εὔπειστα λέγει, καὶ πᾶς ὁ κλύωντοῦ λέξαντος χαίρει μᾶλλοντοῖς σοῖς ἄχεσιν καθυβρίζων.τῶν γὰρ μεγάλων ψυχῶν ἱεὶςοὐκ ἂν ἁμάρτοις· κατὰ δʼ ἄν τις ἐμοῦτοιαῦτα λέγων οὐκ ἂν πείθοι·πρὸς γὰρ τὸν ἔχονθʼ ὁ φθόνος ἕρπει.καίτοι σμικροὶ μεγάλων χωρὶςσφαλερὸν πύργου ῥῦμα πέλονται·μετὰ γὰρ μεγάλων βαιὸς ἄριστʼ ἂνκαὶ μέγας ὀρθοῖθʼ ὑπὸ μικροτέρων.ἀλλʼ οὐ δυνατὸν τοὺς ἀνοήτουςτούτων γνώμας προδιδάσκειν.ὑπὸ τοιούτων ἀνδρῶν θορυβεῖχἠμεῖς οὐδὲν σθένομεν πρὸς ταῦτʼἀπαλέξασθαι σοῦ χωρίς, ἄναξ.ἀλλʼ ὅτε γὰρ δὴ τὸ σὸν ὄμμʼ ἀπέδραν,παταγοῦσιν ἅπερ πτηνῶν ἀγέλαι·μέγαν αἰγυπιὸν δʼ ὑποδείσαντεςτάχʼ ἂν ἐξαίφνης, εἰ σὺ φανείης,σιγῇ πτήξειαν ἄφωνοι.

Χορόςἦ ῥά σε Ταυροπόλα Διὸς Ἄρτεμις—ὦ μεγάλα φάτις, ὦμᾶτερ αἰσχύνας ἐμᾶς—ὥρμασε πανδάμους ἐπὶ βοῦς ἀγελαίας,ἦ πού τινος νίκας ἀκάρπωτον χάριν,ἤ ῥα κλυτῶν ἐνάρωνψευσθεῖσʼ, ἀδώροις, εἴτʼ ἐλαφαβολίας;ἢ χαλκοθώραξ μή τινʼ Ἐνυάλιοςμομφὰν ἔχων ξυνοῦ δορὸς ἐννυχίοις