ἐν μὲν γὰρ τοῖς ἀσθενέσι καὶ ταπεινοῖς καὶ ἰδιώταις τῷ ἀδυνάτῳ μιγνύμενονμιγνόμενον] δεδεμένον melius Stob. 46, 102 τὸ ἀνόητον εἰς τὸ ἀναμάρτητον τελευτᾷτελευτᾷ] om. mei. Fort. hoc omisso corr. τὸ ἀνόητον εἴργει τὸ ἀμαρτάνειν, ὥσπερ ἐνib. ἐν Stobaeus ὀνείρασι φαύλοις τις ἀνι τις ἀνι **] lac. 7-8 in Amb. 11-12 in V4. τοῖς πάθεσι Stobaeus. Fort. τοῖς ἀνιάτοις πάθεσι τὴν ψυχὴν διαταράττει συνεξαναστῆναι ταῖς ἐπιθυμίαις μὴ δυναμένην ἡ δʼ ἐξουσία παραλαβοῦσα τὴν κακίαν νεῦρα τοῖςνεῦρα τοῖς Stobaeus: ἀνιάτοις πάθεσι προστίθησι καὶ τὸ τοῦ Διονυσίου ἀληθές ἐστιν· ἔφη γὰρ ἀπολαύειν μάλιστα τῆς ἀρχῆς, ὅταν ταχέως ἃ βούλεται ποιῇ. μέγας οὖν ὁ κίνδυνος βούλεσθαι ἃ μὴ δεῖ τὸν ἃ βούλεται ποιεῖν δυνάμενον· αὐτίκʼ ἔπειτά γεib. ἔπειτά γε] ἔπειθ’ ἅμα? μῦθος ἔην, τετέλεστο δὲ ἔργον.Hom. T 242 ὀξὺν ἡ κακία διὰ τῆς ἐξουσίας δρόμον ἔχουσα πᾶν πάθος ἐξωθεῖἐξωθεῖ] ἐξανθεῖ?, ποιοῦσα τὴν ὀργὴν φόνον τὸν ἔρωτα μοιχείαν τὴν πλεονεξίαν δήμευσιν. αὐτίκʼ ἔπειθʼ ἅμα μῦθος ἔην,ʼHom. T 242 καὶ ἀπόλωλεν ὁ προσκρούσας· ὑπόνοια, καὶ τέθνηκεν ὁ διαβληθείς. ἀλλʼ ὥσπερ οἱ φυσικοὶ λέγουσι τὴν ἀστραπὴν τῆς βροντῆς ὑστέραν μὲν ἐκπίπτειν ὡς αἷμα τραύματος, προτέραν δὲ φαίνεσθαι, τὸν μὲν ψόφον ἐκδεχομένης τῆς ἀκοῆς τῷ δὲ φωτὶ τῆς ὄψεως ἀπαντώσης· οὕτως ἐν ταῖς ἀρχαῖς φθάνουσιν αἱ κολάσεις τὰς κατηγορίας καὶ προεκπίπτουσιν αἱ καταδίκαι τῶν ἀποδείξεων. εἴκειεἴκει p. 446a: ἐκεῖ γὰρ ἤδη θυμὸς οὐδʼib. οὐδʼ eadem: οὐκ ἔτʼ ἀντέχει, Nauck. p. 911θινῶδες ὡς ἄγκιστρον ἀγκύρας σάλῳσάλῳ eadem: σάλον (σάλων V2), ἂν μὴ βάρος ἔχων 5 λογισμὸς ἐπιθλίβῃ καὶ πιέζῃ τὴν ἐξουσίαν, μιμουμένου τὸν ἥλιον τοῦ ἄρχοντος, ὃς ὅταν· ὕψωμα λάβῃ μέγιστον, ἐξαρθεὶς ἐν τοῖς βορείοις, ἐλάχιστα κινεῖται, τῷ σχολαιοτέρῳ τὸν δρόμον εἰς ἀσφαλὲς καθιστάμενος.