ὦ τέκνον, ὦ παῖ, κἀξ ἀγεννήτων ἄραμῦθοι καλῶς πίπτουσιν· ἥδε γὰρ γυνὴδούλη μέν, εἴρηκεν δʼ ἐλεύθερον λόγον.Ὕλλοςποῖον; δίδαξον, μῆτερ, εἰ διδακτά μοι.Δηιάνειρασὲ πατρὸς οὕτω δαρὸν ἐξενωμένουτὸ μὴ πυθέσθαι ποῦ ʼστιν, αἰσχύνην φέρειν.Ὕλλοςἀλλʼ οἶδα, μύθοις εἴ τι πιστεύειν χρεών.Δηιάνειρακαὶ ποῦ κλύεις νιν, τέκνον, ἱδρῦσθαι χθονός;Ὕλλοςτὸν μὲν παρελθόντʼ ἄροτον ἐν μήκει χρόνουΛυδῇ γυναικί φασί νιν λάτριν πονεῖν.Δηιάνειραπᾶν τοίνυν, εἰ καὶ τοῦτʼ ἔτλη, κλύοι τις ἄν.Ὕλλοςἀλλʼ ἐξαφεῖται τοῦδέ γʼ, ὡς ἐγὼ κλύω.Δηιάνειραποῦ δῆτα νῦν ζῶν ἢ θανὼν ἀγγέλλεται;ὝλλοςΕὐβοΐδα χώραν φασίν, Εὐρύτου πόλιν,ἐπιστρατεύειν αὐτὸν ἢ μέλλειν ἔτι.Δηιάνειραἆρʼ οἶσθα δῆτʼ, ὦ τέκνον, ὡς ἔλειπέ μοιμαντεῖα πιστὰ τῆσδε τῆς χώρας πέρι;Ὕλλοςτὰ ποῖα, μῆτερ; τὸν λόγον γὰρ ἀγνοῶ.Δηιάνειραὡς ἢ τελευτὴν τοῦ βίου μέλλει τελεῖνἢ τοῦτον ἄρας ἆθλον εἰς τό γʼ ὕστεροντὸν λοιπὸν ἤδη βίοτον εὐαίωνʼ ἔχειν.ἐν οὖν ῥοπῇ, τοιᾷδε κειμένῳ, τέκνον,οὐκ εἶ ξυνέρξων, ἡνίκʼ ἢ σεσώσμεθαἢ πίπτομεν σοῦ πατρὸς ἐξολωλότοςκείνου βίον σώσαντος, ἢ οἰχόμεσθʼ ἅμα;Ὕλλοςἀλλʼ εἶμι, μῆτερ· εἰ δὲ θεσφάτων ἐγὼβάξιν κατῄδη τῶνδε, κἂν πάλαι παρῆ·νῦν δʼ ὁ ξυνήθης πότμος οὐκ εἴα πατρὸςἡμᾶς προταρβεῖν οὐδὲ δειμαίνειν ἄγαν.νῦν δʼ ὡς ξυνίημʼ, οὐδὲν ἐλλείψω τὸ μὴ οὐ