Ἑκάβη, τὸ θεῖον ὡς ἄελπτον ἔρχεται θνητοῖσιν, ἕλκει δ’ οὔποτ’ ἐκ ταὐτοῦ τύχας. ἄρρητος κόρη ἥκω δ’ ἀτενὴς ἀπ’ οἴκων οὐδὲ πυνθάνεσθε ταῦτ’, ὦ παρθένοι, τἀν τῇ πόλει; ὁ φόβος, ὅταν τις αἵματος μέλλῃ πέρι λέγειν καταστὰς εἰς ἀγῶν’ ἐναντίον, τό τε στόμ’ εἰς ἔκπληξιν ἀνθρώπων ἄγει τὸν νοῦν τ’ ἀπείργει μὴ λέγειν ἃ βούλεται. τῷ μὲν γὰρ ἔνι κίνδυνος, ὃ δ’ ἀθῷος μένει. ὅμως δ’ ἀγῶνα τόνδε δεῖ μ’ ὑπεκδραμεῖν· ψυχὴν γὰρ ἆθλα κειμένην ἐμὴν ὁρῶ.