Proiiciar, et praeda avibus et canibus
 fuam. Haec, sancte, venerans te rogo: atque idem obsecro: Deponat ut quiete me placidissuma, Postquam ense primum hoc transadegerim latus, Primo pedatu dextra Mercurii inferi. Deinde semper-virgines prece invoco, 
 Quae semper intuentur humanas vices, Sanctas Dearum praepetes Furias: sciant, Uti me Atridae principes adigant mori. Eosque in exitium ultimum malos male Rapiant. et, ut me mox tuebuntur mea 
 Caesum manu iacere, sic nepotibus Poenas nefanda caede postumis luant. Agite, ite celeres, ite Furiae vindices. Tentate volgus omne, ne compercite. Sol, qui suprema templa curriculo citus 
 Lustras, paternae institeris ut terrae meae Strigans, parumper inhibe habenas aureas Utrisque miseris funus ac casus meos Aetate cana nuncia parentibus. Ubi fama miserae matris aures accidet, 
 Totam per urbem ululabit, eiulabitur. Nec fructus operae est ista frustra conqueri. Age, ordiendum est facinus actutum mihi. O mors age, o mors age, veni, ac me visita. Quanquam alloquendi tempus olim erit satis. 
 Te lucis almae candidissumum iubar: Te, sol, et almae lucis aurigam alloquor Posterrumum , inquam, ut postea nunquam amplius. O lumen, o domesticae sacrum solum