εὔπειστα λέγει· καὶ πᾶς ὁ κλύων τοῦ λἐξαντος χαίρει μᾶλλον,τοῖς σοῖς ἄχεσιν καθυβρίζων. Τῶν γὰρ μεγάλων ψυχῶν ἱεὶςοὐκ ἂν ἁμάρτοι· κατὰ δ’ ἄν τις ἐμοῦτοιαῦτα λέγων οὐκ ἂν πείθοι· πρὸς γὰρ τὸν ἔχονθ’ ὁ φθόνος ἕρπει. καίτοι σμικροὶ μεγάλων χωρὶς σφαλερὸν πύργου ῥῦμα πέλονται·μετὰ γὰρ μεγάλων βαιὸς ἄριστ’ ἂν,καὶ μέγας ὀρθοῖθ’ ὑπὸ μικροτέρων. ἀλλ’ οὐ δυνατὸν τοὺς ἀνοήτους τούτων γνώμας προδιδάσκειν.ὑπὸ τοιούτων ἀνδρῶν θορυβεῖ,χἠμεῖς οὐδὲν σθένομεν πρὸς ταῦτ’ἀπαλέξασθαι σοῦ χωρὶς, ἄναξ. ἀλλ’, ὅτε γὰρ δὴ τὸ σὸν ὄμμ’ ἀπέδρav, παταγοῦσιν ἅτε πτηνῶν ἀγέλαι, μέγαν αἰγυπιὸν δ’ ὑποδείσαντεςτάχ’ ἂν, ἐξαίφνης εἰ σὺ φανείης,σιγῇ πτήξειαν ἄφωνοι.ᾖ ῥά σε Ταυροπόλα Διὸς Ἄρτεμις,ὦ μεγάλα φάτις, ὦμᾶτερ αἰσχύνας ἐμᾶς, ὥρμασε πανδάμους ἐπὶ βοῦς ἀγελαίας,ἦ πού τινος νίκας ἀκάρπωτον χάριν,ἤ ῥα κλυτῶν ἐνάρων ψευσθεῖσ’, ἀδώροις εἴτ’ ὲλαφηβολἐαις. ἢ χαλκοθώραξ ἥντιν’ Ἐννυάλιοςμομφὰν ἔχων