ἢ θοὸν εἰρεσίας ζυγὸν ἑζόμενονποντοπόρῳ ναῒ μεθεῖναι.τοίας ἐρέσσουσιν ἀπειλὰς δικρατεῖς Ἀτρεῖδαικαθʼ ἡμῶν· πεφόβημαι λιθόλευστον Ἄρηξυναλγεῖν μετὰ τοῦδε τυπείς, τὸν αἶσʼ ἄπλατος ἴσχει.

Τέκμησσαοὐκέτι· λαμπρᾶς γὰρ ἄτερ στεροπῆςᾄξας ὀξὺς νότος ὣς λήγει,καὶ νῦν φρόνιμος νέον ἄλγος ἔχει·τὸ γὰρ ἐσλεύσσειν οἰκεῖα πάθη,μηδενὸς ἄλλου παραπράξαντος,μεγάλας ὀδύνας ὑποτείνει.

Χορόςἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.Τέκμησσαπότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;Χορόςτό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.Τέκμησσαἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.Χορόςπῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.Τέκμησσαἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;Χορόςξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦπληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένοςμηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;Τέκμησσαὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.