κακὰ δεννάζων ῥήμαθ’, ἃ δαίμωνκοὐδεὶς ἀνδρῶν ἐδίδαξεν.ΧΟΡΟΣὭρα τιν’ ἤδη κάρα κα-λύμμασι κρυψάμενονποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι,ἢ θοὸν εἰρεσίας ζυγὸν ἑζόμενον ποντοπόρῳ ναὶ μεθεῖναι.τοίας ἐρέσσουσιν ἀπειλὰς δικρατεῖς Ἀτρεῖδαικαθ’ ἡμῶν· πεφόβημαι λιθόλευστον Ἄρη ξυναλγεῖν μετά τοῦδε τυπεὶς,τὸν αἶσ’ ἄπλατος ἴσχει.ΤΕΚΜΗΣΣΑΟὐκ ἔτι· λαμπρᾶς γὰρ ἄτερ στεροπᾶς ᾄξας ὀξὺς νότος ὣς, λήγει. καὶ νῦν φρόνιμος νέον ἄλγος ἔχει. τὸ γὰρ ὲςλεύσσειν οἰκεῖα πάθη,μηδενὸς ἄλλου παραπράξαντος μεγάλας ὀδύνας ὑποτείνει.ΧΟΡΟΣἈλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.ΤΕΚΜΗΣΣΑΠότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;ΧΟΡΟΣΤό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.ΤΕΚΜΗΣΣΑἩμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.ΧΟΡΟΣΠῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις.ΤΕΚΜΗΣΣΑἈνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ’ ἦν ὲν τῇ νόσῳ, αὐτὸς μὲν ἥδεθ’ οἷσιν εἰιχετ’ ὲν κακοῖς, ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών· νῦν δ’, ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου, κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ,