ὦ χαῖρʼ Ἀθάνα, χαῖρε Διογενὲς τέκνον,ὡς εὖ παρέστης· καί σε παγχρύσοις ἐγὼστέψω λαφύροις τῆσδε τῆς ἄγρας χάριν.Ἀθήνακαλῶς ἔλεξας· ἀλλʼ ἐκεῖνό μοι φράσον,ἔβαψας ἔγχος εὖ πρὸς Ἀργείων στρατῷ;Αἴαςκόμπος πάρεστι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.Ἀθήναἦ καὶ πρὸς Ἀτρείδαισιν ᾔχμασας χέρα;Αἴαςὥστʼ οὔποτʼ Αἴανθʼ οἵδʼ ἀτιμάσουσʼ ἔτι.Ἀθήνατεθνᾶσιν ἄνδρες, ὡς τὸ σὸν ξυνῆκʼ ἐγώ.Αἴαςθανόντες ἤδη τἄμʼ ἀφαιρείσθων ὅπλα.Ἀθήνα εἶεν, τί γὰρ δὴ παῖς ὁ τοῦ Λαερτίου,ποῦ σοι τύχης ἕστηκεν; ἢ πέφευγέ σε;Αἴαςἦ τοὐπίτριπτον κίναδος ἐξήρου μʼ ὅπου;Ἀθήναἔγωγʼ· Ὀδυσσέα τὸν σὸν ἐνστάτην λέγω.Αἴαςἥδιστος, ὦ δέσποινα, δεσμώτης ἔσωθακεῖ· θανεῖν γὰρ αὐτὸν οὔ τί πω θέλω.Ἀθήναπρὶν ἂν τί δράσῃς ἢ τί κερδάνῃς πλέον;Αἴαςπρὶν ἂν δεθεὶς πρὸς κίονʼ ἑρκείου στέγης.Ἀθήνατί δῆτα τὸν δύστηνον ἐργάσει κακόν;Αἴαςμάστιγι πρῶτον νῶτα φοινιχθεὶς θάνῃ.Ἀθήναμὴ δῆτα τὸν δύστηνον ὧδέ γʼ αἰκίσῃ.Αἴαςχαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλʼ ἐγώ σʼ ἐφίεμαι·κεῖνος δὲ τίσει τήνδε κοὐκ ἄλλην δίκην.Ἀθήνασὺ δʼ οὖν, ἐπειδὴ τέρψις ἥδε σοι τὸ δρᾶν,χρῶ χειρί, φείδου μηδὲν ὧνπερ ἐννοεῖς.Αἴαςχωρῶ πρὸς ἔργον· σοὶ δὲ τοῦτʼ ἐφίεμαι,τοιάνδʼ ἀεί μοι σύμμαχον παρεστάναι.Ἀθήναὁρᾷς, Ὀδυσσεῦ, τὴν θεῶν ἰσχὺν ὅση;τούτου τίς ἄν σοι τἀνδρὸς ἢ προνούστεροςἢ δρᾶν ἀμείνων ηὑρέθη τὰ καίρια;