ἡμάς θ’ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος. ἆρ’ ἔστι ταῦτα δὶς τόσ’ ἐξ ἁπλῶν κακά;ΧΟΡΟΣΞύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦπληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένοςμηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;ΤΕΚΜΗΣΣΑὩς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,ΧΟΡΟΣΤις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ; δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.ΤΕΚΜΗΣΣΑἍπαν μαθήσει τοὖργον, ὡς κοινωνὸς ὤν. κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτὸς, ἡνίχ’ ἕσπεροιλαμπτῆρες οὐκἐτ’ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν ὲμαίετ’ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς. κἀγὼ ’πιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς, Αἴας; τί τήνδ’ ἄκλητος οὔθ’ ὑπ’ ἀγγέλων κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν, οὔτε του κλύωνσάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός. — ὁ δ’ εἶπε πρός με βαί’, ἀεὶ δ’ ὑμνούμενα, γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει. κἀγὼ μαθοῦσ’ ἔληξ’, ὁ δ’ ἐσσύθη μόνος. καὶ τὰς ὲκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας.ἔσω δ’ ὲςῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔκερών τ’ ἄγραν.καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δ’ ἄνω τρέπωνἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους ᾐκίζεθ’, ὥστε φῶτας, ὲν ποίμναις πίτνων.τέλος δ’ ὑπάξας διὰ θυρῶν, σκιᾷ τινὶλόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,τοὺς δ’ ἀμφ’ Ὀδυσσεῖ, ξυντιθεὶς γέλων πολὺν,ὅσην κατ’ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ ἰών· κἄπειτ’ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,