φράζει τε κἀδήλωσεν· εὐθέως δ’ ἐγὼ κατ’ ἴχνος ᾄσσω· καὶ τὰ μὲν σημαίνομαι, τὰ ὸ’ ἐκπέπληγμαι, κοὐκ ἔχω μαθεῖν ὅτου· καιρὸν δ’ ἐφήκεις· πάντα γὰρ, τά τ’ οὖν πάρος,τά τ’ εὶσἐπειτα, σῇ κυβερνῶμαι χερί.ΑΘΗΝΑἐγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυνηγίᾳ.ΟΔΥΣΣΕΥΣἦ καὶ, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;ΑΘΗΝΑὩς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.ΟΔΥΣΣΕΥΣΚαὶ πρὸς τί δυςλόγιστον ὧδ’ ᾖξεν χέρα;ΑΘΗΝΑΧόλῳ βαρυνθεὶς τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.ΟΔΥΣΣΕΥΣΤί δῆτα ποίμναις τήνδ’ ἐπεμπίπτει βάσιν;ΑΘΗΝΑΔοκῶν ὲν ὑμῖν χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ.ΟΔΥΣΣΕΥΣἦ καὶ τὸ βούλευμ’ ὡς ἐπ’ Ἀργείοις τόδ’ ἦν; ΑΘΗΝΑΚὰν ὲξἐπραξεν, εἰ κατημέλησ’ ἐγώ.ΟΔΥΣΣΕΥΣΠοίαισι τόλμαις ταῖςδε καὶ φρενῶν θράσει;ΑΘΗΝΑΝύκτωρ ὲφ’ ὑμάς δόλιος ὁρμᾶται μόνος.ΟΔΥΣΣΕΥΣἩ καὶ παρέστη κἀπὶ τἐρμ’ ἀφίκετο;ΑΘΗΝΑΚαὶ δὴ ’πὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.ΟΔΥΣΣΕΥΣΚαὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου;ΑΘΗΝΑἘγώ σφ’ ἀπείργω δυςφόρους ἐπ’ ὄμμασι γνώμας βαλοῦσα τῆς ἀνηκέστου χαράς, καὶ πρός τε ποίμνας ὲκτρέπω σύμμικτά τε λείας, ἄδαστα βουκόλων φρουρήματα· ἔνθ’ εkπεσὼν ἔκειρε πολύκερων φόνον,κύκλῳ ῥαχίζων· κἀδόκει μὲν ἔσθ’ ὅτε δισσοὺς Ἀτρείδας αὐτόχειρ κτείνειν ἔχων, ὅτ’ ἄλλοτ’ ἄλλον, ἐμπίτνων, στρατηλατῶν. ἐγὼ δὲ φοιτῶντ’ ἄνδρα μανιάσιν νόσοις ὤτρυνον, εἰςέβαλλον εἰς ἕρκη κακά.