τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε. πείσομαι δʼ ἐγώ. Χορός ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ, τάφον. Κρέων καὶ ταῦτʼ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν; Χορός ὅσον γʼ, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι. Κρέων οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δʼ ἐξίσταμαι τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δʼ οὐχὶ δυσμαχητέον. Χορός δρᾶ νυν τάδʼ ἐλθὼν μηδʼ ἐπʼ ἄλλοισιν τρέπε. Κρέων ὧδʼ ὡς ἔχω στείχοιμʼ ἄν· ἴτʼ ἴτʼ ὀπάονες, οἵ τʼ ὄντες οἵ τʼ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν ὁρμᾶσθʼ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον. ἐγὼ δʼ, ἐπειδὴ δόξα τῇδʼ ἐπεστράφη, αὐτός τʼ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι. δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους ἄριστον ᾖ σῴζοντα τὸν βίον τελεῖν. Χορός πολυώνυμε, Καδμείας νύμφας ἄγαλμα καὶ Διὸς βαρυβρεμέτα γένος, κλυτὰν ὃς ἀμφέπεις Ἰταλίαν, μέδεις δὲ παγκοίνοις, Ἐλευσινίας Δῃοῦς ἐν κόλποις, Βακχεῦ Βακχᾶν ὁ ματρόπολιν Θήβαν ναιετῶν παρʼ ὑγρῶν Ἰσμηνοῦ ῥείθρων ἀγρίου τʼ ἐπὶ σπορᾷ δράκοντος. Χορός σὲ δʼ ὑπὲρ διλόφου πέτρας στέροψ ὄπωπε λιγνύς, ἔνθα Κωρύκιαι στείχουσι νύμφαι Βακχίδες, Κασταλίας τε νᾶμα. καί σε Νυσαίων ὀρέων