ὧν λοισθία ʼγὼ καὶ κάκιστα δὴ μακρῷκάτειμι, πρίν μοι μοῖραν ἐξήκειν βίου.ἐλθοῦσα μέντοι κάρτʼ ἐν ἐλπίσιν τρέφωφίλη μὲν ἥξειν πατρί, προσφιλὴς δὲ σοί,μῆτερ, φίλη δὲ σοί, κασίγνητον κάρα·ἐπεὶ θανόντας αὐτόχειρ ὑμᾶς ἐγὼἔλουσα κἀκόσμησα κἀπιτυμβίουςχοὰς ἔδωκα. νῦν δέ, Πολύνεικες, τὸ σὸνδέμας περιστέλλουσα τοιάδʼ ἄρνυμαι.καίτοι σʼ ἐγὼ ʼτίμησα τοῖς φρονοῦσιν εὖ.οὐ γάρ ποτʼ οὔτʼ ἄν, εἰ τέκνων μήτηρ ἔφυν,οὔτʼ εἰ πόσις μοι κατθανὼν ἐτήκετο,βίᾳ πολιτῶν τόνδʼ ἂν ᾐρόμην πόνον.τίνος νόμου δὴ ταῦτα πρὸς χάριν λέγω;πόσις μὲν ἄν μοι κατθανόντος ἄλλος ἦν,καὶ παῖς ἀπʼ ἄλλου φωτός, εἰ τοῦδʼ ἤμπλακον,μητρὸς δʼ ἐν Ἅιδου καὶ πατρὸς κεκευθότοινοὐκ ἔστʼ ἀδελφὸς ὅστις ἂν βλάστοι ποτέ.τοιῷδε μέντοι σʼ ἐκπροτιμήσασʼ ἐγὼνόμῳ Κρέοντι ταῦτʼ ἔδοξʼ ἁμαρτάνεινκαὶ δεινὰ τολμᾶν, ὦ κασίγνητον κάρα.καὶ νῦν ἄγει με διὰ χερῶν οὕτω λαβὼνἄλεκτρον, ἀνυμέναιον, οὔτε του γάμουμέρος λαχοῦσαν οὔτε παιδείου τροφῆς,ἀλλʼ ὧδʼ ἔρημος πρὸς φίλων ἡ δύσμοροςζῶσʼ εἰς θανόντων ἔρχομαι κατασκαφάς.ποίαν παρεξελθοῦσα δαιμόνων δίκην;