ξὺν ᾗ μʼ ἐκεῖνοι, παῖ, προθέντες ἐνθάδεᾤχοντʼ ἔρημον, ἡνίκʼ ἐκ τῆς ποντίαςΧρύσης κατέσχον δεῦρο ναυβάτῃ στόλῳ.τότʼ ἄσμενοί μʼ ὡς εἶδον ἐκ πολλοῦ σάλουεὕδοντʼ ἐπʼ ἀκτῆς ἐν κατηρεφεῖ πέτρᾳ,λιπόντες ᾤχονθʼ, οἷα φωτὶ δυσμόρῳῥάκη προθέντες βαιὰ καί τι καὶ βορᾶςἐπωφέλημα σμικρόν, οἷʼ αὐτοῖς τύχοι.σὺ δή, τέκνον, ποίαν μʼ ἀνάστασιν δοκεῖςαὐτῶν βεβώτων ἐξ ὕπνου στῆναι τότε;ποῖʼ ἐκδακρῦσαι, ποῖʼ ἀποιμῶξαι κακά;ὁρῶντα μὲν ναῦς, ἃς ἔχων ἐναυστόλουν,πάσας βεβώσας, ἄνδρα δʼ οὐδένʼ ἔντοπον,οὐχ ὅστις ἀρκέσειεν οὐδʼ ὅστις νόσουκάμνοντι συλλάβοιτο· πάντα δὲ σκοπῶνηὕρισκον οὐδὲν πλὴν ἀνιᾶσθαι παρόν,τούτου δὲ πολλὴν εὐμάρειαν, ὦ τέκνον.Φιλοκτήτηςὁ μὲν χρόνος δὴ διὰ χρόνου προύβαινέ μοι,κἄδει τι βαιᾷ τῇδʼ ὑπὸ στέγῃ μόνονδιακονεῖσθαι. γαστρὶ μὲν τὰ σύμφορατόξον τόδʼ ἐξηύρισκε, τὰς ὑποπτέρουςβάλλον πελείας· πρὸς δὲ τοῦθʼ, ὅ μοι βάλοινευροσπαδὴς ἄτρακτος, αὐτὸς ἂν τάλαςεἰλυόμην, δύστηνον ἐξέλκων πόδα,πρὸς τοῦτʼ ἄν· εἴ τʼ ἔδει τι καὶ ποτὸν λαβεῖν,