ὀργῇ γὰρ ὅστις εὐθέως χαρίζεται,κακῶς τελευτᾷ· πλεῖστα γὰρ σφάλλει βροτούς.

κακῆς 〈ἀπ’〉 ἀρχῆς γίγνεται τέλος κακόν.

οἴμοι, τίς ἀλγεῖν οὐκ ἐπίσταται κακοῖς;τίς ἂν κλύων τῶνδ’ οὐκ ἂν ἐκβάλοι δάκρυ;

γλυκεῖα γάρ μοι φροντὶς οὐδαμῇ βίου.

αἰεὶ τὸ μὲν ζῇ, τὸ δὲ μεθίσταται κακόν,τὸ δ’ αὖ πέφηνεν αὖθις ἐξ ἀρχῆς νέον.