Ἰώ μοί μοι.ΧΟΡΟΣἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών. ΑΙΑΣἸὼ παῖ, παῖ.ΤΕΚΜΗΣΣΑὬ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.ΑΙΑΣΤεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.ΧΟΡΟΣἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε. τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.ΤΕΚΜΗΣΣΑἼδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ. Ἀνοίγεται ἡ σκηνή.ΑΙΑΣἸὼφίλοι ναυβάται, μόνοι ἐμῶν φίλων μόνοι τ’ ἐμμένοντες ὀρθῷ νόμῳ,ἴδεσθέ μ’ οἶον ἄρτι κῦμα φοινίας ὑπὸ ζάλης ἀμφίδρομον κυκλεῖται.ΧΟΡΟΣοἴ μ’, ὡς ἔοικας ὀρθὰ μαρτυρεῖν ἄγαν. δηλοῖ δὲ τοὖργον, ὡς ἀφροντίστως ἔχει.ΑΙΑΣἰὼγένος ναίας ἀρωγὸν τέχνας, ἅλιον ὅς ἐπέβας ἐλίσσων πλάταν,σέ τοι, σέ τοι μόνον δέδορκα ποιμένων ὲπαρκέσοντ’. ἀλλά με συνδάϊξον.ΧΟΡΟΣεὔφημα φώνει· μὴ κακὸν κακῷ διδοὺςἄκος, πλέον τὸ πῆμα τῆς ἄτης τίθει.ΑΙΑΣὁρᾷς τὸν θρασὺν, τὸν εὐκάρδιον, τὸν ὲν δαΐοις ἄτρεστον μάχαις,ὲν ἀφόβοις με θηρσὶ δεινὸν χέρας; οἴ μοι γέλωτος, οἶον ὑβρίσθην ἄρα.