ οὐλοχύτας ἀνέλοντο.τοῖσιν δὲ Χρύσης μεγάλʼ εὔχετο χεῖρας ἀνασχών·κλῦθί μευ ἀργυρότοξʼ, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκαςΚίλλαν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις·ἦ μὲν δή ποτʼ ἐμεῦ πάρος ἔκλυες εὐξαμένοιο,τίμησας μὲν ἐμέ, μέγα δʼ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν·ἠδʼ ἔτι καὶ νῦν μοι τόδʼ ἐπικρήηνον ἐέλδωρ·ἤδη νῦν Δαναοῖσιν ἀεικέα λοιγὸν ἄμυνον.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, τοῦ δʼ ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο,αὐέρυσαν μὲν πρῶτα καὶ ἔσφαξαν καὶ ἔδειραν,μηρούς τʼ ἐξέταμον κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψανδίπτυχα ποιήσαντες, ἐπʼ αὐτῶν δʼ ὠμοθέτησαν·καῖε δʼ ἐπὶ σχίζῃς ὁ γέρων, ἐπὶ δʼ αἴθοπα οἶνονλεῖβε· νέοι δὲ παρʼ αὐτὸν ἔχον πεμπώβολα χερσίν.αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρε κάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο,μίστυλλόν τʼ ἄρα τἆλλα καὶ ἀμφʼ ὀβελοῖσιν ἔπειραν,ὤπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.αὐτὰρ ἐπεὶ παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖταδαίνυντʼ, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,κοῦροι μὲν κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο,νώμησαν δʼ ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσιν·οἳ δὲ πανημέριοι μολπῇ θεὸν ἱλάσκοντοκαλὸν ἀείδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶνμέλποντες ἑκάεργον· ὃ δὲ φρένα τέρπετʼ ἀκούων.ἦμος δʼ ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθε,δὴ τότε κοιμήσαντο παρὰ πρυμνήσια νηός·ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,καὶ τότʼ ἔπειτʼ ἀνάγοντο μετὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν·τοῖσιν δʼ ἴκμενον οὖρον ἵει ἑκάεργος Ἀπόλλων·οἳ δʼ ἱστὸν στήσαντʼ ἀνά θʼ ἱστία λευκὰ πέτασσαν,ἐν δʼ ἄνεμος πρῆσεν μέσον ἱστίον, ἀμφὶ δὲ κῦμαστείρῃ πορφύρεον μεγάλʼ ἴαχε νηὸς ἰούσης·ἣ δʼ ἔθεεν κατὰ κῦμα διαπρήσσουσα κέλευθον.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἵκοντο κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν,νῆα μὲν οἵ γε μέλαιναν ἐπʼ ἠπείροιο ἔρυσσανὑψοῦ ἐπὶ ψαμάθοις, ὑπὸ δʼ ἕρματα μακρὰ τάνυσσαν·αὐτοὶ δʼ ἐσκίδναντο κατὰ κλισίας τε νέας τε.αὐτὰρ ὃ μήνιε νηυσὶ παρήμενος ὠκυπόροισιδιογενὴς Πηλῆος υἱὸς πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·οὔτέ ποτʼ εἰς ἀγορὴν πωλέσκετο κυδιάνειρανοὔτέ ποτʼ ἐς πόλεμον, ἀλλὰ φθινύθεσκε φίλον κῆραὖθι μένων, ποθέεσκε δʼ ἀϋτήν τε πτόλεμόν τε.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐκ τοῖο δυωδεκάτη γένετʼ ἠώς,καὶ τότε δὴ πρὸς Ὄλυμπον ἴσαν θεοὶ αἰὲν ἐόντεςπάντες ἅμα, Ζεὺς δʼ ἦρχε· Θέτις δʼ οὐ λήθετʼ ἐφετμέωνπαιδὸς ἑοῦ, ἀλλʼ ἥ γʼ ἀνεδύσετο κῦμα θαλάσσης.ἠερίη δʼ ἀνέβη μέγαν οὐρανὸν Οὔλυμπόν τε.εὗρεν δʼ εὐρύοπα Κρονίδην ἄτερ ἥμενον ἄλλωνἀκροτάτῃ κορυφῇ πολυδειράδος Οὐλύμποιο·καί ῥα πάροιθʼ αὐτοῖο καθέζετο, καὶ λάβε γούνωνσκαιῇ, δεξιτερῇ δʼ ἄρʼ ὑπʼ ἀνθερεῶνος ἑλοῦσαλισσομένη προσέειπε Δία Κρονίωνα ἄνακτα·Ζεῦ πάτερ εἴ ποτε δή σε μετʼ ἀθανάτοισιν ὄνησαἢ ἔπει ἢ ἔργῳ, τόδε μοι κρήηνον ἐέλδωρ·τίμησόν μοι υἱὸν ὃς ὠκυμορώτατος ἄλλωνἔπλετʼ· ἀτάρ μιν νῦν γε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας.ἀλλὰ σύ πέρ μιν τῖσον Ὀλύμπιε μητίετα Ζεῦ·τόφρα δʼ ἐπὶ Τρώεσσι τίθει κράτος ὄφρʼ ἂν Ἀχαιοὶυἱὸν ἐμὸν τίσωσιν ὀφέλλωσίν τέ ἑ τιμῇ.ὣς φάτο· τὴν δʼ οὔ τι προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς,ἀλλʼ ἀκέων δὴν ἧστο· Θέτις δʼ ὡς ἥψατο γούνωνὣς ἔχετʼ ἐμπεφυυῖα, καὶ εἴρετο δεύτερον αὖτις·νημερτὲς μὲν δή μοι ὑπόσχεο καὶ κατάνευσονἢ ἀπόειπʼ, ἐπεὶ οὔ τοι ἔπι δέος, ὄφρʼ ἐῢ εἰδέωὅσσον ἐγὼ μετὰ πᾶσιν ἀτιμοτάτη θεός εἰμι.τὴν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·ἦ δὴ λοίγια ἔργʼ ὅ τέ μʼ ἐχθοδοπῆσαι ἐφήσειςἭρῃ ὅτʼ ἄν μʼ ἐρέθῃσιν ὀνειδείοις ἐπέεσσιν·ἣ δὲ καὶ αὔτως μʼ αἰεὶ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσινεικεῖ, καί τέ μέ φησι μάχῃ Τρώεσσιν ἀρήγειν.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν αὖτις ἀπόστιχε μή τι νοήσῃἭρη· ἐμοὶ δέ κε ταῦτα μελήσεται ὄφρα τελέσσω·εἰ δʼ ἄγε τοι κεφαλῇ κατανεύσομαι ὄφρα πεποίθῃς·τοῦτο γὰρ ἐξ ἐμέθεν γε μετʼ ἀθανάτοισι μέγιστοντέκμωρ· οὐ γὰρ ἐμὸν παλινάγρετον οὐδʼ ἀπατηλὸνοὐδʼ ἀτελεύτητον ὅ τί κεν κεφαλῇ κατανεύσω.ἦ καὶ κυανέῃσιν ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων·ἀμβρόσιαι δʼ ἄρα χαῖται ἐπερρώσαντο ἄνακτοςκρατὸς ἀπʼ ἀθανάτοιο· μέγαν δʼ ἐλέλιξεν Ὄλυμπον.τώ γʼ ὣς βουλεύσαντε διέτμαγεν· ἣ μὲν ἔπειταεἰς ἅλα ἆλτο βαθεῖαν ἀπʼ αἰγλήεντος Ὀλύμπου,Ζεὺς δὲ ἑὸν πρὸς δῶμα· θεοὶ δʼ ἅμα πάντες ἀνέστανἐξ ἑδέων σφοῦ πατρὸς ἐναντίον· οὐδέ τις ἔτλημεῖναι ἐπερχόμενον, ἀλλʼ ἀντίοι ἔσταν ἅπαντες.ὣς ὃ μὲν ἔνθα καθέζετʼ ἐπὶ θρόνου· οὐδέ μιν Ἥρηἠγνοίησεν ἰδοῦσʼ ὅτι οἱ συμφράσσατο βουλὰςἀργυρόπεζα Θέτις θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος.αὐτίκα κερτομίοισι Δία Κρονίωνα προσηύδα·τίς δʼ αὖ τοι δολομῆτα θεῶν συμφράσσατο βουλάς;αἰεί τοι φίλον ἐστὶν ἐμεῦ ἀπὸ νόσφιν ἐόντακρυπτάδια φρονέοντα δικαζέμεν· οὐδέ τί πώ μοιπρόφρων τέτληκας εἰπεῖν ἔπος ὅττι νοήσῃς.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·Ἥρη μὴ δὴ πάντας ἐμοὺς ἐπιέλπεο μύθουςεἰδήσειν· χαλεποί τοι ἔσοντʼ ἀλόχῳ περ ἐούσῃ·ἀλλʼ ὃν μέν κʼ ἐπιεικὲς ἀκουέμεν οὔ τις ἔπειταοὔτε θεῶν πρότερος τὸν εἴσεται οὔτʼ ἀνθρώπων·ὃν δέ κʼ ἐγὼν ἀπάνευθε θεῶν ἐθέλωμι νοῆσαιμή τι σὺ ταῦτα ἕκαστα διείρεο μηδὲ μετάλλα.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες;καὶ λίην σε πάρος γʼ οὔτʼ εἴρομαι οὔτε μεταλλῶ,ἀλλὰ μάλʼ εὔκηλος τὰ φράζεαι ἅσσʼ ἐθέλῃσθα.νῦν δʼ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα μή σε παρείπῃἀργυρόπεζα Θέτις θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος·ἠερίη γὰρ σοί γε παρέζετο καὶ λάβε γούνων·τῇ σʼ ὀΐω κατανεῦσαι ἐτήτυμον ὡς Ἀχιλῆατιμήσῃς, ὀλέσῃς δὲ πολέας ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·δαιμονίη αἰεὶ μὲν ὀΐεαι οὐδέ σε λήθω·πρῆξαι δʼ ἔμπης οὔ τι δυνήσεαι, ἀλλʼ ἀπὸ θυμοῦμᾶλλον ἐμοὶ ἔσεαι· τὸ δέ τοι καὶ ῥίγιον ἔσται.εἰ δʼ οὕτω τοῦτʼ ἐστὶν ἐμοὶ μέλλει φίλον εἶναι·ἀλλʼ ἀκέουσα κάθησο, ἐμῷ δʼ ἐπιπείθεο μύθῳ,μή νύ τοι οὐ χραίσμωσιν ὅσοι θεοί εἰσʼ ἐν Ὀλύμπῳἆσσον ἰόνθʼ, ὅτε κέν τοι ἀάπτους χεῖρας ἐφείω.ὣς ἔφατʼ ἔδεισεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,καί ῥʼ ἀκέουσα καθῆστο ἐπιγνάμψασα φίλον κῆρ·ὄχθησαν δʼ ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοὶ Οὐρανίωνες·τοῖσιν δʼ Ἥφαιστος κλυτοτέχνης ἦρχʼ ἀγορεύεινμητρὶ φίλῃ ἐπίηρα φέρων λευκωλένῳ Ἥρῃ·ἦ δὴ λοίγια ἔργα τάδʼ ἔσσεται οὐδʼ ἔτʼ ἀνεκτά,εἰ δὴ σφὼ ἕνεκα θνητῶν ἐριδαίνετον ὧδε,ἐν δὲ θεοῖσι κολῳὸν ἐλαύνετον· οὐδέ τι δαιτὸςἐσθλῆς ἔσσεται ἦδος, ἐπεὶ τὰ χερείονα νικᾷ.μητρὶ δʼ ἐγὼ παράφημι καὶ αὐτῇ περ νοεούσῃπατρὶ φίλῳ ἐπίηρα φέρειν Διί, ὄφρα μὴ αὖτενεικείῃσι πατήρ, σὺν δʼ ἡμῖν δαῖτα ταράξῃ.εἴ περ γάρ κʼ ἐθέλῃσιν Ὀλύμπιος ἀστεροπητὴςἐξ ἑδέων στυφελίξαι· ὃ γὰρ πολὺ φέρτατός ἐστιν.ἀλλὰ σὺ τὸν ἐπέεσσι καθάπτεσθαι μαλακοῖσιν·αὐτίκʼ ἔπειθʼ ἵλαος Ὀλύμπιος ἔσσεται ἡμῖν.ὣς ἄρʼ ἔφη καὶ ἀναΐξας δέπας ἀμφικύπελλονμητρὶ φίλῃ ἐν χειρὶ τίθει καί μιν προσέειπε·τέτλαθι μῆτερ ἐμή, καὶ ἀνάσχεο κηδομένη περ,μή σε φίλην περ ἐοῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδωμαιθεινομένην, τότε δʼ οὔ τι δυνήσομαι ἀχνύμενός περχραισμεῖν· ἀργαλέος γὰρ Ὀλύμπιος ἀντιφέρεσθαι·ἤδη γάρ με καὶ ἄλλοτʼ ἀλεξέμεναι μεμαῶταῥῖψε ποδὸς τεταγὼν ἀπὸ βηλοῦ θεσπεσίοιο,πᾶν δʼ ἦμαρ φερόμην, ἅμα δʼ ἠελίῳ καταδύντικάππεσον ἐν Λήμνῳ, ὀλίγος δʼ ἔτι θυμὸς ἐνῆεν·ἔνθά με Σίντιες ἄνδρες ἄφαρ κομίσαντο πεσόντα.ὣς φάτο, μείδησεν δὲ θεὰ λευκώλενος Ἥρη,μειδήσασα δὲ παιδὸς ἐδέξατο χειρὶ κύπελλον·αὐτὰρ ὃ τοῖς ἄλλοισι θεοῖς ἐνδέξια πᾶσινοἰνοχόει γλυκὺ νέκταρ ἀπὸ κρητῆρος ἀφύσσων·ἄσβεστος δʼ ἄρʼ ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσινὡς ἴδον Ἥφαιστον διὰ δώματα ποιπνύοντα.ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύνταδαίνυντʼ, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης,οὐ μὲν φόρμιγγος περικαλλέος ἣν ἔχʼ Ἀπόλλων,Μουσάων θʼ αἳ ἄειδον ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇ.αὐτὰρ ἐπεὶ κατέδυ λαμπρὸν φάος ἠελίοιο,οἳ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος,ἧχι ἑκάστῳ δῶμα περικλυτὸς ἀμφιγυήειςἭφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσι·Ζεὺς δὲ πρὸς ὃν λέχος ἤϊʼ Ὀλύμπιος ἀστεροπητής,ἔνθα πάρος κοιμᾶθʼ ὅτε μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι·ἔνθα καθεῦδʼ ἀναβάς, παρὰ δὲ χρυσόθρονος Ἥρη.

ἄλλοι μέν ῥα θεοί τε καὶ ἀνέρες ἱπποκορυσταὶεὗδον παννύχιοι, Δία δʼ οὐκ ἔχε νήδυμος ὕπνος,ἀλλʼ ὅ γε μερμήριζε κατὰ φρένα ὡς Ἀχιλῆατιμήσῃ, ὀλέσῃ δὲ πολέας ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή,πέμψαι ἐπʼ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι οὖλον ὄνειρον·καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·βάσκʼ ἴθι οὖλε ὄνειρε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν·ἐλθὼν ἐς κλισίην Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαοπάντα μάλʼ ἀτρεκέως ἀγορευέμεν ὡς ἐπιτέλλω·θωρῆξαί ἑ κέλευε κάρη κομόωντας Ἀχαιοὺςπανσυδίῃ· νῦν γάρ κεν ἕλοι πόλιν εὐρυάγυιανΤρώων· οὐ γὰρ ἔτʼ ἀμφὶς Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντεςἀθάνατοι φράζονται· ἐπέγναμψεν γὰρ ἅπανταςἭρη λισσομένη, Τρώεσσι δὲ κήδεʼ ἐφῆπται.ὣς φάτο, βῆ δʼ ἄρʼ ὄνειρος ἐπεὶ τὸν μῦθον ἄκουσε·καρπαλίμως δʼ ἵκανε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν,βῆ δʼ ἄρʼ ἐπʼ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα· τὸν δὲ κίχανενεὕδοντʼ ἐν κλισίῃ, περὶ δʼ ἀμβρόσιος κέχυθʼ ὕπνος.στῆ δʼ ἄρʼ ὑπὲρ κεφαλῆς Νηληΐῳ υἷι ἐοικώςΝέστορι, τόν ῥα μάλιστα γερόντων τῖʼ Ἀγαμέμνων·τῷ μιν ἐεισάμενος προσεφώνεε θεῖος ὄνειρος·εὕδεις Ἀτρέος υἱὲ δαΐφρονος ἱπποδάμοιο·οὐ χρὴ παννύχιον εὕδειν βουληφόρον ἄνδραᾧ λαοί τʼ ἐπιτετράφαται καὶ τόσσα μέμηλε·νῦν δʼ ἐμέθεν ξύνες ὦκα· Διὸς δέ τοι ἄγγελός εἰμι,ὃς σεῦ ἄνευθεν ἐὼν μέγα κήδεται ἠδʼ ἐλεαίρει.θωρῆξαί σε κέλευσε κάρη κομόωντας Ἀχαιοὺςπανσυδίῃ· νῦν γάρ κεν ἕλοις πόλιν εὐρυάγυιανΤρώων· οὐ γὰρ ἔτʼ ἀμφὶς Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντεςἀθάνατοι φράζονται· ἐπέγναμψεν γὰρ ἅπανταςἭρη λισσομένη, Τρώεσσι δὲ κήδεʼ ἐφῆπταιἐκ Διός· ἀλλὰ σὺ σῇσιν ἔχε φρεσί, μηδέ σε λήθηαἱρείτω εὖτʼ ἄν σε μελίφρων ὕπνος ἀνήῃ.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπεβήσετο, τὸν δὲ λίπʼ αὐτοῦτὰ φρονέοντʼ ἀνὰ θυμὸν ἅ ῥʼ οὐ τελέεσθαι ἔμελλον·φῆ γὰρ ὅ γʼ αἱρήσειν Πριάμου πόλιν ἤματι κείνῳνήπιος, οὐδὲ τὰ ᾔδη ἅ ῥα Ζεὺς μήδετο ἔργα·θήσειν γὰρ ἔτʼ ἔμελλεν ἐπʼ ἄλγεά τε στοναχάς τεΤρωσί τε καὶ Δαναοῖσι διὰ κρατερὰς ὑσμίνας.ἔγρετο δʼ ἐξ ὕπνου, θείη δέ μιν ἀμφέχυτʼ ὀμφή·ἕζετο δʼ ὀρθωθείς, μαλακὸν δʼ ἔνδυνε χιτῶνακαλὸν νηγάτεον, περὶ δὲ μέγα βάλλετο φᾶρος·ποσσὶ δʼ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετο ξίφος ἀργυρόηλον·εἵλετο δὲ σκῆπτρον πατρώϊον ἄφθιτον αἰεὶσὺν τῷ ἔβη κατὰ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων·ἠὼς μέν ῥα θεὰ προσεβήσετο μακρὸν ὌλυμπονΖηνὶ φόως ἐρέουσα καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιν·αὐτὰρ ὃ κηρύκεσσι λιγυφθόγγοισι κέλευσεκηρύσσειν ἀγορὴν δὲ κάρη κομόωντας Ἀχαιούς·οἳ μὲν ἐκήρυσσον, τοὶ δʼ ἠγείροντο μάλʼ ὦκα·βουλὴν δὲ πρῶτον μεγαθύμων ἷζε γερόντωνΝεστορέῃ παρὰ νηῒ Πυλοιγενέος βασιλῆος·τοὺς ὅ γε συγκαλέσας πυκινὴν ἀρτύνετο βουλήν·κλῦτε φίλοι· θεῖός μοι ἐνύπνιον ἦλθεν ὄνειροςἀμβροσίην διὰ νύκτα· μάλιστα δὲ Νέστορι δίῳεἶδός τε μέγεθός τε φυήν τʼ ἄγχιστα ἐῴκει·στῆ δʼ ἄρʼ ὑπὲρ κεφαλῆς καί με πρὸς μῦθον ἔειπεν·εὕδεις Ἀτρέος υἱὲ δαΐφρονος ἱπποδάμοιο·οὐ χρὴ παννύχιον εὕδειν βουληφόρον ἄνδρα,ᾧ λαοί τʼ ἐπιτετράφαται καὶ τόσσα μέμηλε·νῦν δʼ ἐμέθεν ξύνες ὦκα· Διὸς δέ τοι ἄγγελός εἰμι,ὃς σεῦ ἄνευθεν ἐὼν μέγα κήδεται ἠδʼ ἐλεαίρει·θωρῆξαί σε κέλευσε κάρη κομόωντας Ἀχαιοὺςπανσυδίῃ· νῦν γάρ κεν ἕλοις πόλιν εὐρυάγυιανΤρώων· οὐ γὰρ ἔτʼ ἀμφὶς Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντεςἀθάνατοι φράζονται· ἐπέγναμψεν γὰρ ἅπανταςἭρη λισσομένη, Τρώεσσι δὲ κήδεʼ ἐφῆπταιἐκ Διός· ἀλλὰ σὺ σῇσιν ἔχε φρεσίν· ὣς ὃ μὲν εἰπὼνᾤχετʼ ἀποπτάμενος, ἐμὲ δὲ γλυκὺς ὕπνος ἀνῆκεν.ἀλλʼ ἄγετʼ αἴ κέν πως θωρήξομεν υἷας Ἀχαιῶν·πρῶτα δʼ ἐγὼν ἔπεσιν πειρήσομαι, ἣ θέμις ἐστί,καὶ φεύγειν σὺν νηυσὶ πολυκλήϊσι κελεύσω·ὑμεῖς δʼ ἄλλοθεν ἄλλος ἐρητύειν ἐπέεσσιν.ἤτοι ὅ γʼ ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο, τοῖσι δʼ ἀνέστηΝέστωρ, ὅς ῥα Πύλοιο ἄναξ ἦν ἠμαθόεντος,ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςεἰ μέν τις τὸν ὄνειρον Ἀχαιῶν ἄλλος ἔνισπεψεῦδός κεν φαῖμεν καὶ νοσφιζοίμεθα μᾶλλον·νῦν δʼ ἴδεν ὃς μέγʼ ἄριστος Ἀχαιῶν εὔχεται εἶναι·ἀλλʼ ἄγετʼ αἴ κέν πως θωρήξομεν υἷας Ἀχαιῶν.ὣς ἄρα φωνήσας βουλῆς ἐξῆρχε νέεσθαι,οἳ δʼ ἐπανέστησαν πείθοντό τε ποιμένι λαῶνσκηπτοῦχοι βασιλῆες· ἐπεσσεύοντο δὲ λαοί.ἠΰτε ἔθνεα εἶσι μελισσάων ἁδινάωνπέτρης ἐκ γλαφυρῆς αἰεὶ νέον ἐρχομενάων,βοτρυδὸν δὲ πέτονται ἐπʼ ἄνθεσιν εἰαρινοῖσιν·αἳ μέν τʼ ἔνθα ἅλις πεποτήαται, αἳ δέ τε ἔνθα·ὣς τῶν ἔθνεα πολλὰ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάωνἠϊόνος προπάροιθε βαθείης ἐστιχόωντοἰλαδὸν εἰς ἀγορήν· μετὰ δέ σφισιν ὄσσα δεδήειὀτρύνουσʼ ἰέναι Διὸς ἄγγελος· οἳ δʼ ἀγέροντο.