πολλοῖς δʼ ἀπάτα κουφονόων ἐρώτων·εἰδότι δʼ οὐδὲν ἕρπει, πρὶν πυρὶ θερμῷ πόδα τιςπροσαύσῃ. σοφίᾳ γὰρ ἔκ του κλεινὸν ἔπος πέφανται.τὸ κακὸν δοκεῖν ποτʼ ἐσθλὸντῷδʼ ἔμμεν ὅτῳ φρέναςθεὸς ἄγει πρὸς ἄταν·Χορόςπράσσει δʼ ὀλίγιστον χρόνον ἐκτὸς ἄτας.

Χορόςὅδε μὴν Αἵμων, παίδων τῶν σῶννέατον γέννημʼ· ἆρʼ ἀχνύμενοςτάλιδος ἥκει μόρον Ἀντιγόνης,ἀπάτης λεχέων ὑπεραλγῶν;

Κρέωντάχʼ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύωντῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ, δρῶντες φίλοι;Αἵμωνπάτερ, σός εἰμι, καὶ σύ μοι γνώμας ἔχωνχρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγʼ ἐφέψομαι.ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμοςμείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.Κρέωνοὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,γνώμης πατρῴας πάντʼ ὄπισθεν ἑστάναι.τούτου γὰρ οὕνεκʼ ἄνδρες εὔχονται γονὰςκατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖςκαὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.ὅστις δʼ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,τί τόνδʼ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους