τὸ μήτε δρᾶσαι μήτε τῳ ξυνειδέναιτὸ πρᾶγμα βουλεύσαντι μηδʼ εἰργασμένῳ.τέλος δʼ ὅτʼ οὐδὲν ἦν ἐρευνῶσιν πλέον,λέγει τις εἷς, ὃ πάντας ἐς πέδον κάρανεῦσαι φόβῳ προὔτρεψεν· οὐ γὰρ εἴχομενοὔτʼ ἀντιφωνεῖν οὔθʼ ὅπως δρῶντες καλῶςπράξαιμεν. ἦν δʼ ὁ μῦθος ὡς ἀνοιστέονσοὶ τοὔργον εἴη τοῦτο κοὐχὶ κρυπτέον.καὶ ταῦτʼ ἐνίκα, κἀμὲ τὸν δυσδαίμοναπάλος καθαιρεῖ τοῦτο τἀγαθὸν λαβεῖν.πάρειμι δʼ ἄκων οὐχ ἑκοῦσιν, οἶδʼ ὅτι·στέργει γὰρ οὐδεὶς ἄγγελον κακῶν ἐπῶν.Χορόςἄναξ, ἐμοί τοί, μή τι καὶ θεήλατοντοὔργον τόδʼ, ἡ ξύννοια βουλεύει πάλαιΚρέωνπαῦσαι, πρὶν ὀργῆς καὶ ʼμὲ μεστῶσαι λέγων,μὴ ʼφευρεθῇς ἄνους τε καὶ γέρων ἅμα.λέγεις γὰρ οὐκ ἀνεκτὰ δαίμονας λέγωνπρόνοιαν ἴσχειν τοῦδε τοῦ νεκροῦ πέρι.πότερον ὑπερτιμῶντες ὡς εὐεργέτηνἔκρυπτον αὐτόν, ὅστις ἀμφικίοναςναοὺς πυρώσων ἦλθε κἀναθήματακαὶ γῆν ἐκείνων καὶ νόμους διασκεδῶν;ἢ τοὺς κακοὺς τιμῶντας εἰσορᾷς θεούς;οὔκ ἔστιν. ἀλλὰ ταῦτα καὶ πάλαι πόλεωςἄνδρες μόλις φέροντες ἐρρόθουν ἐμοί,κρυφῇ κάρα σείοντες, οὐδʼ ὑπὸ ζυγῷλόφον δικαίως εἶχον, ὡς στέργειν ἐμέ.