τετρήχει δʼ ἀγορή, ὑπὸ δὲ στεναχίζετο γαῖαλαῶν ἱζόντων, ὅμαδος δʼ ἦν· ἐννέα δέ σφεαςκήρυκες βοόωντες ἐρήτυον, εἴ ποτʼ ἀϋτῆςσχοίατʼ, ἀκούσειαν δὲ διοτρεφέων βασιλήων.σπουδῇ δʼ ἕζετο λαός, ἐρήτυθεν δὲ καθʼ ἕδραςπαυσάμενοι κλαγγῆς· ἀνὰ δὲ κρείων Ἀγαμέμνωνἔστη σκῆπτρον ἔχων τὸ μὲν Ἥφαιστος κάμε τεύχων.Ἥφαιστος μὲν δῶκε Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι,αὐτὰρ ἄρα Ζεὺς δῶκε διακτόρῳ ἀργεϊφόντῃ·Ἑρμείας δὲ ἄναξ δῶκεν Πέλοπι πληξίππῳ,αὐτὰρ ὃ αὖτε Πέλοψ δῶκʼ Ἀτρέϊ ποιμένι λαῶν,Ἀτρεὺς δὲ θνῄσκων ἔλιπεν πολύαρνι Θυέστῃ,αὐτὰρ ὃ αὖτε Θυέστʼ Ἀγαμέμνονι λεῖπε φορῆναι,πολλῇσιν νήσοισι καὶ Ἄργεϊ παντὶ ἀνάσσειν.τῷ ὅ γʼ ἐρεισάμενος ἔπεʼ Ἀργείοισι μετηύδα·ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες ἌρηοςΖεύς με μέγα Κρονίδης ἄτῃ ἐνέδησε βαρείῃ,σχέτλιος, ὃς πρὶν μέν μοι ὑπέσχετο καὶ κατένευσενἼλιον ἐκπέρσαντʼ εὐτείχεον ἀπονέεσθαι,νῦν δὲ κακὴν ἀπάτην βουλεύσατο, καί με κελεύειδυσκλέα Ἄργος ἱκέσθαι, ἐπεὶ πολὺν ὤλεσα λαόν.οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι,ὃς δὴ πολλάων πολίων κατέλυσε κάρηναἠδʼ ἔτι καὶ λύσει· τοῦ γὰρ κράτος ἐστὶ μέγιστον.αἰσχρὸν γὰρ τόδε γʼ ἐστὶ καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαιμὰψ οὕτω τοιόνδε τοσόνδε τε λαὸν Ἀχαιῶνἄπρηκτον πόλεμον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαιἀνδράσι παυροτέροισι, τέλος δʼ οὔ πώ τι πέφανται·εἴ περ γάρ κʼ ἐθέλοιμεν Ἀχαιοί τε Τρῶές τεὅρκια πιστὰ ταμόντες ἀριθμηθήμεναι ἄμφω,Τρῶας μὲν λέξασθαι ἐφέστιοι ὅσσοι ἔασιν,ἡμεῖς δʼ ἐς δεκάδας διακοσμηθεῖμεν Ἀχαιοί,Τρώων δʼ ἄνδρα ἕκαστοι ἑλοίμεθα οἰνοχοεύειν,πολλαί κεν δεκάδες δευοίατο οἰνοχόοιο.τόσσον ἐγώ φημι πλέας ἔμμεναι υἷας ἈχαιῶνΤρώων, οἳ ναίουσι κατὰ πτόλιν· ἀλλʼ ἐπίκουροιπολλέων ἐκ πολίων ἐγχέσπαλοι ἄνδρες ἔασιν,οἵ με μέγα πλάζουσι καὶ οὐκ εἰῶσʼ ἐθέλονταἸλίου ἐκπέρσαι εὖ ναιόμενον πτολίεθρον.ἐννέα δὴ βεβάασι Διὸς μεγάλου ἐνιαυτοί,καὶ δὴ δοῦρα σέσηπε νεῶν καὶ σπάρτα λέλυνται·αἳ δέ που ἡμέτεραί τʼ ἄλοχοι καὶ νήπια τέκναεἵατʼ ἐνὶ μεγάροις ποτιδέγμεναι· ἄμμι δὲ ἔργοναὔτως ἀκράαντον οὗ εἵνεκα δεῦρʼ ἱκόμεσθα.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες·φεύγωμεν σὺν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν·οὐ γὰρ ἔτι Τροίην αἱρήσομεν εὐρυάγυιαν.ὣς φάτο, τοῖσι δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινεπᾶσι μετὰ πληθὺν ὅσοι οὐ βουλῆς ἐπάκουσαν·κινήθη δʼ ἀγορὴ φὴ κύματα μακρὰ θαλάσσηςπόντου Ἰκαρίοιο, τὰ μέν τʼ Εὖρός τε Νότος τεὤρορʼ ἐπαΐξας πατρὸς Διὸς ἐκ νεφελάων.ὡς δʼ ὅτε κινήσῃ Ζέφυρος βαθὺ λήϊον ἐλθὼνλάβρος ἐπαιγίζων, ἐπί τʼ ἠμύει ἀσταχύεσσιν,ὣς τῶν πᾶσʼ ἀγορὴ κινήθη· τοὶ δʼ ἀλαλητῷνῆας ἔπʼ ἐσσεύοντο, ποδῶν δʼ ὑπένερθε κονίηἵστατʼ ἀειρομένη· τοὶ δʼ ἀλλήλοισι κέλευονἅπτεσθαι νηῶν ἠδʼ ἑλκέμεν εἰς ἅλα δῖαν,οὐρούς τʼ ἐξεκάθαιρον· ἀϋτὴ δʼ οὐρανὸν ἷκενοἴκαδε ἱεμένων· ὑπὸ δʼ ᾕρεον ἕρματα νηῶν.ἔνθά κεν Ἀργείοισιν ὑπέρμορα νόστος ἐτύχθηεἰ μὴ Ἀθηναίην Ἥρη πρὸς μῦθον ἔειπεν·ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνη,οὕτω δὴ οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖανἈργεῖοι φεύξονται ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης,κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιενἈργείην Ἑλένην, ἧς εἵνεκα πολλοὶ Ἀχαιῶνἐν Τροίῃ ἀπόλοντο φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης·ἀλλʼ ἴθι νῦν κατὰ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων·σοῖς ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρήτυε φῶτα ἕκαστον,μηδὲ ἔα νῆας ἅλα δʼ ἑλκέμεν ἀμφιελίσσας.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,βῆ δὲ κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα·καρπαλίμως δʼ ἵκανε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.εὗρεν ἔπειτʼ Ὀδυσῆα Διὶ μῆτιν ἀτάλαντονἑσταότʼ· οὐδʼ ὅ γε νηὸς ἐϋσσέλμοιο μελαίνηςἅπτετʼ, ἐπεί μιν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἵκανεν·ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦ,οὕτω δὴ οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖανφεύξεσθʼ ἐν νήεσσι πολυκλήϊσι πεσόντες,κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιτεἈργείην Ἑλένην, ἧς εἵνεκα πολλοὶ Ἀχαιῶνἐν Τροίῃ ἀπόλοντο φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης;ἀλλʼ ἴθι νῦν κατὰ λαὸν Ἀχαιῶν, μηδʼ ἔτʼ ἐρώει,σοῖς δʼ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρήτυε φῶτα ἕκαστον,μηδὲ ἔα νῆας ἅλα δʼ ἑλκέμεν ἀμφιελίσσας.