ἦλθόν με νηὶ ποικιλοστόλῳ μέταδῖός τʼ Ὀδυσσεὺς χὠ τροφεὺς τοὐμοῦ πατρός,λέγοντες, εἴτʼ ἀληθὲς εἴτʼ ἄρʼ οὖν μάτην,ὡς οὐ θέμις γίγνοιτʼ, ἐπεὶ κατέφθιτοπατὴρ ἐμός, τὰ πέργαμʼ ἄλλον ἤ μʼ ἑλεῖν.ταῦτʼ, ὦ ξένʼ, οὕτως ἐννέποντες οὐ πολὺνχρόνον μʼ ἐπέσχον μή με ναυστολεῖν ταχύ,μάλιστα μὲν δὴ τοῦ θανόντος ἱμέρῳ,ὅπως ἴδοιμʼ ἄθαπτον· οὐ γὰρ εἰδόμην·ἔπειτα μέντοι χὠ λόγος καλὸς προσῆν,εἰ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμʼ αἱρήσοιμʼ ἰών.ἦν δʼ ἦμαρ ἤδη δεύτερον πλέοντί μοι,κἀγὼ πικρὸν Σίγειον οὐρίῳ πλάτῃκατηγόμην· καί μʼ εὐθὺς ἐν κύκλῳ στρατὸςἐκβάντα πᾶς ἠσπάζετʼ, ὀμνύντες βλέπειντὸν οὐκέτʼ ὄντα ζῶντʼ Ἀχιλλέα πάλιν.κεῖνος μὲν οὖν ἔκειτʼ· ἐγὼ δʼ ὁ δύσμοροςἐπεὶ ʼδάκρυσα κεῖνον, οὐ μακρῷ χρόνῳἐλθὼν Ἀτρείδας πρὸς φίλους, ὡς εἰκὸς ἦν,τά θʼ ὅπλʼ ἀπῄτουν τοῦ πατρὸς τά τʼ ἄλλʼ ὅσʼ ἦν.οἱ δʼ εἶπον, οἴμοι, τλημονέστατον λόγον·ὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, τἄλλα μὲν πάρεστί σοιπατρῷʼ ἑλέσθαι, τῶν δʼ ὅπλων κείνων ἀνὴρἄλλος κρατύνει νῦν, ὁ Λαέρτου γόνος.κἀγὼ δακρύσας εὐθὺς ἐξανίσταμαι