οὐκ ἔστιν οὐδὲν μεῖζον ἀθρώποις κακ(ν.ἐγὼ δ’ ἐλευθέρου μὲν ἐξέφυν πατρὸς,εἴπερ τινὸς, σθένοντος ὲν πλούτῳ, Φρύγων·νῦν δ’ εἰμὶ δούλη· θεοῖς γὰρ ὧδ’ ἔδοξέ που, καὶ σῇ μάλιστα χειρί· τοιγαροῦν, ἐπεὶτὸ σὸν λέχος ξυνῆλθον, εὗ φρονῶ τὰ σὰ,καί σ’ ἀντιάζω πρός τ’ ὲᾳεστἐου Δῖός εὐνῆς τε τῆς σῆς, ἧς συνηλλάχθης ἐμοὶ, μή μ’ ἀξιώσῃς βάξιν ἀλγεινὴν λαβεῖντῶν σῶν ὑπ’ ἐχθρῶν, χειρίαν ἀφεὶς τινί.ἢν γὰρ θάνῃς σὺ καἰ τελευτήσας ἀφῇς, ταύτῃ νόμιζε κἀμὲ τῇ τόθ’ ἡμέρᾳ βίᾳ ξυναρπασθεῖσαν Ἀργείων ὕπο ζῆν παιδὶ τῷ σῷ δουλίαν ἕξειν τροφήν.καί τις πικρὸν πρόςφθεγμα δεσποτῶν ἐρεῖ,λόγοις ἰάπτων, ἴδετε τὴν ὁμευνέτιν Αἴαντος, ὃς μέγιστον ἴσχυσε στρατοῦ, οἷας λατρείας ἀνθ’ ὅσου ζήλου τρἐφει! τοιαῦτ’ ἐρεῖ τις· κἀμὲ μὲν δαίμων ἐλᾷσοὶ δ’ αἰσχρὰ τἄπη ταῦτα καὶ τῷ σῷ γένει.ἀλλ’ αἴδεσαι μὲν πατέρα τὸν σὸν ὲν λυγρῷ γήρᾳ προλείπων· αἴδεσαι δὲ μητέρα πολλῶν ἐτῶν κληροῦχον, ἥ σε πολλάκις θεοῖς ἀρᾶται ζῶντα πρὸς δόμους μολεῖν.οἴκτειρε δ’, ὦναξ, παῖδα τὸν σὸν, εἰ νέαςτροφῆς στερηθεὶς σοῦ διοίσεται μόνος ὑπ’ ὀρφανιστῶν μὴ φίλων, ὅσον κακὸν κείνῳ τε κάμοι τοῦθ’, ὅταν θάνῃς, νεμεῖς. ἐμοὶ γάρ οὐκ ἔτ’ ἐστὶν εἰς ὅ τι βλέπω,πλὴν σοῦ· σὺ γάρ μοι πατρίδ’ ᾔστωσας δορὶ,