ὣς φάθʼ, ὃ δὲ ξυνέηκε θεᾶς ὄπα φωνησάσης,βῆ δὲ θέειν, ἀπὸ δὲ χλαῖναν βάλε· τὴν δὲ κόμισσεκῆρυξ Εὐρυβάτης Ἰθακήσιος ὅς οἱ ὀπήδει·αὐτὸς δʼ Ἀτρεΐδεω Ἀγαμέμνονος ἀντίος ἐλθὼνδέξατό οἱ σκῆπτρον πατρώϊον ἄφθιτον αἰεί·σὺν τῷ ἔβη κατὰ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.ὅν τινα μὲν βασιλῆα καὶ ἔξοχον ἄνδρα κιχείητὸν δʼ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρητύσασκε παραστάς·δαιμόνιʼ οὔ σε ἔοικε κακὸν ὣς δειδίσσεσθαι,ἀλλʼ αὐτός τε κάθησο καὶ ἄλλους ἵδρυε λαούς·οὐ γάρ πω σάφα οἶσθʼ οἷος νόος Ἀτρεΐωνος·νῦν μὲν πειρᾶται, τάχα δʼ ἴψεται υἷας Ἀχαιῶν.ἐν βουλῇ δʼ οὐ πάντες ἀκούσαμεν οἷον ἔειπε.μή τι χολωσάμενος ῥέξῃ κακὸν υἷας Ἀχαιῶν·θυμὸς δὲ μέγας ἐστὶ διοτρεφέων βασιλήων,τιμὴ δʼ ἐκ Διός ἐστι, φιλεῖ δέ ἑ μητίετα Ζεύς.ὃν δʼ αὖ δήμου τʼ ἄνδρα ἴδοι βοόωντά τʼ ἐφεύροι,τὸν σκήπτρῳ ἐλάσασκεν ὁμοκλήσασκέ τε μύθῳ·δαιμόνιʼ ἀτρέμας ἧσο καὶ ἄλλων μῦθον ἄκουε,οἳ σέο φέρτεροί εἰσι, σὺ δʼ ἀπτόλεμος καὶ ἄναλκιςοὔτέ ποτʼ ἐν πολέμῳ ἐναρίθμιος οὔτʼ ἐνὶ βουλῇ·οὐ μέν πως πάντες βασιλεύσομεν ἐνθάδʼ Ἀχαιοί·οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη· εἷς κοίρανος ἔστω,εἷς βασιλεύς, ᾧ δῶκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεωσκῆπτρόν τʼ ἠδὲ θέμιστας, ἵνά σφισι βουλεύῃσι.ὣς ὅ γε κοιρανέων δίεπε στρατόν· οἳ δʼ ἀγορὴν δὲαὖτις ἐπεσσεύοντο νεῶν ἄπο καὶ κλισιάωνἠχῇ, ὡς ὅτε κῦμα πολυφλοίσβοιο θαλάσσηςαἰγιαλῷ μεγάλῳ βρέμεται, σμαραγεῖ δέ τε πόντος.ἄλλοι μέν ῥʼ ἕζοντο, ἐρήτυθεν δὲ καθʼ ἕδρας·Θερσίτης δʼ ἔτι μοῦνος ἀμετροεπὴς ἐκολῴα,ὃς ἔπεα φρεσὶν ᾗσιν ἄκοσμά τε πολλά τε ᾔδημάψ, ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον, ἐριζέμεναι βασιλεῦσιν,ἀλλʼ ὅ τι οἱ εἴσαιτο γελοίϊον Ἀργείοισινἔμμεναι· αἴσχιστος δὲ ἀνὴρ ὑπὸ Ἴλιον ἦλθε·φολκὸς ἔην, χωλὸς δʼ ἕτερον πόδα· τὼ δέ οἱ ὤμωκυρτὼ ἐπὶ στῆθος συνοχωκότε· αὐτὰρ ὕπερθεφοξὸς ἔην κεφαλήν, ψεδνὴ δʼ ἐπενήνοθε λάχνη.ἔχθιστος δʼ Ἀχιλῆϊ μάλιστʼ ἦν ἠδʼ Ὀδυσῆϊ·τὼ γὰρ νεικείεσκε· τότʼ αὖτʼ Ἀγαμέμνονι δίῳὀξέα κεκλήγων λέγʼ ὀνείδεα· τῷ δʼ ἄρʼ Ἀχαιοὶἐκπάγλως κοτέοντο νεμέσσηθέν τʼ ἐνὶ θυμῷ.αὐτὰρ ὃ μακρὰ βοῶν Ἀγαμέμνονα νείκεε μύθῳ·Ἀτρεΐδη τέο δʼ αὖτʼ ἐπιμέμφεαι ἠδὲ χατίζεις;πλεῖαί τοι χαλκοῦ κλισίαι, πολλαὶ δὲ γυναῖκεςεἰσὶν ἐνὶ κλισίῃς ἐξαίρετοι, ἅς τοι Ἀχαιοὶπρωτίστῳ δίδομεν εὖτʼ ἂν πτολίεθρον ἕλωμεν.ἦ ἔτι καὶ χρυσοῦ ἐπιδεύεαι, ὅν κέ τις οἴσειΤρώων ἱπποδάμων ἐξ Ἰλίου υἷος ἄποινα,ὅν κεν ἐγὼ δήσας ἀγάγω ἢ ἄλλος Ἀχαιῶν,ἠὲ γυναῖκα νέην, ἵνα μίσγεαι ἐν φιλότητι,ἥν τʼ αὐτὸς ἀπονόσφι κατίσχεαι; οὐ μὲν ἔοικενἀρχὸν ἐόντα κακῶν ἐπιβασκέμεν υἷας Ἀχαιῶν.ὦ πέπονες κάκʼ ἐλέγχεʼ Ἀχαιΐδες οὐκέτʼ Ἀχαιοὶοἴκαδέ περ σὺν νηυσὶ νεώμεθα, τόνδε δʼ ἐῶμεναὐτοῦ ἐνὶ Τροίῃ γέρα πεσσέμεν, ὄφρα ἴδηταιἤ ῥά τί οἱ χἠμεῖς προσαμύνομεν ἦε καὶ οὐκί·ὃς καὶ νῦν Ἀχιλῆα ἕο μέγʼ ἀμείνονα φῶταἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας.ἀλλὰ μάλʼ οὐκ Ἀχιλῆϊ χόλος φρεσίν, ἀλλὰ μεθήμων·ἦ γὰρ ἂν Ἀτρεΐδη νῦν ὕστατα λωβήσαιο·ὣς φάτο νεικείων Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν,Θερσίτης· τῷ δʼ ὦκα παρίστατο δῖος Ὀδυσσεύς,καί μιν ὑπόδρα ἰδὼν χαλεπῷ ἠνίπαπε μύθῳ·Θερσῖτʼ ἀκριτόμυθε, λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής,ἴσχεο, μηδʼ ἔθελʼ οἶος ἐριζέμεναι βασιλεῦσιν·οὐ γὰρ ἐγὼ σέο φημὶ χερειότερον βροτὸν ἄλλονἔμμεναι, ὅσσοι ἅμʼ Ἀτρεΐδῃς ὑπὸ Ἴλιον ἦλθον.τὼ οὐκ ἂν βασιλῆας ἀνὰ στόμʼ ἔχων ἀγορεύοις,καί σφιν ὀνείδεά τε προφέροις, νόστόν τε φυλάσσοις.οὐδέ τί πω σάφα ἴδμεν ὅπως ἔσται τάδε ἔργα,ἢ εὖ ἦε κακῶς νοστήσομεν υἷες Ἀχαιῶν.τὼ νῦν Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶνἧσαι ὀνειδίζων, ὅτι οἱ μάλα πολλὰ διδοῦσινἥρωες Δαναοί· σὺ δὲ κερτομέων ἀγορεύεις.ἀλλʼ ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·εἴ κʼ ἔτι σʼ ἀφραίνοντα κιχήσομαι ὥς νύ περ ὧδε,μηκέτʼ ἔπειτʼ Ὀδυσῆϊ κάρη ὤμοισιν ἐπείη,μηδʼ ἔτι Τηλεμάχοιο πατὴρ κεκλημένος εἴην,εἰ μὴ ἐγώ σε λαβὼν ἀπὸ μὲν φίλα εἵματα δύσω,χλαῖνάν τʼ ἠδὲ χιτῶνα, τά τʼ αἰδῶ ἀμφικαλύπτει,αὐτὸν δὲ κλαίοντα θοὰς ἐπὶ νῆας ἀφήσωπεπλήγων ἀγορῆθεν ἀεικέσσι πληγῇσιν.ὣς ἄρʼ ἔφη, σκήπτρῳ δὲ μετάφρενον ἠδὲ καὶ ὤμωπλῆξεν· ὃ δʼ ἰδνώθη, θαλερὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ·σμῶδιξ δʼ αἱματόεσσα μεταφρένου ἐξυπανέστησκήπτρου ὕπο χρυσέου· ὃ δʼ ἄρʼ ἕζετο τάρβησέν τε,ἀλγήσας δʼ ἀχρεῖον ἰδὼν ἀπομόρξατο δάκρυ.