ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτέ.κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένονἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.ὁ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ·πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόουςτοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτωνὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖςσιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών·καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν.τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι·φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.ΧορόςΤέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγειςἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.Αἴαςἰώ μοί μοι.Τέκμησσατάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατεΑἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν;Αἴαςἰώ μοί μοι.Χορόςἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαινοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.Αἴαςἰὼ παῖ παῖ.Τέκμησσαὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.