καὶ χρόνου προύβαινε πούς

παλαιὰ καινοῖς δακρύοις οὐ χρὴ στένειν.

〈Α.〉 οἶδ’· ἀλλὰ κάμπτειν τῷ χρόνῳ λύπας χρεών.〈Β.〉 χρῆν· τοῦτο δ’ εἰπεῖν ῥᾷον ἢ φέρειν κακά.

ὥστ’ οὔτις ἀνδρῶν εἰς ἅπαντ’ εὐδαιμονεῖ.

πάντων τὸ θανεῖν· τὸ δὲ κοινὸν ἄχοςμετρίως ἀλγεῖν σοφία μελετᾷ.