κἀφύσαμεν δὴ παῖδας, οὓς κεῖνός ποτε,γῄτης ὅπως ἄρουραν ἔκτοπον λαβών,σπείρων μόνον προσεῖδε κἀξαμῶν ἅπαξ.τοιοῦτος αἰὼν εἰς δόμους τε κἀκ δόμωναἰεὶ τὸν ἄνδρʼ ἔπεμπε λατρεύοντά τῳ.νῦν δʼ ἡνίκʼ ἄθλων τῶνδʼ ὑπερτελὴς ἔφυ,ἐνταῦθα δὴ μάλιστα ταρβήσασʼ ἔχω.ἐξ οὗ γὰρ ἔκτα κεῖνος Ἰφίτου βίαν,ἡμεῖς μὲν ἐν Τραχῖνι τῇδʼ ἀνάστατοιξένῳ παρʼ ἀνδρὶ ναίομεν, κεῖνος δʼ ὅπουβέβηκεν οὐδεὶς οἶδε· πλὴν ἐμοὶ πικρὰςὠδῖνας αὐτοῦ προσβαλὼν ἀποίχεται.σχεδὸν δʼ ἐπίσταμαί τι πῆμʼ ἔχοντά νιν·χρόνον γὰρ οὐχὶ βαιόν, ἀλλʼ ἤδη δέκαμῆνας πρὸς ἄλλοις πέντʼ ἀκήρυκτος μένει.κἀστίν τι δεινὸν πῆμα· τοιαύτην ἐμοὶδέλτον λιπὼν ἔστειχε, τὴν ἐγὼ θαμὰθεοῖς ἀρῶμαι πημονῆς ἄτερ λαβεῖν.Θεράπαιναδέσποινα Δῃάνειρα, πολλὰ μέν σʼ ἐγὼκατεῖδον ἤδη πανδάκρυτʼ ὀδύρματατὴν Ἡράκλειον ἔξοδον γοωμένην·νῦν δʼ, εἰ δίκαιον τοὺς ἐλευθέρους φρενοῦνγνώμαισι δούλαις, κἀμὲ χρὴ φράσαι τὸ σόν·πῶς παισὶ μὲν τοσοῖσδε πληθύεις, ἀτὰρἀνδρὸς κατὰ ζήτησιν οὐ πέμπεις τινά,μάλιστα δʼ ὅνπερ εἰκὸς Ὕλλον, εἰ πατρὸςνέμοι τινʼ ὤραν τοῦ καλῶς πράσσειν δοκεῖν;ἐγγὺς δʼ ὅδʼ αὐτὸς ἀρτίπους θρῴσκει δόμους,ὥστʼ εἴ τί σοι πρὸς καιρὸν ἐννέπειν δοκῶ,πάρεστι χρῆσθαι τἀνδρὶ τοῖς τʼ ἐμοῖς λόγοις.