οἳ δὲ καὶ ἀχνύμενοί περ ἐπʼ αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·ὢ πόποι ἦ δὴ μυρίʼ Ὀδυσσεὺς ἐσθλὰ ἔοργεβουλάς τʼ ἐξάρχων ἀγαθὰς πόλεμόν τε κορύσσων·νῦν δὲ τόδε μέγʼ ἄριστον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν,ὃς τὸν λωβητῆρα ἐπεσβόλον ἔσχʼ ἀγοράων.οὔ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀνήσει θυμὸς ἀγήνωρνεικείειν βασιλῆας ὀνειδείοις ἐπέεσσιν.ὣς φάσαν ἣ πληθύς· ἀνὰ δʼ ὃ πτολίπορθος Ὀδυσσεὺςἔστη σκῆπτρον ἔχων· παρὰ δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνηεἰδομένη κήρυκι σιωπᾶν λαὸν ἀνώγει,ὡς ἅμα θʼ οἳ πρῶτοί τε καὶ ὕστατοι υἷες Ἀχαιῶνμῦθον ἀκούσειαν καὶ ἐπιφρασσαίατο βουλήν·ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·Ἀτρεΐδη νῦν δή σε ἄναξ ἐθέλουσιν Ἀχαιοὶπᾶσιν ἐλέγχιστον θέμεναι μερόπεσσι βροτοῖσιν,οὐδέ τοι ἐκτελέουσιν ὑπόσχεσιν ἥν περ ὑπέστανἐνθάδʼ ἔτι στείχοντες ἀπʼ Ἄργεος ἱπποβότοιοἼλιον ἐκπέρσαντʼ εὐτείχεον ἀπονέεσθαι.ὥς τε γὰρ ἢ παῖδες νεαροὶ χῆραί τε γυναῖκεςἀλλήλοισιν ὀδύρονται οἶκον δὲ νέεσθαι.ἦ μὴν καὶ πόνος ἐστὶν ἀνιηθέντα νέεσθαι·καὶ γάρ τίς θʼ ἕνα μῆνα μένων ἀπὸ ἧς ἀλόχοιοἀσχαλάᾳ σὺν νηῒ πολυζύγῳ, ὅν περ ἄελλαιχειμέριαι εἰλέωσιν ὀρινομένη τε θάλασσα·ἡμῖν δʼ εἴνατός ἐστι περιτροπέων ἐνιαυτὸςἐνθάδε μιμνόντεσσι· τὼ οὐ νεμεσίζομʼ Ἀχαιοὺςἀσχαλάαν παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν· ἀλλὰ καὶ ἔμπηςαἰσχρόν τοι δηρόν τε μένειν κενεόν τε νέεσθαι.τλῆτε φίλοι, καὶ μείνατʼ ἐπὶ χρόνον ὄφρα δαῶμενἢ ἐτεὸν Κάλχας μαντεύεται ἦε καὶ οὐκί.εὖ γὰρ δὴ τόδε ἴδμεν ἐνὶ φρεσίν, ἐστὲ δὲ πάντεςμάρτυροι, οὓς μὴ κῆρες ἔβαν θανάτοιο φέρουσαι·χθιζά τε καὶ πρωΐζʼ ὅτʼ ἐς Αὐλίδα νῆες Ἀχαιῶνἠγερέθοντο κακὰ Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ φέρουσαι,ἡμεῖς δʼ ἀμφὶ περὶ κρήνην ἱεροὺς κατὰ βωμοὺςἕρδομεν ἀθανάτοισι τεληέσσας ἑκατόμβαςκαλῇ ὑπὸ πλατανίστῳ ὅθεν ῥέεν ἀγλαὸν ὕδωρ·ἔνθʼ ἐφάνη μέγα σῆμα· δράκων ἐπὶ νῶτα δαφοινὸςσμερδαλέος, τόν ῥʼ αὐτὸς Ὀλύμπιος ἧκε φόως δέ,βωμοῦ ὑπαΐξας πρός ῥα πλατάνιστον ὄρουσεν.ἔνθα δʼ ἔσαν στρουθοῖο νεοσσοί, νήπια τέκνα,ὄζῳ ἐπʼ ἀκροτάτῳ πετάλοις ὑποπεπτηῶτεςὀκτώ, ἀτὰρ μήτηρ ἐνάτη ἦν ἣ τέκε τέκνα·ἔνθʼ ὅ γε τοὺς ἐλεεινὰ κατήσθιε τετριγῶτας·μήτηρ δʼ ἀμφεποτᾶτο ὀδυρομένη φίλα τέκνα·τὴν δʼ ἐλελιξάμενος πτέρυγος λάβεν ἀμφιαχυῖαν.αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ τέκνα φάγε στρουθοῖο καὶ αὐτήν,τὸν μὲν ἀρίζηλον θῆκεν θεὸς ὅς περ ἔφηνε·λᾶαν γάρ μιν ἔθηκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω·ἡμεῖς δʼ ἑσταότες θαυμάζομεν οἷον ἐτύχθη.ὡς οὖν δεινὰ πέλωρα θεῶν εἰσῆλθʼ ἑκατόμβας,Κάλχας δʼ αὐτίκʼ ἔπειτα θεοπροπέων ἀγόρευε·τίπτʼ ἄνεῳ ἐγένεσθε κάρη κομόωντες Ἀχαιοί;ἡμῖν μὲν τόδʼ ἔφηνε τέρας μέγα μητίετα Ζεὺςὄψιμον ὀψιτέλεστον, ὅου κλέος οὔ ποτʼ ὀλεῖται.ὡς οὗτος κατὰ τέκνα φάγε στρουθοῖο καὶ αὐτὴνὀκτώ, ἀτὰρ μήτηρ ἐνάτη ἦν ἣ τέκε τέκνα,ὣς ἡμεῖς τοσσαῦτʼ ἔτεα πτολεμίξομεν αὖθι,τῷ δεκάτῳ δὲ πόλιν αἱρήσομεν εὐρυάγυιαν.κεῖνος τὼς ἀγόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.ἀλλʼ ἄγε μίμνετε πάντες ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶαὐτοῦ εἰς ὅ κεν ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἕλωμεν.ὣς ἔφατʼ, Ἀργεῖοι δὲ μέγʼ ἴαχον, ἀμφὶ δὲ νῆεςσμερδαλέον κονάβησαν ἀϋσάντων ὑπʼ Ἀχαιῶν,μῦθον ἐπαινήσαντες Ὀδυσσῆος θείοιο·τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·ὦ πόποι ἦ δὴ παισὶν ἐοικότες ἀγοράασθενηπιάχοις οἷς οὔ τι μέλει πολεμήϊα ἔργα.πῇ δὴ συνθεσίαι τε καὶ ὅρκια βήσεται ἥμιν;ἐν πυρὶ δὴ βουλαί τε γενοίατο μήδεά τʼ ἀνδρῶνσπονδαί τʼ ἄκρητοι καὶ δεξιαί, ᾗς ἐπέπιθμεν·αὔτως γὰρ ἐπέεσσʼ ἐριδαίνομεν, οὐδέ τι μῆχοςεὑρέμεναι δυνάμεσθα, πολὺν χρόνον ἐνθάδʼ ἐόντες.Ἀτρεΐδη σὺ δʼ ἔθʼ ὡς πρὶν ἔχων ἀστεμφέα βουλὴνἄρχευʼ Ἀργείοισι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας,τούσδε δʼ ἔα φθινύθειν ἕνα καὶ δύο, τοί κεν Ἀχαιῶννόσφιν βουλεύωσʼ· ἄνυσις δʼ οὐκ ἔσσεται αὐτῶν·πρὶν Ἄργος δʼ ἰέναι πρὶν καὶ Διὸς αἰγιόχοιογνώμεναι εἴ τε ψεῦδος ὑπόσχεσις εἴ τε καὶ οὐκί.φημὶ γὰρ οὖν κατανεῦσαι ὑπερμενέα Κρονίωναἤματι τῷ ὅτε νηυσὶν ἐν ὠκυπόροισιν ἔβαινονἈργεῖοι Τρώεσσι φόνον καὶ κῆρα φέροντεςἀστράπτων ἐπιδέξιʼ ἐναίσιμα σήματα φαίνων.τὼ μή τις πρὶν ἐπειγέσθω οἶκον δὲ νέεσθαιπρίν τινα πὰρ Τρώων ἀλόχῳ κατακοιμηθῆναι,τίσασθαι δʼ Ἑλένης ὁρμήματά τε στοναχάς τε.εἰ δέ τις ἐκπάγλως ἐθέλει οἶκον δὲ νέεσθαιἁπτέσθω ἧς νηὸς ἐϋσσέλμοιο μελαίνης,ὄφρα πρόσθʼ ἄλλων θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ.