τοιαύτη μὲν ἐν τοῖς ἀβουλήτοις καὶ περιστατικοῖς λεγομένοις πράγμασι καὶ
 καιροῖς ἡ δεισιδαιμονία,
 βελτίων δʼ οὐδὲν
 οὐδʼ ἐν τοῖς ἡδίοσι τῆς ἀθεότητος. ἥδιστα δὲ τοῖς ἀνθρώποις ἑορταὶ
 καὶ εἰλαπίναι πρὸς ἱεροῖς καὶ μυήσεις καὶ ὀργιασμοὶ καὶ κατευχαὶ θεῶν
 καὶ προσκυνήσεις. ἐνταῦθα τοίνυν σκόπει τὸν ἄθεον γελῶντα μὲν μανικὸν
 καὶ
 Σαρδόνιον γέλωτα τοῖς ποιουμένοις καί που
 παραφθεγγόμενον ἀτρέμα πρὸς τοὺς συνήθεις ὅτι τετύφωνται καὶ δαιμονῶσιν
 οἱ θεοῖς ταῦτα δρᾶσθαι νομίζοντες, ἄλλο δʼ οὐδὲν
 ἔχοντα κακόν. ὁ δὲ δεισιδαίμων βούλεται μὲν οὐ δύναται δὲ χαίρειν οὐδʼ
 ἥδεσθαι, πόλις δʼ ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει, Soph. OR 4 
 
 
 ὁμοῦ δὲ παιάνων τε καὶ στεναγμάτων ἡ ψυχὴ τοῦ δεισιδαίμονος. ἐστεφανωμένος ὠχριᾷ, θύει καὶ
 φοβεῖται, εὔχεται φωνῇ παλλομένῃ καὶ χερσὶν ἐπιθυμιᾷ τρεμούσαις, καὶ
 ὅλως ἀποδείκνυσι τὸν Πυθαγόρου λόγον φλύαρον εἰπόντος ὅτι βέλτιστοι
 γιγνόμεθα πρὸς τοὺς θεοὺς βαδίζοντες· τότε
 γὰρ ἀθλιώτατα καὶ κάκιστα πράττουσιν οἱ δεισιδαίμονες, ὥσπερ ἄρκτων
 φωλεοῖς ἢ χειαῖς δρακόντων ἢ μυχοῖς κητῶν τοῖς τῶν θεῶν μεγάροις ἢ
 ἀνακτόροις προσιόντες. ὅθεν ἔμοιγε καὶ θαυμάζειν ἔπεισι τοὺς τὴν
 ἀθεότητα φάσκοντας ἀσέβειαν εἶναι, μὴ
 φάσκοντας δὲ τὴν δεισιδαιμονίαν. καίτοι γʼ Ἀναξαγόρας δίκην ἔφυγεν
 ἀσεβείας ἐπὶ τῷ λίθον εἰπεῖν τὸν ἥλιον, Κιμμερίους δʼ οὐδεὶς εἶπεν
 ἀσεβεῖς ὅτι τὸν ἥλιον
 οὐδʼ εἶναι τὸ
 παράπαν νομίζουσι. τί σὺ λέγεις; ὁ μὴ νομίζων θεοὺς θεοὺς Schellensius: θεοὺς εἶναι 
 ἀνόσιός ἐστιν; ὁ
 δὲ τοιούτους νομίζων οἵους οἱ δεισιδαίμονες, οὐ μακρῷ δόξαις
 ἀνοσιωτέραις σύνεστιν; ἐγὼ γοῦν ἂν ἐθέλοιμι μᾶλλον τοὺς ἀνθρώπους
 λέγειν περὶ ἐμοῦ μήτε γεγονέναι
 
