τῇ δ’ Ἀφροδίτῃ πόλλ’ ἔνεστι ποικίλα·τέρπει τε γὰρ μάλιστα καὶ λυπεῖ βροτούς.τύχοιμι δ’ αὐτῆς ἡνίκ’ ἐστὶν εὐμενής.

ἡ βραχύ τοι σθένος ἀνέρος· ἀλλὰποικιλίᾳ πραπίδωνδεινὰ μὲν φῦλα πόντουχθονίων τ’ ἀερίων τεδάμναται παιδεύματα.

παῖδες, σοφοῦ πρὸς ἀνδρὸς ὅστις ἐν βραχεῖπολλοὺς καλῶς οἷός τε συντέμνειν λόγους.

σιγᾶν φρονοῦντα κρείσσον’ εἰς ὁμιλίανπεσόντα· τούτῳ δ’ ἀνδρὶ μήτ’ εἴην φίλοςμήτε ξυνείην, ὅστις αὐτάρκη φρονεῖνπέποιθε δούλους τοὺς φίλους ἡγούμενος.

ἀλλ ὅμωςοἰκτρός τις αἰὼν πατρίδος ἐκλιπεῖν ὅρους.