ἆρʼ ὧδʼ ἄριστος ἐξ ἀριστέοιν δυοῖνβλαστὼν ἂν αἰσχύνοιμι τοὺς πρὸς αἵματος,οὓς νῦν σὺ τοιοῖσδʼ ἐν πόνοισι κειμένουςὠθεῖς ἀθάπτους, οὐδʼ ἐπαισχύνῃ λέγων;εὖ νυν τόδʼ ἴσθι, τοῦτον εἰ βαλεῖτέ που,βαλεῖτε χἡμᾶς τρεῖς ὁμοῦ συγκειμένους.ἐπεὶ καλόν μοι τοῦδʼ ὑπερπονουμένῳθανεῖν προδήλως μᾶλλον ἢ τῆς σῆς ὑπὲργυναικός, ἢ τοῦ σοῦ γʼ ὁμαίμονος λέγω;πρὸς ταῦθʼ ὅρα μὴ τοὐμόν, ἀλλὰ καὶ τὸ σόν.ὡς εἴ με πημανεῖς τι, βουλήσῃ ποτὲκαὶ δειλὸς εἶναι μᾶλλον ἢ ʼν ἐμοὶ θρασύς.Χορόςἄναξ Ὀδυσσεῦ, καιρὸν ἴσθʼ ἐληλυθώς,εἰ μὴ ξυνάψων, ἀλλὰ συλλύσων πάρει.ποῖ ]ποῦ Tαὐτὰrec :αὐτὸς L Aαὐτὸς ]αὖθις Σγρφιτύσας:φιτεύσας rec :φυτεύσας L A recπατὴρ ]σʼ Ἀτρεὺς Hermann:σʼ ἀνὴρ G. Wolffδώρημʼ ἐκείνῳ:δώρημα κείνῳ L rec ʼδωκεν:δῶκεν codd.γόνος ]τόκος recἄριστος:ἀριστεὺς :Porson ἀριστέοιν L (ex ἀριστέων factum)συγκειμένους:συνεμπόρος Σγρὑπερπονουμένῳ:ὑπερπονουμένους Σγρτοῦ σοῦ γʼ ὁμαίμονος Bothe τοῦ σοῦ θʼ ὁμαίμονος codd. :τοῦ σοῦ ξυναίμονος Dindorf:σοῦ τοῦ θʼ ὁμαίμονος BergkὈδυσσεύςτί δʼ ἔστιν, ἄνδρες; τηλόθεν γὰρ ᾐσθόμηνβοὴν Ἀτρειδῶν τῷδʼ ἐπʼ ἀλκίμῳ νεκρῷ.Ἀγαμέμνωνοὐ γὰρ κλύοντές ἐσμεν αἰσχίστους λόγους,ἄναξ Ὀδυσσεῦ, τοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς ἀρτίως;Ὀδυσσεύςποίους; ἐγὼ γὰρ ἀνδρὶ συγγνώμην ἔχωκλύοντι φλαῦρα συμβαλεῖν ἔπη κακά.Ἀγαμέμνωνἤκουσεν αἰσχρά· δρῶν γὰρ ἦν τοιαῦτά με.Ὀδυσσεύςτί γάρ σʼ ἔδρασεν, ὥστε καὶ βλάβην ἔχειν;Ἀγαμέμνωνοὔ φησʼ ἐάσειν τόνδε τὸν νεκρὸν ταφῆςἄμοιρον, ἀλλὰ πρὸς βίαν θάψειν ἐμοῦ.Ὀδυσσεύςἔξεστιν οὖν εἰπόντι τἀληθῆ φίλῳσοὶ μηδὲν ἧσσον ἢ πάρος ξυνηρετεῖν;Ἀγαμέμνωνεἴπʼ· ἦ γὰρ εἴην οὐκ ἂν εὖ φρονῶν, ἐπεὶφίλον σʼ ἐγὼ μέγιστον Ἀργείων νέμω.Ὀδυσσεύςἄκουέ νυν. τὸν ἄνδρα τόνδε πρὸς θεῶνμὴ τλῇς ἄθαπτον ὧδʼ ἀναλγήτως βαλεῖν·