 τὸ παράπαν μήτʼ εἶναι
 Πλούταρχον ἢ λέγειν ὅτι Πλούταρχός ἐστιν ἄνθρωπος ἀβέβαιος
 εὐμετάβολος, εὐχερὴς πρὸς ὀργήν, ἐπὶ τοῖς τυχοῦσι τιμωρητικός,
 μικρόλυπος· ἂν καλῶν ἐπὶ δεῖπνον ἑτέρους παραλίπῃς
 ἐκεῖνον, ἂν ἀσχολίας σοι γενομένης ἐπὶ θύρας μὴ ἔλθῃς ἢ μὴ
 προσείπῃς, διέδεταί σου τὸ σῶμα προσφὺς ἢ συλλαβὼν ἀποτυμπανιεῖ τὸ
 παιδίον, ἢ θηρίον ἔχων ἔχων del. H τοῖς καρποῖς ἐφήσει καὶ λυμανεῖται τὴν ὀπώραν.
 τοῦ Τιμοθέου τὴν Ἄρτεμιν ᾄδοντος ἐν Ἀθήναις καὶ λέγοντος θυιάδα θυιάδα Bergk. 3 p. 620: θυάδα 
 
 φοιβάδα μαινάδα λυσσάδα Κινησίας ὁ μελοποιὸς ἐκ τῶν
 θεατῶν ἀναστάς τοιαύτη
 σοι εἶπε θυγάτηρ γένοιτο. Lobeck. Aglaoph. p. 633. Bergk. 3 p. 680 καὶ μὴν ὅμοια τούτοις καὶ χείρω
 περὶ Ἀρτέμιδος οἱ δεισιδαίμονες ὑπολαμβάνουσιν αἵ τε κἂν ἀπʼ ἀγχόνας
 ἀίξασα αἵ τε καλεχόνα κναίσατε αἵ τε κανέκεκρος μαίουσα ἂν πεφυρμένα 
 ἐσῆλθες αἵ τε καὶ ἐκ τριπόδων καθαρμάτεσσιν ἐπισπώμενα τῷ παλαμναίῳ
 συμπλεχθεῖσα. οὐδὲν δὲ τούτων ἐπιεικέστερα φρονοῦσι περὶ Ἀπόλλωνος περὶ
 Ἥρας περὶ Ἀφροδίτης· πάντας γὰρ τούτους τρέμουσι καὶ δεδοίκασι. καίτοι
 τί τοσοῦτον ἡ Νιόβη περὶ τῆς Λητοῦς ἐβλασφήμησεν, ὅσου ὅσον H: οἷον 
 ἡ
 δεισιδαιμονία πέπεικε
 
 περὶ τῆς θεοῦ τοὺς ἄφρονας, ὡς ἄρα λοιδορηθεῖσα κατετόξευσε τῆς ἀθλίας
 γυναικὸς ἓξ μὲν θυγατέρας, ἓξ δʼ υἱέας
 ἡβώοντας; 
 Homer. Ω 604 οὕτως ἄπληστος ἀλλοτρίων κακῶν ἦν καὶ ἀνίλαστος.
 εἰ γὰρ ἀληθῶς ἡ θεὸς χολὴν εἶχε καὶ μισοπόνηρος ἦν καὶ ἤλγει κακῶς
 ἀκούουσα καὶ μὴ κατεγέλα τῆς ἀνθρωπίνης ἀμαθίας καὶ ἀγνοίας ἀλλʼ
 ἠγανάκτει, τούτους ἔδει κατατοξεῦσαι κατατοξεῦσαι R: τοξεῦσαι 
 τοὺς τοσαύτην ὠμότητα καὶ πικρίαν καταψευδομένους αὐτῆς καὶ τοιαῦτα λέγοντας
 καὶ γράφοντας. τῆς γοῦν Ἑκάβης προβαλλόμεθα τὴν πικρίαν ὡς βάρβαρον καὶ
 θηριώδη λεγούσης
 
 τοῦ ἐγὼ μέσον ἧπαρ ἔχοιμι Homer. Ω 212 ἐσθέμεναι προσφῦσα, τὴν δὲ Συρίαν θεὸν οἱ δεισιδαίμονες νομίζουσιν, ἂν μαινίδας τις
 ἢ ἀφύας φάγῃ, τὰ ἀντικνήμια διεσθίειν, ἕλκεσι τὸ σῶμα πιμπράναι,
 συντήκειν τὸ ἧπαρ.