ξὺν ᾗ μʼ ἐκεῖνοι, παῖ, προθέντες ἐνθάδε ᾤχοντʼ ἔρημον, ἡνίκʼ ἐκ τῆς ποντίας Χρύσης κατέσχον δεῦρο ναυβάτῃ στόλῳ. τότʼ ἄσμενοί μʼ ὡς εἶδον ἐκ πολλοῦ σάλου εὕδοντʼ ἐπʼ ἀκτῆς ἐν κατηρεφεῖ πέτρᾳ, λιπόντες ᾤχονθʼ, οἷα φωτὶ δυσμόρῳ ῥάκη προθέντες βαιὰ καί τι καὶ βορᾶς ἐπωφέλημα σμικρόν, οἷʼ αὐτοῖς τύχοι. σὺ δή, τέκνον, ποίαν μʼ ἀνάστασιν δοκεῖς αὐτῶν βεβώτων ἐξ ὕπνου στῆναι τότε; ποῖʼ ἐκδακρῦσαι, ποῖʼ ἀποιμῶξαι κακά; ὁρῶντα μὲν ναῦς, ἃς ἔχων ἐναυστόλουν, πάσας βεβώσας, ἄνδρα δʼ οὐδένʼ ἔντοπον, οὐχ ὅστις ἀρκέσειεν οὐδʼ ὅστις νόσου κάμνοντι συλλάβοιτο· πάντα δὲ σκοπῶν ηὕρισκον οὐδὲν πλὴν ἀνιᾶσθαι παρόν, τούτου δὲ πολλὴν εὐμάρειαν, ὦ τέκνον. Φιλοκτήτης ὁ μὲν χρόνος δὴ διὰ χρόνου προύβαινέ μοι, κἄδει τι βαιᾷ τῇδʼ ὑπὸ στέγῃ μόνον διακονεῖσθαι. γαστρὶ μὲν τὰ σύμφορα τόξον τόδʼ ἐξηύρισκε, τὰς ὑποπτέρους βάλλον πελείας· πρὸς δὲ τοῦθʼ, ὅ μοι βάλοι νευροσπαδὴς ἄτρακτος, αὐτὸς ἂν τάλας εἰλυόμην, δύστηνον ἐξέλκων πόδα, πρὸς τοῦτʼ ἄν· εἴ τʼ ἔδει τι καὶ ποτὸν λαβεῖν,