ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις,φοιτᾷς δʼ ὑπερπόντιος ἔν τʼ ἀγρονόμοις αὐλαῖς·καί σʼ οὔτʼ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεὶςοὔθʼ ἁμερίων σέ γʼ ἀνθρώπων. ὁ δʼ ἔχων μέμηνεν.

Χορόςσὺ καὶ δικαίων ἀδίκους φρένας παρασπᾷς ἐπὶ λώβᾳ,σὺ καὶ τόδε νεῖκος ἀνδρῶν ξύναιμον ἔχεις ταράξας·νικᾷ δʼ ἐναργὴς βλεφάρων ἵμερος εὐλέκτρουνύμφας, τῶν μεγάλων πάρεδρος ἐν ἀρχαῖςθεσμῶν. ἄμαχος γὰρ ἐμπαίζει θεὸς Ἀφροδίτα.

Χορόςνῦν δʼ ἤδη ʼγὼ καὐτὸς θεσμῶνἔξω φέρομαι τάδʼ ὁρῶν ἴσχειν δʼοὐκέτι πηγὰς δύναμαι δακρύων,τὸν παγκοίτην ὅθʼ ὁρῶ θάλαμοντήνδʼ Ἀντιγόνην ἀνύτουσαν.

Ἀντιγόνηὁρᾶτʼ ἔμʼ, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται, τὰν νεάταν ὁδὸνστείχουσαν, νέατον δὲ φέγγος λεύσσουσαν ἀελίου,κοὔποτʼ αὖθις. ἀλλά μʼ ὁ παγκοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγειτὰν Ἀχέροντοςἀκτάν, οὔθʼ ὑμεναίων ἔγκληρον, οὔτʼ ἐπινύμφειόςπώ μέ τις ὕμνος ὕμνησεν, ἀλλʼ Ἀχέροντι νυμφεύσω.

Χορόςοὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσʼἐς τόδʼ ἀπέρχει κεῦθος νεκύων,οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοιςοὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσʼ,ἀλλʼ αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴθνητῶν Ἅιδην καταβήσει.

Ἀντιγόνηἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι τὰν Φρυγίαν ξέναν