μὴ δέσποτ’ Αἴας, λίσσομαί σ’, αὔδα τάδε.ΑΙΑΣΟὐκ ἐκτός; οὐκ ἄψορρον ὲκνεμεῖ πόδα; αἰαῖ, αἰαῖ.ΧΟΡΟΣὦ πρὸς θεῶν, ὕπεικε καὶ φρόνησον εὖ.ΑΙΑΣὦ, δύςμορος, ὅς χερὶ μὲνμεθῆκα τοὺς ἀλάστορας,ὲν δ’ ἑλίκεσσι βουσὶ καὶ κλυτοῖς πεσὼν αἰπολίοις,ἐρεμνὸν αἷμ’ ἔδευσα.ΧΟΡΟΣΤί δῆτ’ ἂν ἀλγοίης ἐπ’ ἐξειργασμένοις·οὐ γὰρ γένοιτ’ ἂν ταῦθ’ ὅπως οὐχ ὧδ’ ἔχειν. ΑΙΑΣἸὼ πάνθ’ ὁρῶν, ἀπάντων ἀεὶκακῶν ὄργανον, τέκνον Λἀρτίου,κακοπινέστατόν τ’ ἄλημα στρατοῦ, ἦ που πολὺν γέλωθ’ ὑφ’ ἡδονἠς ἄγεις.ΧΟΡΟΣΞὺν τώ θεῷ πᾶς καὶ γελᾷ κὠδύρεται.ΑΙΑΣἼδοιμι δή νιν, καίπερ ὧδ’ ἀτώμενος.ἴω μοί μοι.ΧΟΡΟΣΜηδὲν μέγ’ εἴπῃς· οὐχ ὁρᾷς, ἵν’ εἶ κακοῦ; ΑΙΑΣὦ Ζεῦ, προγόνων προπάτωρ,πῶς ἂν τὸν αἱμυλώτατον,ἐχθρὸν ἄλημα, τούς τε δισ-σάρχας ὀλέσσας βασιλῆς,τέλος θάνοιμι καὐτός! ΤΕΚΜΗΣΣΑὅταν κατεύχῃ ταῦθ’, ὁμοῦ κἀμοὶ θανεῖν εὔχου· τί γὰρ δεῖ ζῆν με, σοῦ τεθνηκότος; ΑΙΑΣἸὼ σκότος, ἐμὸν φάος,ἔρεβος ὦ φαεννότατον ὡς ἐμοί·ἕλεσθ’, ἕλεσθέ μ’ οἰκήτορα, ἕλεσθέ μ’, οὔτε γὰρ θεῶν