Διὸς σκῆπτρον ἀνάσσεται.σὲ δʼ, ὦ τέκνον, τόδʼ ἐλήλυθενπᾶν κράτος ὠγύγιον· τό μοι ἔννεπετί σοι χρεὼν ὑπουργεῖν.

Νεοπτόλεμοςνῦν μέν, ἴσως γὰρ τόπον ἐσχατιαῖςπροσιδεῖν ἐθέλεις ὅντινα κεῖται,δέρκου θαρσῶν· ὁπόταν δὲ μόλῃδεινὸς ὁδίτης, τῶνδʼ οὑκ μελάθρωνπρὸς ἐμὴν αἰεὶ χεῖρα προχωρῶνπειρῶ τὸ παρὸν θεραπεύειν.

Χορόςμέλον πάλαι μέλημά μοι λέγεις, ἄναξ,φρουρεῖν ὄμμʼ ἐπὶ σῷ μάλιστα καιρῷ·νῦν δέ μοι λέγʼ, αὐλὰςποίας ἔνεδρος ναίεικαὶ χῶρον τίνʼ ἔχει. τὸ γάρ μοιμαθεῖν οὐκ ἀποκαίριον,μὴ προσπεσών με λάθῃ ποθέν·τίς τόπος ἢ τίς ἕδρα; τίνʼ ἔχει στίβον,ἔναυλον ἢ θυραῖον;

Νεοπτόλεμοςοἶκον μὲν ὁρᾷς τόνδʼ ἀμφίθυρονπετρίνης κοίτης.Χορόςποῦ γὰρ ὁ τλήμων αὐτὸς ἄπεστιν;Νεοπτόλεμοςδῆλον ἔμοιγʼ ὡς φορβῆς χρείᾳστίβον ὀγμεύει τῇδε πέλας που.ταύτην γὰρ ἔχειν βιοτῆς αὐτὸν