ὦ χαῖρ’, Ἀθάνα, χαῖρε Διογενὲς τέκνον, ὡς εὖ παρέστης· καί σε παγχρύσοις ἐγὼ στέψω λαφύροις τἡςδε τῆς ἄγρας χάριν.ΑΗΝΛ. Καλῶς ἔλεξας· ἀλλ’ ἐκεῖνό μοι φράσον, ἔβαψας ἔγχος εὖ πρὸς Ἀργείων στρατῷ;ΑΙΑΣΚόμπος πάρεστι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.ΑΘΗΝΑἦ καὶ πρὸς Ἀτρείδαισιν ᾔχμασας χέρα;ΑΙΑΣὥστ’ οὔποτ’ Αἴαντ’ οἵδ’ ἀτιμάσουσ’ ἔτι.ΑΘΗΝΑτεθνᾶσιν ἅνδρες, ὡς τὸ σὸν ζυνὴκ’ ἐγώ; ΑΙΑΣΘανόντες ἤδη τἄμ’ ἀφαιρείσθων ὅπλα.ΑΘΗΝΑεἶεν· τί γὰρ δὴ παῖς ὁ τοῦ Λαερτίου; ποῦ σοι τύχης ἕστηκεν; ἢ πέφευγέ σε;ΑΙΑΣἦ τοὐπίτριπτον κίναδος ἐξήρου μ’, ὅπου;ΑΘΗΝΑἜγωγ’· Ὀδυσσέα, τὸν σὸν ἐνστάτην, λέγω.ΑΙΑΣἥδιστος, ὦ δέσποινα, δεσμώτης ἔσωθακεῖ· θανεῖν γὰρ αὐτὸν οὔ τί πω θέλω.ΑΘΗΝΑΠρὶν ἂν τί δρόσης ἢ τί κερδάνῃς πλέον;ΑΙΑΣΠρὶν ἂν δεθεὶς πρὸς κίον’ ἑρκείου στέγης —ΑΘΗΝΑΤί δῆτα τὸν δύστηνον ἐργάσει κακόν;ΑΙΑΣΜάστιγι πρῶτον νῶτα φοινιχθεὶς θάνῃ.ΑΘΗΝΑMὴ δῆτα τὸν δύστηνον ὧδέ γ’ αἰκίσῃ.ΑΙΑΣΧαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλ’ ἐγώ σ’ ἐφίεμαι, κεῖνος δὲ τίσει τήνδε κοὐκ ἄλλην δίκην.ΑΘΗΝΑΣὺ δ’ οὖν, ἐπειδὴ τέρψις ἥδε σοι τὸ δρᾷν, χρῶ χειρί· φείδου μηδὲν ὧνπερ ὲννοεῖς.ΑΙΑΣΧωρῶ πρὸς ἔργον· τοῦτό σοι δ’ ἐφίεμαι, τοιάνδ’ ἀεί μοι ξύμμαχον παρεστάναι.ΑΘΗΝΑὉρᾷς, Ὀδυσσεῦ, τὴν θεῶν ἰσχὺν, ὅση; τούτου τις ἄν σοι τἀνδρὸς ἢ προνούστερος, ἢ δρᾷν ἀμείνων εὑρέθη τὰ καίρια;