τίνος δʼ Ἀτρεῖδαι τοῦδʼ ἄγαν οὕτω χρόνῳτοσῷδʼ ἐπεστρέφοντο πράγματος χάριν,ὅν γʼ εἶχον ἤδη χρόνιον ἐκβεβληκότες;τίς ὁ πόθος αὐτοὺς ἵκετʼ; ἢ θεῶν βίακαὶ νέμεσις, οἵπερ ἔργʼ ἀμύνουσιν κακά;Ἔμποροςἐγώ σε τοῦτʼ, ἴσως γὰρ οὐκ ἀκήκοας,πᾶν ἐκδιδάξω. μάντις ἦν τις εὐγενής,Πριάμου μὲν υἱός, ὄνομα δʼ ὠνομάζετοἝλενος, ὃν οὗτος νυκτὸς ἐξελθὼν μόνος,ὁ πάντʼ ἀκούων αἰσχρὰ καὶ λωβήτʼ ἔπηδόλιος Ὀδυσσεὺς εἷλε· δέσμιόν τʼ ἄγωνἔδειξʼ Ἀχαιοῖς ἐς μέσον, θήραν καλήν·ὃς δὴ τά τʼ ἄλλʼ αὐτοῖσι πάντʼ ἐθέσπισενκαὶ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμʼ ὡς οὐ μή ποτεπέρσοιεν, εἰ μὴ τόνδε πείσαντες λόγῳἄγοιντο νήσου τῆσδʼ ἐφʼ ἧς ναίει τανῦν.καὶ ταῦθʼ ὅπως ἤκουσʼ ὁ Λαέρτου τόκοςτὸν μάντιν εἰπόντʼ, εὐθέως ὑπέσχετοτὸν ἄνδρʼ Ἀχαιοῖς τόνδε δηλώσειν ἄγων·οἴοιτο μὲν μάλισθʼ ἑκούσιον λαβών,εἰ μὴ θέλοι δʼ, ἄκοντα· καὶ τούτων κάρατέμνειν ἐφεῖτο τῷ θέλοντι μὴ τυχών.ἤκουσας, ὦ παῖ, πάντα· τὸ σπεύδειν δέ σοικαὐτῷ παραινῶ κεἴ τινος κήδει πέρι.Φιλοκτήτηςοἴμοι τάλας· ἦ κεῖνος, ἡ πᾶσα βλάβη,