ἀλλὰ ἄναξ αὐτός τʼ εὖ μήδεο πείθεό τʼ ἄλλῳ·οὔ τοι ἀπόβλητον ἔπος ἔσσεται ὅττί κεν εἴπω·κρῖνʼ ἄνδρας κατὰ φῦλα κατὰ φρήτρας Ἀγάμεμνον,ὡς φρήτρη φρήτρηφιν ἀρήγῃ, φῦλα δὲ φύλοις.εἰ δέ κεν ὣς ἕρξῃς καί τοι πείθωνται Ἀχαιοί,γνώσῃ ἔπειθʼ ὅς θʼ ἡγεμόνων κακὸς ὅς τέ νυ λαῶνἠδʼ ὅς κʼ ἐσθλὸς ἔῃσι· κατὰ σφέας γὰρ μαχέονται.γνώσεαι δʼ εἰ καὶ θεσπεσίῃ πόλιν οὐκ ἀλαπάξεις,ἦ ἀνδρῶν κακότητι καὶ ἀφραδίῃ πολέμοιο.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·ἦ μὰν αὖτʼ ἀγορῇ νικᾷς γέρον υἷας Ἀχαιῶν.αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλοντοιοῦτοι δέκα μοι συμφράδμονες εἶεν Ἀχαιῶν·τώ κε τάχʼ ἠμύσειε πόλις Πριάμοιο ἄνακτοςχερσὶν ὑφʼ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε.ἀλλά μοι αἰγίοχος Κρονίδης Ζεὺς ἄλγεʼ ἔδωκεν,ὅς με μετʼ ἀπρήκτους ἔριδας καὶ νείκεα βάλλει.καὶ γὰρ ἐγὼν Ἀχιλεύς τε μαχεσσάμεθʼ εἵνεκα κούρηςἀντιβίοις ἐπέεσσιν, ἐγὼ δʼ ἦρχον χαλεπαίνων·εἰ δέ ποτʼ ἔς γε μίαν βουλεύσομεν, οὐκέτʼ ἔπειταΤρωσὶν ἀνάβλησις κακοῦ ἔσσεται οὐδʼ ἠβαιόν.νῦν δʼ ἔρχεσθʼ ἐπὶ δεῖπνον ἵνα ξυνάγωμεν Ἄρηα.εὖ μέν τις δόρυ θηξάσθω, εὖ δʼ ἀσπίδα θέσθω,εὖ δέ τις ἵπποισιν δεῖπνον δότω ὠκυπόδεσσιν,εὖ δέ τις ἅρματος ἀμφὶς ἰδὼν πολέμοιο μεδέσθω,ὥς κε πανημέριοι στυγερῷ κρινώμεθʼ Ἄρηϊ.οὐ γὰρ παυσωλή γε μετέσσεται οὐδʼ ἠβαιὸνεἰ μὴ νὺξ ἐλθοῦσα διακρινέει μένος ἀνδρῶν.ἱδρώσει μέν τευ τελαμὼν ἀμφὶ στήθεσφινἀσπίδος ἀμφιβρότης, περὶ δʼ ἔγχεϊ χεῖρα καμεῖται·ἱδρώσει δέ τευ ἵππος ἐΰξοον ἅρμα τιταίνων.ὃν δέ κʼ ἐγὼν ἀπάνευθε μάχης ἐθέλοντα νοήσωμιμνάζειν παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν, οὔ οἱ ἔπειταἄρκιον ἐσσεῖται φυγέειν κύνας ἠδʼ οἰωνούς.ὣς ἔφατʼ, Ἀργεῖοι δὲ μέγʼ ἴαχον ὡς ὅτε κῦμαἀκτῇ ἐφʼ ὑψηλῇ, ὅτε κινήσῃ Νότος ἐλθών,προβλῆτι σκοπέλῳ· τὸν δʼ οὔ ποτε κύματα λείπειπαντοίων ἀνέμων, ὅτʼ ἂν ἔνθʼ ἢ ἔνθα γένωνται.ἀνστάντες δʼ ὀρέοντο κεδασθέντες κατὰ νῆας,κάπνισσάν τε κατὰ κλισίας, καὶ δεῖπνον ἕλοντο.ἄλλος δʼ ἄλλῳ ἔρεζε θεῶν αἰειγενετάωνεὐχόμενος θάνατόν τε φυγεῖν καὶ μῶλον Ἄρηος.αὐτὰρ ὃ βοῦν ἱέρευσε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνπίονα πενταέτηρον ὑπερμενέϊ Κρονίωνι,κίκλησκεν δὲ γέροντας ἀριστῆας Παναχαιῶν,Νέστορα μὲν πρώτιστα καὶ Ἰδομενῆα ἄνακτα,αὐτὰρ ἔπειτʼ Αἴαντε δύω καὶ Τυδέος υἱόν,ἕκτον δʼ αὖτʼ Ὀδυσῆα Διὶ μῆτιν ἀτάλαντον.αὐτόματος δέ οἱ ἦλθε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος·ᾔδεε γὰρ κατὰ θυμὸν ἀδελφεὸν ὡς ἐπονεῖτο.βοῦν δὲ περιστήσαντο καὶ οὐλοχύτας ἀνέλοντο·τοῖσιν δʼ εὐχόμενος μετέφη κρείων Ἀγαμέμνων·Ζεῦ κύδιστε μέγιστε κελαινεφὲς αἰθέρι ναίωνμὴ πρὶν ἐπʼ ἠέλιον δῦναι καὶ ἐπὶ κνέφας ἐλθεῖνπρίν με κατὰ πρηνὲς βαλέειν Πριάμοιο μέλαθροναἰθαλόεν, πρῆσαι δὲ πυρὸς δηΐοιο θύρετρα,Ἑκτόρεον δὲ χιτῶνα περὶ στήθεσσι δαΐξαιχαλκῷ ῥωγαλέον· πολέες δʼ ἀμφʼ αὐτὸν ἑταῖροιπρηνέες ἐν κονίῃσιν ὀδὰξ λαζοίατο γαῖαν.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἄρα πώ οἱ ἐπεκραίαινε Κρονίων,ἀλλʼ ὅ γε δέκτο μὲν ἱρά, πόνον δʼ ἀμέγαρτον ὄφελλεν.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο,αὐέρυσαν μὲν πρῶτα καὶ ἔσφαξαν καὶ ἔδειραν,μηρούς τʼ ἐξέταμον κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψανδίπτυχα ποιήσαντες, ἐπʼ αὐτῶν δʼ ὠμοθέτησαν.καὶ τὰ μὲν ἂρ σχίζῃσιν ἀφύλλοισιν κατέκαιον,σπλάγχνα δʼ ἄρʼ ἀμπείραντες ὑπείρεχον Ἡφαίστοιο.αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρε κάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο,μίστυλλόν τʼ ἄρα τἆλλα καὶ ἀμφʼ ὀβελοῖσιν ἔπειραν,ὤπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.αὐτὰρ ἐπεὶ παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖταδαίνυντʼ, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖς ἄρα μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνον,μηκέτι νῦν δήθʼ αὖθι λεγώμεθα, μηδʼ ἔτι δηρὸνἀμβαλλώμεθα ἔργον ὃ δὴ θεὸς ἐγγυαλίζει.ἀλλʼ ἄγε κήρυκες μὲν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνλαὸν κηρύσσοντες ἀγειρόντων κατὰ νῆας,ἡμεῖς δʼ ἀθρόοι ὧδε κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶνἴομεν ὄφρα κε θᾶσσον ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.αὐτίκα κηρύκεσσι λιγυφθόγγοισι κέλευσεκηρύσσειν πόλεμον δὲ κάρη κομόωντας Ἀχαιούς·οἳ μὲν ἐκήρυσσον, τοὶ δʼ ἠγείροντο μάλʼ ὦκα.οἳ δʼ ἀμφʼ Ἀτρεΐωνα διοτρεφέες βασιλῆεςθῦνον κρίνοντες, μετὰ δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνηαἰγίδʼ ἔχουσʼ ἐρίτιμον ἀγήρων ἀθανάτην τε,τῆς ἑκατὸν θύσανοι παγχρύσεοι ἠερέθονται,πάντες ἐϋπλεκέες, ἑκατόμβοιος δὲ ἕκαστος·σὺν τῇ παιφάσσουσα διέσσυτο λαὸν Ἀχαιῶνὀτρύνουσʼ ἰέναι· ἐν δὲ σθένος ὦρσεν ἑκάστῳκαρδίῃ ἄλληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.