Ἑλλανίδος· τανῦν δ’ ἄτιμος ὧδε πρόκειμαι.ΧΟΡΟΣΟὔτοι σ’ ἀπείργειν, οὔθ’ ὅπως ἐῶ λέγειν ἔχω κακοῖς τοιοῖςδε συμπεπτωκότα. ΑΙΑΣΑἰαῖ· τίς ἄν ποτ’ ᾤεθ’ ὧδ’ ἐπώνυμοντοὐμὸν ξυνοίσειν ὄνομα τοῖς ἐμοῖς κακοῖς;νῦν γὰρ πάρεστι καὶ δὶς αἰάζειν ἐμοὶ, καὶ τρίς· τοιούτοις γὰρ κακοῖς ἐντυγχάνω · ὅτου πατὴρ μὲν τἧςδ’ ἀπ’ Ἰδαίας χθονὸς, τὰ πρῶτα καλλιστεῖ’ ἀριστεύσας στρατοῦ,πρὸς οἶκον ἦλθε πάσαν εὔκλειαν φέρων. ἐγὼ δ’ ὁ κείνου παῖς, τὸν αὐτὸν εἰς τόπον Τροίας ἐπελθὼν οὐκ ἐλάσσονι σθένει, οὐδ’ ἔργα μείω χειρὸς ἀρκέσας ἐμῆς, ἄτιμος Ἀργείοισιν ὧδ’ ἀπόλλυμαι.καίτοι τοσοῦτόν γ’ ὲζεπίστασθαι δοκῶ, εἰ ζῶν Ἀχιλλεὺς τῶν ὅπλων τῶν ὧν πέρι κρίνειν ἔμελλε κράτος ἀριστείας τινὶ, οὐκ ἄν τις αὔτ’ ἔμαρψεν ἄλλος ἀντ’ ἐμοῦ. νῦν δ’ αὔτ’ Ἀτρεῖδαι φωτὶ παντουργῷ φρέναςἔπραξαν, ἀνδρὸς τοῦδ’ ἀπώσαντες κράτη. κεἰ μὴ τόδ’ ὄμμα καὶ φρένες διάστροφοι γνώμης ἀπῇξαν τῆς ἐμῆς, οὐκ ἄν ποτε δίκην κατ’ ἄλλου φωτὸς ὧδ’ ἐψήφισαν. νῦν δ’ ἡ Δῖός γοργῶπις ἀδάματος θεὰἤδη μ’ ἐπ’ αὐτοῖς χεῖρ’ ἐπεντύνοντ’ ἐμὴνἔσφηλεν, ἐμβαλοῦσα λυσσώδη νόσον, ὥστ’ ὲν τοιοῖςδε χεῖρας αἱμάξαι βοτοῖς· κεῖνοι δ’ ἐπεγγελῶσιν ἐκπεφευγότες,ἐμοῦ μὲν οὐχ ἑκόντος· εἰ δέ τις θεῶν