ἔρημον ἐν κακοῖσι τοῖσδʼ οἵοις ὁρᾷςὅσοισί τʼ ἐξήκουσας ἐνναίοντά με·ἀλλʼ ἐν παρέργῳ θοῦ με. δυσχέρεια μέν,ἔξοιδα, πολλὴ τοῦδε τοῦ φορήματος·ὅμως δὲ τλῆθι· τοῖσι γενναίοισί τοιτό τʼ αἰσχρὸν ἐχθρὸν καὶ τὸ χρηστὸν εὐκλεές.σοὶ δʼ ἐκλιπόντι τοῦτʼ ὄνειδος οὐ καλόν,δράσαντι δʼ, ὦ παῖ, πλεῖστον εὐκλείας γέρας,ἐὰν μόλω ʼγὼ ζῶν πρὸς Οὐταίαν χθόνα.ἴθʼ· ἡμέρας τοι μόχθος οὐχ ὅλης μιᾶς.τόλμησον. ἐμβαλοῦ μʼ ὅπῃ θέλεις ἄγων,εἰς ἀντλίαν, εἰς πρῷραν, εἰς πρύμνην, ὅποιἥκιστα μέλλω τοὺς ξυνόντας ἀλγυνεῖν.νεῦσον, πρὸς αὐτοῦ Ζηνὸς ἱκεσίου, τέκνον,πείσθητι· προσπίτνω σε γόνασι, καίπερ ὢνἀκράτωρ ὁ τλήμων, χωλός. ἀλλὰ μή μʼ ἀφῇςἔρημον οὕτω χωρὶς ἀνθρώπων στίβου,ἀλλʼ ἢ πρὸς οἶκον τὸν σὸν ἔκσωσόν μʼ ἄγωνἢ πρὸς τὰ Χαλκώδοντος Εὐβοίας σταθμά·κἀκεῖθεν οὔ μοι μακρὸς εἰς Οἴτην στόλοςΤραχινίαν τε δειράδʼ ἠδʼ ἐς εὔροονΣπερχειὸν ἔσται· πατρί μʼ ὡς δείξῃς φίλῳ,ὃν δὴ παλαιὸν ἐξ ὅτου δέδοικʼ ἐγὼμή μοι βεβήκῃ. πολλὰ γὰρ τοῖς ἱγμένοιςἔστελλον αὐτὸν ἱκεσίους πέμπων λιτάς,