τοῖσι δʼ ἄφαρ πόλεμος γλυκίων γένετʼ ἠὲ νέεσθαιἐν νηυσὶ γλαφυρῇσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.ἠΰτε πῦρ ἀΐδηλον ἐπιφλέγει ἄσπετον ὕληνοὔρεος ἐν κορυφῇς, ἕκαθεν δέ τε φαίνεται αὐγή,ὣς τῶν ἐρχομένων ἀπὸ χαλκοῦ θεσπεσίοιοαἴγλη παμφανόωσα διʼ αἰθέρος οὐρανὸν ἷκε.τῶν δʼ ὥς τʼ ὀρνίθων πετεηνῶν ἔθνεα πολλὰχηνῶν ἢ γεράνων ἢ κύκνων δουλιχοδείρωνἈσίω ἐν λειμῶνι Καϋστρίου ἀμφὶ ῥέεθραἔνθα καὶ ἔνθα ποτῶνται ἀγαλλόμενα πτερύγεσσικλαγγηδὸν προκαθιζόντων, σμαραγεῖ δέ τε λειμών,ὣς τῶν ἔθνεα πολλὰ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάωνἐς πεδίον προχέοντο Σκαμάνδριον· αὐτὰρ ὑπὸ χθὼνσμερδαλέον κονάβιζε ποδῶν αὐτῶν τε καὶ ἵππων.ἔσταν δʼ ἐν λειμῶνι Σκαμανδρίῳ ἀνθεμόεντιμυρίοι, ὅσσά τε φύλλα καὶ ἄνθεα γίγνεται ὥρῃ.ἠΰτε μυιάων ἁδινάων ἔθνεα πολλὰαἵ τε κατὰ σταθμὸν ποιμνήϊον ἠλάσκουσινὥρῃ ἐν εἰαρινῇ ὅτε τε γλάγος ἄγγεα δεύει,τόσσοι ἐπὶ Τρώεσσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶἐν πεδίῳ ἵσταντο διαρραῖσαι μεμαῶτες.τοὺς δʼ ὥς τʼ αἰπόλια πλατέʼ αἰγῶν αἰπόλοι ἄνδρεςῥεῖα διακρίνωσιν ἐπεί κε νομῷ μιγέωσιν,ὣς τοὺς ἡγεμόνες διεκόσμεον ἔνθα καὶ ἔνθαὑσμίνην δʼ ἰέναι, μετὰ δὲ κρείων Ἀγαμέμνωνὄμματα καὶ κεφαλὴν ἴκελος Διὶ τερπικεραύνῳ,Ἄρεϊ δὲ ζώνην, στέρνον δὲ Ποσειδάωνι.ἠΰτε βοῦς ἀγέληφι μέγʼ ἔξοχος ἔπλετο πάντωνταῦρος· ὃ γάρ τε βόεσσι μεταπρέπει ἀγρομένῃσι·τοῖον ἄρʼ Ἀτρεΐδην θῆκε Ζεὺς ἤματι κείνῳἐκπρεπέʼ ἐν πολλοῖσι καὶ ἔξοχον ἡρώεσσιν.ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαι·ὑμεῖς γὰρ θεαί ἐστε πάρεστέ τε ἴστέ τε πάντα,ἡμεῖς δὲ κλέος οἶον ἀκούομεν οὐδέ τι ἴδμεν·οἵ τινες ἡγεμόνες Δαναῶν καὶ κοίρανοι ἦσαν·πληθὺν δʼ οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι οὐδʼ ὀνομήνω,οὐδʼ εἴ μοι δέκα μὲν γλῶσσαι, δέκα δὲ στόματʼ εἶεν,φωνὴ δʼ ἄρρηκτος, χάλκεον δέ μοι ἦτορ ἐνείη,εἰ μὴ Ὀλυμπιάδες Μοῦσαι Διὸς αἰγιόχοιοθυγατέρες μνησαίαθʼ ὅσοι ὑπὸ Ἴλιον ἦλθον·ἀρχοὺς αὖ νηῶν ἐρέω νῆάς τε προπάσας.Βοιωτῶν μὲν Πηνέλεως καὶ Λήϊτος ἦρχονἈρκεσίλαός τε Προθοήνωρ τε Κλονίος τε,οἵ θʼ Ὑρίην ἐνέμοντο καὶ Αὐλίδα πετρήεσσανΣχοῖνόν τε Σκῶλόν τε πολύκνημόν τʼ Ἐτεωνόν,Θέσπειαν Γραῖάν τε καὶ εὐρύχορον Μυκαλησσόν,οἵ τʼ ἀμφʼ Ἅρμʼ ἐνέμοντο καὶ Εἰλέσιον καὶ Ἐρυθράς,οἵ τʼ Ἐλεῶνʼ εἶχον ἠδʼ Ὕλην καὶ Πετεῶνα,Ὠκαλέην Μεδεῶνά τʼ ἐϋκτίμενον πτολίεθρον,Κώπας Εὔτρησίν τε πολυτρήρωνά τε Θίσβην,οἵ τε Κορώνειαν καὶ ποιήενθʼ Ἁλίαρτον,οἵ τε Πλάταιαν ἔχον ἠδʼ οἳ Γλισᾶντʼ ἐνέμοντο,οἵ θʼ Ὑποθήβας εἶχον ἐϋκτίμενον πτολίεθρον,Ὀγχηστόν θʼ ἱερὸν Ποσιδήϊον ἀγλαὸν ἄλσος,οἵ τε πολυστάφυλον Ἄρνην ἔχον, οἵ τε ΜίδειανΝῖσάν τε ζαθέην Ἀνθηδόνα τʼ ἐσχατόωσαν·τῶν μὲν πεντήκοντα νέες κίον, ἐν δὲ ἑκάστῃκοῦροι Βοιωτῶν ἑκατὸν καὶ εἴκοσι βαῖνον.οἳ δʼ Ἀσπληδόνα ναῖον ἰδʼ Ὀρχομενὸν Μινύειον,τῶν ἦρχʼ Ἀσκάλαφος καὶ Ἰάλμενος υἷες Ἄρηοςοὓς τέκεν Ἀστυόχη δόμῳ Ἄκτορος Ἀζεΐδαο,παρθένος αἰδοίη ὑπερώϊον εἰσαναβᾶσαἌρηϊ κρατερῷ· ὃ δέ οἱ παρελέξατο λάθρῃ·τοῖς δὲ τριήκοντα γλαφυραὶ νέες ἐστιχόωντο.αὐτὰρ Φωκήων Σχεδίος καὶ Ἐπίστροφος ἦρχονυἷες Ἰφίτου μεγαθύμου Ναυβολίδαο,οἳ Κυπάρισσον ἔχον Πυθῶνά τε πετρήεσσανΚρῖσάν τε ζαθέην καὶ Δαυλίδα καὶ Πανοπῆα,οἵ τʼ Ἀνεμώρειαν καὶ Ὑάμπολιν ἀμφενέμοντο,οἵ τʼ ἄρα πὰρ ποταμὸν Κηφισὸν δῖον ἔναιον,οἵ τε Λίλαιαν ἔχον πηγῇς ἔπι Κηφισοῖο·τοῖς δʼ ἅμα τεσσαράκοντα μέλαιναι νῆες ἕποντο.οἳ μὲν Φωκήων στίχας ἵστασαν ἀμφιέποντες,Βοιωτῶν δʼ ἔμπλην ἐπʼ ἀριστερὰ θωρήσσοντο.Λοκρῶν δʼ ἡγεμόνευεν Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴαςμείων, οὔ τι τόσος γε ὅσος Τελαμώνιος Αἴαςἀλλὰ πολὺ μείων· ὀλίγος μὲν ἔην λινοθώρηξ,ἐγχείῃ δʼ ἐκέκαστο Πανέλληνας καὶ Ἀχαιούς·οἳ Κῦνόν τʼ ἐνέμοντʼ Ὀπόεντά τε Καλλίαρόν τεΒῆσσάν τε Σκάρφην τε καὶ Αὐγειὰς ἐρατεινὰςΤάρφην τε Θρόνιον τε Βοαγρίου ἀμφὶ ῥέεθρα·τῷ δʼ ἅμα τεσσαράκοντα μέλαιναι νῆες ἕποντοΛοκρῶν, οἳ ναίουσι πέρην ἱερῆς Εὐβοίης.οἳ δʼ Εὔβοιαν ἔχον μένεα πνείοντες ἌβαντεςΧαλκίδα τʼ Εἰρέτριάν τε πολυστάφυλόν θʼ ἹστίαιανΚήρινθόν τʼ ἔφαλον Δίου τʼ αἰπὺ πτολίεθρον,οἵ τε Κάρυστον ἔχον ἠδʼ οἳ Στύρα ναιετάασκον,τῶν αὖθʼ ἡγεμόνευʼ Ἐλεφήνωρ ὄζος ἌρηοςΧαλκωδοντιάδης μεγαθύμων ἀρχὸς Ἀβάντων.τῷ δʼ ἅμʼ Ἄβαντες ἕποντο θοοὶ ὄπιθεν κομόωντεςαἰχμηταὶ μεμαῶτες ὀρεκτῇσιν μελίῃσιθώρηκας ῥήξειν δηΐων ἀμφὶ στήθεσσι·