ὅτι τὸ πάσασθαι ἐπὶ τοῦ ἀπογεύσασθαι τίθεται. φησὶ γοῦν
 Φοῖνιξ πρὸς Ἀχιλλέα ( Il.
 9.486 )· ‘οὐκ ἤθελον ἅμ’ ἄλλῳ ἐν μεγάροισι
 πάσασθαι.’ καὶ ἀλλαχοῦ ( Od.
 3.9 )· ‘εὖθ’ οἳ σπλάγχν’ ἐπάσαντο.’ τῶν γὰρ
 σπλάγχνων ἀπογεύονται μόνον ὡς ἂν ὀλίγων πολὺς ὅμιλος. καὶ
 ὁ Πρίαμος δὲ πρὸς Ἀχιλλέα φησί ( 
 Il. 24.641 )· ‘νῦν δὴ καὶ σίτου πασάμην.’ οἰκεῖον
 γὰρ τοῦ τηνικάδε ἀτυχήσαντος ἀπογεύσασθαι μόνον· εἰς κόρον
 γὰρ ἐλθεῖν οὐκ εἴα τὸ πένθος. διὸ καὶ ὁ τὸ σύνολον οὐ
 γευσάμενος τροφῆς ‘κεῖτ’ ἄσιτος, ἄπαστος ( Od. 4.788 ).’ ἐπὶ δὲ τῶν
 ἀποπληρουμένων οὐδέποτε λέγει τὸ πάσασθαι, ἀλλ’ ὁπόσα δηλοῖ
 κόρον· αὐτὰρ ἐπεὶ σίτου τάρφθεν Od. 6.99 καὶ ‘ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο ( 
 Od. 4.68 ).’ οἱ δὲ νεώτεροι καὶ ἐπὶ τοῦ πληρωθῆναι
 τιθέασι τὸ πάσασθαι. Καλλίμαχος ( fr. 261 Sch )·
 μύθου δὲ πασαίμην ἥδιον. Ἐρατοσθένης ( fr. 35 H )· ὀπταλέα κρέα ἐκ τέφρης ἐπάσαντο τά τ’ ἀγρώσσοντες ἕλοντο.