ἀλλʼ εὖ περιστέλλουσιν αὐτὰ δαίμονες,καί πως τὰ μὲν πανοῦργα καὶ παλιντριβῆχαίρουσʼ ἀναστρέφοντες ἐξ Ἅιδου, τὰ δὲδίκαια καὶ τὰ χρήστʼ ἀποστέλλουσʼ ἀεί.ποῦ χρὴ τίθεσθαι ταῦτα, ποῦ δʼ αἰνεῖν, ὅταντὰ θεῖʼ ἐπαινῶν τοὺς θεοὺς εὕρω κακούς;Νεοπτόλεμοςἐγὼ μέν, ὦ γένεθλον Οἰταίου πατρός,τὸ λοιπὸν ἤδη τηλόθεν τό τʼ Ἴλιονκαὶ τοὺς Ἀτρείδας εἰσορῶν φυλάξομαι·ὅπου δʼ ὁ χείρων τἀγαθοῦ μεῖζον σθένεικἀποφθίνει τὰ χρηστὰ χὠ δειλὸς κρατεῖ,τούτους ἐγὼ τοὺς ἄνδρας οὐ στέρξω ποτέ·ἀλλʼ ἡ πετραία Σκῦρος ἐξαρκοῦσά μοιἔσται τὸ λοιπόν, ὥστε τέρπεσθαι δόμῳ.νῦν δʼ εἶμι πρὸς ναῦν· καὶ σύ, Ποίαντος τέκνον,χαῖρʼ ὡς μέγιστα, χαῖρε· καί σε δαίμονεςνόσου μεταστήσειαν, ὡς αὐτὸς θέλεις.ἡμεῖς δʼ ἴωμεν, ὡς ὁπηνίκʼ ἂν θεὸςπλοῦν ἡμὶν εἴκῃ, τηνικαῦθʼ ὁρμώμεθα.Φιλοκτήτηςἤδη, τέκνον, στέλλεσθε;Νεοπτόλεμοςκαιρὸς γὰρ καλεῖπλοῦν μὴ ʼξ ἀπόπτου μᾶλλον ἢ ʼγγύθεν σκοπεῖν.Φιλοκτήτηςπρός νύν σε πατρὸς πρός τε μητρός, ὦ τέκνον,πρός τʼ εἴ τί σοι κατʼ οἶκόν ἐστι προσφιλές,ἱκέτης ἱκνοῦμαι, μὴ λίπῃς μʼ οὕτω μόνον,