κἀπειτ , ἐπειδὴ τοῦδ’ ἐλώφησεν πόνου, τοὺς ζῶντας αὖ δεσμοῖσι συνδήσας βοῶν ποίμνας τε πάσας εἰς δόμους κομίζεται, ὡς ἄνδρας, οὐχ ὡς εὔκερων ἄγραν ἔχων. καὶ νῦν κατ’ οἴκους ζυνδέτους αἰκίζεται.δείξω δὲ καὶ σοὶ τήνδε περιφανῆ νόσον, ὡς πᾶσιν Ἀργείοισιν εἰσιδὼν θροῇς. θαρσῶν δὲ μίμνε μηδὲ συμφορὰν δέχου τὸν ἄνδρ’· ἐγὼ γὰρ ὀμμάτων ἀποστρόφους αὐγὰς ἀπείρξω, σὴν πρόςοψιν εἰςιδεῖν.οὗτος, σὲ, τὸν τὰς αἰχμαλωτίδας χέρας δεσμοῖς ἀπευθύνοντα, προςμολεἷν καλῶ. Αἴαντα φωνῶ· στεῖχε δωμάτων πάρος,ΟΔΥΣΣΕΥΣΤί δρᾷς, Ἀθάνα; μηδαμῶς σφ’ ἔξω κάλει.ΑΘΗΝΑΟὐ σῖγ’ ἀνέξει, μηδὲ δειλίαν ἀρεῖς;ΟΔΥΣΣΕΥΣμὴ πρὸς θεῶν· ἀλλ’ ἔνδον ἀρκείτω μένων.ΑΘΗΝΑΤί μὴ γένηται; πρόςθεν οὐκ ἀνὴρ ὅδ’ ἦν;ΟΔΥΣΣΕΥΣἐχθρός γε τῷδε τἀνδρὶ καὶ τανῦν ἔτι.ΑΘΗΝΑΟὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾷν;ΟΔΥΣΣΕΥΣἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ὲν δόμοις μένειν.ΑΘΗΝΑΜεμῃνότ’ ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν;ΟΔΥΣΣΕΥΣΦρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ.ΑΘΗΝΑἈλλ’ οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντ’ ἴδῃ πέλας.ΟΔΥΣΣΕΥΣΠῶς, εἴπερ ὀφθαλμοῖς γε τοῖς αὐτοῖς ὁρᾷ; ΑΘΗΝΑἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα.ΟΔΥΣΣΕΥΣΓένοιτο μέντ’ ἂν πᾶν, θεοῦ τεχνωμένου.ΑΘΗΝΑΣίγα νυν ἑστὼς καὶ μέν’ ὡς κυρεῖς ἔχων.ΟΔΥΣΣΕΥΣΜένοιμ’ ἄν· ἤθελον δ’ ἂν ἐκτὸς ὢν τυχεῖν.ΑΘΗΝΑὦ οὗτος, Αἴας, δεύτερόν σε προςκαλῶ. τί βαιὸν οὕτως ἐντρέπει τῆς ξυμμάχου;