τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.Τέκμησσαἅπαν μαθήσει τοὔργον ὡς κοινωνὸς ὤν.κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροιλαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼνἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω· τί χρῆμα δρᾷς,Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλωνκληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε τοῦ κλύωνσάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.ὁ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὁ δʼ ἐσσύθη μόνος.καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·ἔσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπωνἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίουςᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.τέλος δʼ ὑπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινιλόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτʼ ἰών·κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,παίσας κάρα ʼθώϋξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοιςνεκρῶν ἐρειφθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·