Ἑκάβη, τὸ θεῖον ὡς ἄελπτον ἔρχεταιθνητοῖσιν, ἕλκει δ’ οὔποτ’ ἐκ ταὐτοῦ τύχας.

ἄρρητος κόρη

ἥκω δ’ ἀτενὴς ἀπ’ οἴκων

οὐδὲ πυνθάνεσθε ταῦτ’, ὦ παρθένοι, τἀν τῇ πόλει;

ὁ φόβος, ὅταν τις αἵματος μέλλῃ πέριλέγειν καταστὰς εἰς ἀγῶν’ ἐναντίον,τό τε στόμ’ εἰς ἔκπληξιν ἀνθρώπων ἄγειτὸν νοῦν τ’ ἀπείργει μὴ λέγειν ἃ βούλεται.τῷ μὲν γὰρ ἔνι κίνδυνος, ὃ δ’ ἀθῷος μένει. ὅμως δ’ ἀγῶνα τόνδε δεῖ μ’ ὑπεκδραμεῖν·ψυχὴν γὰρ ἆθλα κειμένην ἐμὴν ὁρῶ.